In het Moskou van de jaren zeventig waren ze ‘persons of no interest’, oftewel ‘ponies’. In het fraaie ‘Ponies’ krijgen twee echtgenotes van Amerikaanse spionnen na de dood van hun mannen een heel andere rol.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Emilia Clarke zal tot in de eeuwigheid worden herinnerd als Daenerys Targaryen, haar onvergetelijke rol in Game of Thrones (2011-2019). Clarkes grote voordeel is dat ze zonder die hoogblonde pruik en die strenge ‘Mother of Dragons’-gelaatstrekken vrijwel onherkenbaar is. Sterker nog, met haar eigen kastanjebruine haar en hyperexpressieve gezicht, met een opvallende hoofdrol voor de wenkbrauwen, is ze ongeveer het tegendeel van de rol die haar beroemd maakte.
In Ponies heeft Clarke nu een rol gevonden die haar op het lijf lijkt geschreven. In de spionageserie die in het heerlijke Koude Oorlog-jaar 1977 begint, is zij Bea Grant, de vrouw van een Amerikaanse ambassademedewerker in Moskou, zeg maar een spion. Samen met Haley Lu Richardson (bekend van het eerste seizoen van White Lotus) als lotgenoot Twila Hasbeck is zij, vanuit het perspectief van de Russische inlichtingendienst, een ‘poni’: een person of no interest. Niet meer dan ‘de vrouw van’.
Als in de eerste aflevering hun echtgenoten bij een mysterieus vliegtuigongeluk vlak buiten Moskou omkomen, bedenkt het hoofd spionage van de Amerikaanse geheime dienst (Adrian Lester) dat de vrouwen kunnen worden ingezet voor missies. Al was het maar om de Russen op het verkeerde been te zetten, in een wereld waarin spionage vooral een mannenzaak is. Het feit dat de vrouwen over het hoofd worden gezien kan in de wereld van spionnen en dubbelspionnen een belangrijk voordeel zijn.
De vrouwen zien het, op hun beurt, als een kans om de dood van hun mannen op te lossen. En om en passant af te rekenen met het spionnenpatriarchaat.
Verwacht hier niet een John Le Carré-achtige grimmigheid. De in fraaie jarenzeventigstijl gegoten komedie met thrillerelementen (of thriller met komedie-elementen) krijgt meteen vleugels, doordat Clarke en Richardson een perfect duo vormen, met een klassieke dynamiek tussen neuroot (Clarke) en chaoot (Richardson) en een naar een warme vriendschap groeiende relatie. Dit alles wordt ondersteund door een voortdurende onderschatting van de Russen én de Amerikanen.
Het Moskou van de jaren zeventig werd – zeker voor mensen die nooit in Moskou zijn geweest en zich de jaren zeventig niet kunnen herinneren – overtuigend gevonden in de Hongaarse hoofdstad Boedapest. Daar zal ook het inmiddels aangekondigde tweede seizoen worden opgenomen.
De stad heeft niet alleen grote (en relatief goedkope) filmstudio’s, maar ook genoeg levensecht decor waar de Koude Oorlog nooit helemaal voorbij is. En voor sommige shots is het Kremlin er handig met de computer in geplakt.
De lol van Ponies zit hem voornamelijk in dat omhelzen van de jaren zeventig, die in deze versie van Moskou ook wel aan de jaren vijftig doen denken, en in het aanstekelijke plezier dat Clarke en Richardson in hun rollen hebben. De plot (op basis van de eerste vier afleveringen) bevat genoeg klassieke spionage-elementen voor de liefhebbers van het genre. De aankondiging van een tweede seizoen doet vermoeden dat we hard op een cliffhanger af denderen.
★★★★☆
Thriller
Achtdelige serie van Susanna Fogel en David Iserson.
Met Emilia Clarke, Haley Lu Richardson.
Te zien op SkyShowtime.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant