schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Hoe volg je een album als Brat op, waarmee de Britse Charli XCX twee jaar geleden niet alleen zichzelf definitief op de kaart zette, maar ook het mede door haar vormgegeven genre hyperpop?
De hele popzomer van 2024 stond in het teken van dit in gifgroene hoes gestoken album vol stuiterende bangers. Brat was even aanstekelijk als vernieuwend en anderhalf jaar later mag het nog altijd een hoogtepunt in de popmuziek van de laatste vijf jaar heten.
Het juiste vervolg krijg je niet door nog eens hetzelfde te proberen, zal Charli gedacht hebben. Toen regisseur Emerald Fennell haar vroeg om de soundtrack te verzorgen bij haar film ‘Wuthering Heights’, greep ze haar kans.
Het album zou op zichzelf staan, al viel de releasedatum van beide werken vorige week samen. Maar Charli XCX maakt op de hoes verder geen melding van de film; ze bedankt alleen de regisseur.
De twaalf nummers hebben wel het donkere, gotische geluid dat je bij een hedendaagse verfilming van de roman van Emily Brontë zou verwachten. De elektronica van Brat heeft plaatsgemaakt voor een batterij strijkers; beats zijn ver te zoeken.
De eerste stem die we horen is die van John Cale, in het sinistere House. Meer Velvet Underground dan Charli XCX, waarmee de toon op dit album is gezet.
Atonale strijkers introduceren Wall of Sound. Dying for You is het enige enigszins luchtige liedje hier. Charli XCX dikt alles met haar producer Finn Keane nogal zwaar aan, en haar stem schiet tekort in Always Everywhere, een zwaar aangezette ballad zoals je die in de jaren tachtig veel hoorde. Maar strijkers en zang kleuren in het slotstuk Funny Mouth echter zo goed dat je toch hoopt dat Charli XCX het niet bij dit ene experiment laat.
Charli XCX
Wuthering Heights
Pop
★★★☆☆
Atlantic/Warner Music
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant