Waar zijn de media in het buitenland vol van? Vandaag: China-correspondent Julie Blussé ziet hoe steeds meer mensen het Chinese Nieuwjaarsgala, beter bekend als chunwan, stomvervelend vinden.
is China-correspondent van de Volkskrant. Ze woont in Beijing.
Voor een China-correspondent die verslag wilde doen van de wondere wereld van bezorgdrones en vliegende taxi’s, was het twee weken geleden geen optimaal moment om Hefei te bezoeken, de miljoenenstad die zwaar inzet op wat de Chinese overheid de ‘lage-hoogte-economie’ noemt.
Het bedrijf Ehang, dat later dit jaar de eerste vliegende onbemande taxiservice wil lanceren, bleek volledig in de ban van de voorbereidingen voor een droneshow voor het Chinees Nieuwjaarsgala, chunwan.
Men zou een Guinness World Record breken met die droneshow, waarbij 22.580 verlichte drones patronen in de lucht vormden. En dat in een tv-programma dat in 2012 een Guinness World Record vestigde met zijn kijkcijfers: dat jaar keken bijna vijfhonderd miljoen mensen.
De impact was merkbaar in Hefei. In een park waar normaliter drones maaltijden bezorgden, was het luchtruim al dagenlang gereserveerd voor nachtelijke droneshowrepetities. Alles zodat de stad straks kon shinen voor het oog der natie.
Voor buitenlandse China-watchers is chunwan de laatste jaren steeds interessanter. Het gala fungeert als een perfect geregisseerd plaatje van hoe China zich aan het eigen volk en de wereld wil presenteren. Vorig jaar trokken de humanoïde robots die een volksdans uitvoerden de aandacht.
Maar in een omgekeerd evenredige ontwikkeling lijkt het enthousiasme onder gewone Chinezen juist af te nemen. De taxichauffeur in Hefei die de correspondent ’s nachts naar het park reed om de repetities te zien, brak in homerisch gelach uit bij de vraag of hij nieuwjaarsavond chunwan ging kijken. ‘Niemand kijkt dat nog’, zei de vijftiger, ‘zó nep’.
In het park zei een vrouw van in de dertig dat zij het gala zelfs nog nooit had gezien. ‘Dat is voor mensen boven de zeventig.’ Een steekproef bevestigde dat werkelijk geen enkele Chinees nog warmliep voor het programma – al zouden velen het nog wel aanzetten op de achtergrond, ‘voor de sfeer’. Ooit was het gala fijn volksvermaak geweest, maar de laatste jaren was het in lege propaganda verzand, zo leek de consensus.
Afgelopen maandag was chunwan op tv. Voor China-watchers zat er genoeg bij om te duiden. Neem het duet tussen Lionel Richie en Jackie Chan, die tweetalig We are the world zongen. Wil Beijing hiermee zijn imago als vreedzame supermacht versterken? En ja, er waren nóg meer robots. Ze beoefenden kungfu, en in een sketch dienden ze als gezelschap en huishoudhulpjes voor een moeder wier volwassen zoons haar zelden bezochten.
De media keken dinsdag vol enthousiasme terug op het spektakel. De trotse chunwan-regisseur vertelde op tv dat ze wilde tonen hoe robots ‘vreugde brengen in vele dimensies’. Niks verraadde dat het programma wellicht aan populariteit verliest.
Of toch. Wie twee weken geleden langs Chinese sociale media scrolde, die stuitte zeer waarschijnlijk op een virale video van de populaire comedian Papi Jiang. Daarin speelde ze de regisseur van chunwan, die vanachter een bureau de acts keurt – of beter gezegd, afkeurt. ‘Hilarisch!’, lacht ze steeds, om daarna bars te besluiten: ‘Schrappen’.
Alles moet wijken wat niet genoeg blijk geeft van de ‘positieve energie’ waar de overheid haar burgers toe aanspoort. Jiang oppert de geschrapte acts te vervangen met honderd dansers erbij, honderd kinderen, en uiteraard ‘honderd robots, gedreven door AI!’.
De video raakte een gevoelige snaar. Te gevoelig, bleek al snel. Binnen twee dagen was de video gecensureerd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant