Aandacht In ‘Winter vol liefde’ proberen Hans en Victor het hart van droomdeskundige Claudia te winnen. Niet overal op tv verloopt het verlangen om gezien en gehoord te worden zo subtiel.
Still uit 'Winter vol liefde'.
In het huis van Claudia (53) in Oostenrijk hangen kralengordijnen en kruidenrekjes, afbeeldingen van Boeddha en posters van Frida Kahlo, plantenbakken aan touwen en lange lichtsnoeren, klassieke kroonluchters en een omgekeerde paraplu. Haast iedere muur heeft een andere kleur, ieder kleedje een ander patroon. Loop een rondje door de huiskamer en je ontkomt niet aan een grote spiegel die je uitnodigt om eens goed naar jezelf te kijken. Daar is de ruimte ook voor bedoeld: als Jungiaans therapeut biedt Claudia hier droomanalyses aan, en ademhalingsoefeningen, en een mysterieus traject dat ze een ‘heldinnenreis’ noemt. Maar wie z’n eigen binnenwereld heel even laat voor wat die is, ziet in de inrichting vooral een reflectie van de kleurrijke gastvrouw.
Fotograaf Hans (62) leek dat in Winter vol liefde goed te begrijpen. Nu rivaal Raoul er in zijn busje vandoor was gereden, had Hans zowel Claudia als haar huis volledig voor zichzelf. Hij probeerde „wat dingen te doen” om het hart van zijn van oorsprong Oostenrijkse vlam te veroveren, zei hij voor de camera, zonder te vertellen om wat voor dingen het ging. Maar dat kon de kijker zelf wel bedenken. Die zag bijvoorbeeld hoe Hans flink de tijd nam om zijn vingers over de kaften in Claudia’s boekenkast te laten glijden, tot zijn droomvrouw naast hem kwam staan om te vragen of hij iets moois had gevonden. Hij liet haar de boeken zien die hem waren opgevallen: Peter Handke, Elfriede Jelinek. Oostenrijkse schrijvers, hij kende ze wel.
Hans’ kalme interesse leek zijn vruchten af te werpen. „Het voelt alsof ik zijn studieobject ben”, zei Claudia. „Hij loopt door mijn huis, hij bekijkt mijn boeken – om mij beter te leren kennen. Dat is een mooie manier. Het huis is er ook goed voor.” Jammer was het wel dat dat huis al gauw weer werd betreden door een nieuwe man. Tenminste: jammer voor Hans. Claudia had er aanzienlijk minder moeite mee. Die was zo enthousiast over deze nieuwe bezetting dat ze richting het eind van de aflevering een balletje opgooide: hoe stonden Hans en Viktor (58, begeleider in de gehandicaptenzorg) eigenlijk tegenover een toekomst met z’n drieën? Haar huis was groot genoeg. „Dat zou ietwat onwennig zijn”, bromde arme Hans. „Vooral in het begin.”
Terwijl hij volhardend probeerde Claudia te doorgronden, pakte Viktor het net wat anders aan. Die vroeg gewoon om „een hug”, zodat hun harten „dicht tegen elkaar aankomen en die energie vrijelijk over en weer kan stromen”. Ook wist hij al dat hij en Claudia van dezelfde dingen hielden: „Yoga en ademhalingsoefeningen”. „Hij spreekt mijn taal”, zei Claudia. Ze kenden elkaar niet, maar ze kénden elkaar wel.
Niet overal op tv verloopt die ontdekkingstocht zo subtiel. Er zijn programma’s waarin mensen zo onomwonden duidelijk maken dat ze gezien en gehoord willen worden, dat het je alle zin ontneemt hun bestaan nog te erkennen. Ieder kruimeltje aandacht dat je ze geeft, hoe kritisch ook, zal worden ontvangen als overwinning. Daarom is de verleiding groot om Ongehoord Nieuws (ON!) maar gewoon te negeren. Om te denken: we wéten nu wel dat hier twee keer per week presentatoren en gasten aanschuiven die uitproberen hoe ver je naar rechts kunt schuiven voor je van het hele links-rechts-spectrum valt en een diepe, donkere put in dondert.
Dat het programma sinds vorige week weer op de buis is en nog steeds Lidewij de Vos omarmt, ondanks (of eerder: dankzij) het steeds openlijkere rechts-extremisme binnen het FvD, blijft echter iets dat benoemd moet worden; al helemaal omdat het hier gaat om de NPO en er overheidssubsidie mee gemoeid is.
Je hoeft niet te zoeken naar verborgen aanwijzingen die de aard van Ongehoord Nederland onthullen. Er is geen omroep die zich zo laat kennen. En toch sluiten we er onze ogen voor.
Wat moet je deze week kijken? Tips en achtergronden over boeiende films, series en tv-programma’s