Marty Supreme is een heerlijke komedie die zich op gepaste afstand van sportfilmconventies beweegt, met Timothée Chalamet als intrigerende en gemankeerde antiheld.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Terwijl schoenenverkoper en latere pingpongsuperster Marty Mauser (Timothée Chalamet) in de opslag tussen rekken vol schoenendozen steeds vuriger zoent met zijn geliefde, zwellen de eerste synthesizerklanken aan van Alphavilles Forever Young. Vlot volgt de apotheose, in deze vroege scène van het buitengewoon grappige, voor negen Oscars genomineerde tafeltennisdrama Marty Supreme.
In een geestige visualisatie zien we hoe die ene zaadcel de zwemwedstrijd wint en het eitje bevrucht, waarop het eitje tot pingpongbal transformeert en op de geluidsband nota bene een heel kinderkoor losbarst: I want to be foreeeever young.
In één virtuoze beweging van onbezonnen schoenwinkelseks naar een tafeltenniswedstrijd: zie daar het filmmakersplezier en het gevoel voor humor van regisseur, scenarist en editor Josh Safdie.
Met broer Benny maakte Josh twee van de meest hectische en stressopwekkende Amerikaanse thrillers van het vorige decennium, Good Time en Uncut Gems. Inmiddels werken ze ieder aan soloprojecten. Waar Benny onlangs met The Smashing Machine een toch wat teleurstellend gedegen mixed-martial-artsfilm regisseerde, voorzien van een stevige scheut melodrama en actiefilmster The Rock in een serieuze rol, maakt Josh van Marty Supreme een film met de aanstekelijke manie van een echte Safdie.
Wanneer Marty, losjes gebaseerd op het leven en de tafeltenniscarrière van de Amerikaan Marty Reisman (1930-2012), in 1952 naam begint te maken als tafeltennisprof, staat de sport zeker in de Verenigde Staten nog in de kinderschoenen. Hij presenteert zichzelf ook in zijn sportersrol als verkoper pur sang. Natuurlijk ziet hij mogelijkheden in samenwerking met een balpennenmagnaat, en natuurlijk trekt de machtsverhouding tussen die twee in hoog tempo volledig scheef.
Timothée Chalamet bouwt zijn acteeroeuvre verder uit met een rol die hij niet eerder speelde: een arrogante en in het algemeen tamelijk onhebbelijke opportunist. Gecombineerd met zijn natuurlijke, speelse charme maakt hij van Marty een intrigerende, gemankeerde antiheld.
De lol van kijken naar Marty Supreme is toezien hoe gretig de rode draad uit het oog wordt verloren. Op de steevast escalerende zijpaden schitteren onverwachte acteurs in eigenzinnige bijrollen. Cultfilmregisseur Abel Ferrara bijvoorbeeld, excellerend als louche crimineel op zoek naar zijn hond. En hiphopgigant Tyler, the Creator maakt een sprankelend acteerdebuut als Martys compagnon Wally, taxichauffeur en tevens verdienstelijk pingpongspeler. Hun verhalen voelen vaak als korte films op zich.
Dan zijn er de meme-waardige, op zichzelf staande momenten. Dat liefdevol geënsceneerde, in zwart-wit gedraaide nieuwsitem op de Japanse tv over de wederom toegenomen macht van Japan als tafeltennisnatie. Een scène waarin Marty zich noodgedwongen moet verlagen tot lucratieve tafeltennisdemonstraties en tegen, ja echt, een walrus speelt. Chalamets blote billen die worden gespankt met een pingpongbatje.
Marty Supreme is een heerlijke komedie die zich op gepaste afstand van sportfilmconventies beweegt. Niet zozeer de Safdie-uitvoering van Scorseses boksdrama Raging Bull, maar meer een variant op Uncut Gems, die verrukkelijk dolgedraaide thriller met Adam Sandler als gokverslaafde in een zelfgebouwd kaartenhuis van valse beloften en vage deals. Safdie heeft ook hier te midden van de uitbundige chaos iets te melden: Marty Supreme laat zich óók bekijken als rondgang door de achterafsteegjes van het kapitalisme in Amerika, een verkoopcultuur waarin alles en iedereen zijn waarde heeft.
Komedie
★★★★☆
Regie Josh Safdie
Met Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Odessa A’zion, Tyler the Creator, Fran Drescher
149 min., in 166 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant