Honderd getrainde NAVO-soldaten met groot materieel in het open veld tegen tien Oekraïense dronepiloten in een hutje. 10 tegen 1: fluitje van een cent? Nee. Bij de militaire oefening Hedgehog 2025 in Estland, waaraan 16.000 manschappen uit twaalf westerse landen meededen, bleek vorig jaar dat slechts tien Oekraïners binnen een half dagje zeventien westerse pantservoertuigen en doelen konden uitschakelen. In een simulatiespel, waarin de NAVO-eenheden de aanval moesten kiezen, wist het tiental ook twee bataljons te neutraliseren.
„We zijn genaaid”, riep een NAVO-commandant volgens The Wall Street Journal ontzet uit. Een „schokkende” realitycheck, erkende een voormalig inlichtingenofficier uit Estland. Dat laat zich niet oplossen met een spoedcursus, waarschuwde de Amerikaanse generaal b.d. David Petraeus. „Je leert er pas van als je nieuwe concepten ontwikkelt, organisatiestructuren verandert, training herziet” enzovoort, aldus de voormalige CIA-directeur in de zakenkrant.
Deze bevindingen werden niet wijd verspreid. Het artikel in The Wall Street Journal werd in Nederland slechts door een paar kranten opgepikt. Kennelijk is de eerste grootschalige Europese oorlog sinds 1945 ook na vier volle jaren nog steeds een iets van ‘daar’ in het Oosten en niet van ons hier.
Dat is niet verbazingwekkend. Europa loopt sinds 24 februari 2022 – op de keper beschouwd al vanaf het neerschieten van MH17 op 17 juli 2014 – vaak achter de feiten aan. Bondskanselier Merz, die nu al negen maanden zijn eerdere toezegging schendt om Oekraïne Duitse Taurus-raketten te leveren, is daarvan het recentste voorbeeld.
In woord is de solidariteit met Oekraïne ongebroken. In talrijke landen roeren zich weliswaar Kremlinofielen die lonken naar het maffiose nationaal-kapitalistische regime van Poetin, maar buiten Hongarije, Slowakije en Tsjechië hebben de openlijke of heimelijke naki’s [mijn afkorting van nationaal-kapitalisme] geen macht verworven.
In daad is Europa wankelmoediger. De rentree van president Trump, die Oekraïne snel na zijn inauguratie de rug toekeerde, heeft het continent wel gewekt maar niet uit bed gekregen. Al een jaar kijkt de Europese pijler binnen de NAVO toe hoe de Verenigde Staten en Rusland samen bezig zijn de wereldorde te verbrijzelen, zonder in staat te zijn Oekraïne zicht op veiligheid te bieden.
Ondanks dreigementen met sancties tegen de Russische olie-export, wil Trump zijn collega Poetin reïntegreren in de mondiale economische orde. Het is niet bevestigd door Washington, maar volgens persbureau Bloomberg ligt er een plan om Rusland weer toe te laten tot de mondiale dollarhandel. Op veel kleinere schaal doet de EU iets vergelijkbaars met het verzoek aan Kyiv de doorvoer via de Droezjba-pijpleiding van Russische olie naar Hongarije en Slowakije te herstellen. Het belang van deze wendingen is groot. Terugkeer in het monetaire stelsel biedt Poetin de kans zijn wat krakende oorlogseconomie weer te smeren.
Oekraïners zijn niet naïef. Ze weten dat ze alleen kunnen komen te staan. Maar dat betekent niet dat ze zomaar door de knieën gaan, bijvoorbeeld in Genève, waar deze week over een bestand is onderhandeld. Ze doppen hun eigen boontjes al vier jaar beter dan menig krijgskundig analist vier jaar geleden voorspelde. Oekraïne heeft het theoretisch concept ‘dertig jaar strategische geduld’ ten opzichte van Rusland – zoals de Brusselse denktankers Kribbe en Van Middelaar eind januari 2022 nog aan Zelensky adviseerden – zodoende in de praktijk gelogenstraft.
Europeanen moeten dat nu na vier jaar ook gaan inzien. Met 10 tegen 1 zijn ze zelfs in een wargame immers niet tegen Oekraïense dronepiloten opgewassen.
Het wordt dus tijd te erkennen dat de vraag ‘wie wie het meest nodig heeft’ inmiddels wel beantwoord is. De NAVO kan meer leren van Oekraïne dan omgekeerd.
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet