is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Zelf vond Joep Wennemars na de 1500 meter (4de) dat hij in een ‘hele slechte kutfilm’ was beland, maar daar was de verslaggever van de NOS het niet mee eens. Die vond het juist reuzeknap, want Joep had alleen moeten rijden en hoe groot was het verschil met Stolz nou helemaal? Ik vond het opeens ook erg oneerlijk dat er geen plak is voor de nummer vier.
Nederlandse schaatsers kunnen niet verliezen bij de Spelen. Goud is prima, maar zilver en brons zijn ook heel goed, zo niet beter. Onze sympathie gaat nu eenmaal eerder uit naar de nummers twee en drie dan naar de winnaar. Dat vinden de sporters zelf zo langzamerhand ook. Shorttracker Melle van ’t Wout juichte na zijn tweede plaats op de 500 meter nog harder dan de Canadees die zo nodig moest winnen. De nummer twee is de eerste van de verliezers, zeggen Amerikanen altijd, maar je ziet tot welk land dat heeft geleid.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De NOS-equipe in Milaan kreeg een aanval van collectieve krankzinnigheid toen Jorrit Bergsma vorige week de bronzen plak won op de 10 kilometer. Ik durf hier de stelling wel aan dat met goud voor Jorrit de matjespruiken in de kast waren gebleven. Juist die derde plek voor een 40-jarige maakte de emoties los. Brons is het beste, bij voorkeur nadat je een handicap hebt overwonnen. De naderende AOW, een bijna-val, de Chinees, een botte schaats, relatieproblemen. En dan toch brons: I love you (hartje).
Iedereen is het goud van Femke en Jutta alweer vergeten: veel te weinig drama. Joep Wennemars werd uitgeschakeld door de Chinees Lian Ziwen, anders had hij zeker zilver gehad. Dat hakt erin. Die tragische net-nietmedaille beklijft veel meer dan zo’n protserige gouden plak om de dikke nek van de winnaar.
De tweemansbobbers moesten een slee lenen en kwamen toch bij de beste tien: razendknap en in feite heb je dan veel beter gepresteerd dan de nummer één. Bij het skeleton hadden alle landen nieuwe sleetjes, waardoor ze veel sneller beneden waren dan onze Kimberley Bos op haar oude barrel (13de). Wie heeft er dan het meeste recht op een podiumplek?
Dit waren de Spelen van het sentiment. ‘O, daar komen de traantjes’, zei interviewer Bert Maalderink tegen een schaatsster. En ja hoor. Het kwam Bert op de kwalificatie ‘zuiger’ te staan; onterecht. Wij willen tranen, Bert levert ze. Als iemand op drie miljoenste seconde een bronzen medaille heeft gemist, vraagt Bert waar hij die tijd heeft laten liggen. Waarop de schaatser breekt. Al die jaren van opoffering, zó dicht bij het podium en dan Bert die nog even in de verse wond gaat zitten peuren, hou het dan maar eens droog.
Dit waren trouwens ook de familie-Spelen: de gebroeders Van ’t Wout, de zusjes Velzeboer, diverse stelletjes (Nuis-Beune, Wennemars-Schulting, Van ’t Wout-Poutsma, Leerdam-Jake), de cameramensen van de NOS misten geen vader, moeder, oom, tante, opa of oma. Jax, het zoontje van Kjeld Nuis, nog een keer Jax, het zoontje van Kjeld Nuis en nóg een keer (nu met vlag). We gaan het over twintig jaar nog meemaken dat de kleinkinderen van Jorrit Bergsma langs de kant staan te juichen vanwege pakes bronzen battle en dat de NOS daar dan een slowmotiontranentrekker van maakt op de muziek van Succession: zo hartbrekend mooi kan sport zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant