De Nederlandse shorttrackers schreven vrijdag niet alleen historie met olympisch goud op de aflossing. De mannen rekenden in Milaan ook af met een trauma uit 2014. "Deze titel is ook voor Daan, Sjinkie en Freek."
Freek van der Wart zit samen met Daan Breeuwsma op de tribune van de Milano Ice Skating Arena. Niels Kerstholt staat langs de baan in het coachvak. Alleen Sjinkie Knegt ontbreekt bij de olympische relayfinale, omdat hij thuis bij zijn kinderen moet zijn.
Dat kwartet zorgde twaalf jaar geleden bij de Spelen van Sotsji voor misschien wel het meest dramatische moment uit de Nederlandse shorttrackgeschiedenis. Voor het eerst stonden de mannen in de finale van de aflossing. En na vier seconden was de kans op een medaille voorbij, door een val van Van der Wart in de eerste bocht.
Vrijdagavond in Milaan mogen de Nederlanders eindelijk weer de eindstrijd van het koningsnummer schaatsen. En nu klopt alles. Kopman Jens van 't Wout kan ruim voor de finish al zijn handen in de lucht steken, zo groot is de voorsprong van de Oranjeploeg. Bondscoach Kerstholt is zo blij, dat hij bij het juichen bijna van de boarding op het ijs valt.
"De cirkel is rond", zegt Kerstholt anderhalf uur later, met de gouden medaille van Jens van 't Wout om zijn nek. "Niet alleen voor mij, Freek, Daan en Sjinkie. Maar ook voor al die anderen mannen die de afgelopen jaren eraan gewerkt hebben om de relay op het olympisch podium te krijgen. Ik grapte net tegen technisch directeur Remy de Wit dat ik stop als bondscoach. Het is nu af."
Van 't Wout durfde Kerstholt amper een vraag te stellen over Sotsji 2014. "Soms vroeg ik ernaar, maar dan dacht ik direct: oh shit. Je zag dan direct de emoties in zijn ogen."
"Het is voor Niels echt een trauma", zegt Van 't Wout, die een paar uur voor de race al met zijn broer Melle van 't Wout had afgesproken om vooral voor Kerstholt een medaille te winnen. "Ik weet hoe belangrijk dit voor hem is, net zoals voor Itzhak."
Itzhak de Laat is de routinier van het team en heeft als enige nog met Kerstholt getraind. De 31-jarige Fries kent alle verhalen het best. "Dat we nu deze medaille winnen, is echt een kroon op een hele lange relaylegacy van Nederland. We zijn zo vaak wereldkampioen geworden, maar op de Spelen ging het telkens mis."
Dat De Laat dat pijnlijke gevoel nu weg kan nemen met de nieuwe generatie, voelt als een droom die uitkomt. "We hebben deze medaille door de jaren heen echt verdiend. Deze medaille is voor iedereen in shorttrackend Nederland."
Vlak voor de relayfinale ruziet Jens van 't Wout nog met een official. De Nederlandse kopman wil dat reserve De Laat ook bij het team staat als ze voorgesteld worden, maar de official is onverbiddelijk. "Ze heeft die strijd gewonnen, want ik durfde niet meer herrie te maken", vertelt Van 't Wout met een glimlach. "Ik was wel boos op haar."
Dat teamgevoel creëren was de afgelopen jaren een van de belangrijkste doelen voor Kerstholt. Bij zijn eerste Spelen als bondscoach levert dat een recordaantal van zeven medailles op. Al die plakken zijn hem dierbaar. Maar het goud op de mannenrelay betekent nog net wat meer.
"In 2014 zeiden ze dat we het shorttrack op de kaart hadden gezet in Nederland", vertelt Kerstholt. "Ik weet niet hoeveel miljoen Nederlanders vandaag gekeken hebben, maar ik vind het helemaal geweldig dat er nu weer veel aandacht is voor onze mooie sport. Daar geniet ik nog het meest van."
Na de eindstrijd heeft Kerstholt even contact met zijn oude maten Breeuwsma en Van der Wart. Ook routinier De Laat praat kort met zijn oud-ploeggenoten. "Daan zei voor de finale al dat een relaymedaille voor hem zou voelen als een puzzelstukje dat op zijn plek valt."
"Ik vind deze titel ook heel mooi voor hem, Niels, Freek en Sjinkie. Eigenlijk hebben we met meer dan vijf shorttrackers een gouden medaille gewonnen. We konden hier voor een heleboel mensen iets goedmaken. Als het weer was misgegaan, was het een grote domper geweest. Maar nu hebben we goud, echt bizar."
Lees alles over de Olympische Spelen van Milaan op onze dossierpagina
Source: Nu.nl algemeen