De geschiedenis van de Olympische Spelen barst van de bijzondere verhalen. Elke dag vertellen we er eentje. Vandaag: de schaatser die zijn zus een belofte deed.
Er zijn fijnere manieren om wakker te worden dan Dan Jansen overkwam op 14 februari 1988. De Amerikaanse schaatser lag in een hotelbed nabij de ijsbaan in Calgary, waar later die dag de olympische 500 meter op het programma stond, toen de telefoon ging.
Zijn moeder aan de lijn. Slecht nieuws. Jane, de oudere zus van Dan, zou waarschijnlijk het einde van de dag niet halen. Ze vocht al een geruime tijd een oneerlijke strijd tegen leukemie en nu was de dood in aantocht. Jansen kon zijn zus nog een laatste keer spreken.
Wat zeg je op zo'n moment? Jansen wist het niet. Hij vertelde Jane dat hij van haar hield en beloofde dat hij goud zou winnen. Een haalbare belofte, vond hij zelf. Jansen had een week eerder de sprintwereldtitel veroverd. Hij was in topvorm.
Jane Jansen overleed enkele uren na het telefoongesprek, slechts 27 jaar oud. Van de belofte van broer Dan kwam die dag niets terecht. Zijn benen leken wel van pudding en in de eerste bocht van de 500 meter ging hij onderuit. Ook op de 1.000 meter kwam Jansen ten val.
De belofte werd een frustratie, want vier jaar later stelde Jansen opnieuw teleur. Hij nam een psycholoog in de arm. Die moest hem helpen op de 1.000 meter, een afstand die de Amerikaan vanwege de slotronde angst inboezemde. Hij plakte in opdracht van de psycholoog briefjes in zijn huis met de tekst: "Ik hou van de 1.000 meter."
Ook bij zijn laatste Olympische Spelen, in 1994 in het Noorse Lillehammer, ging de 500 meter de mist in. Het moest op die beangstigende 1.000 meter gebeuren. Op de tribune van het Vikingskipet zaten zijn vrouw Robin en zijn negen maanden oude dochter Jane, vernoemd naar zijn overleden zus.
Wéér leek het mis te gaan, want Jansen schaatste een verre van vlekkeloze race. Zijn vrouw ging vloekend en hoofdschuddend zitten, maar haar man zette door. De laatste ronde van de 1.000 meter bleek plots zijn beste vriend. Jansen had wat extra energie over, reed een wereldrecord en won goud.
Bij de medaille-uitreiking wist Jansen niet of hij moest huilen of lachen. Terwijl de laatste klanken van het Amerikaanse volkslied door de ijshal schalden, keek hij even omhoog. De schaatser salueerde richting de hemel. Belofte ingelost.
Source: Nu.nl algemeen