Deels documentaire, deels mockumentary en deels dwaze biopic: The making of De Jeugd van Tegenwoordig is vooral georganiseerde gekkigheid. Maar als documentaire over de iconische groep blijft de film aan de lichte kant.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Trend in biografische popdocumentaires: de grens tussen feit en fictie uitgummen, het verhaal opdienen als een absurdistische, onverifieerbare chaos, soms met acteurs die de artiesten spelen, terwijl de échte artiesten óók rondlopen, als zichzelf.
Zie bijvoorbeeld Pavements (2024), over gitaarband Pavement. Regisseurs Jan Hulst en Tomas Kaan doen in The Making of De Jeugd van Tegenwoordig ook zoiets.
We volgen Faberyayo, Vjèze Fur, Willie Wartaal en beatmaker Bas Bron in de aanloop naar hun jubileumconcerten (twintig jaar!) in de Ziggo Dome. Regisseur Jan wil een conventionele documentaire over de Amsterdamse groep maken. Zogenaamd, want in werkelijkheid maakt hij natuurlijk déze film, maar dat snapte u al.
De Jeugd speelt met verve zijn landerige, saboterende, klierige zelf. Beetje dwarsliggen, beetje etteren tegen Jan en ondertussen onmogelijke lunchbestellingen plaatsen: ‘smoked Earl Grey’-thee en een broodje bakkeljauw van die ene toko in Noord, graag. Warm.
Boaz Kok van Goldband wordt Willie Wartaal. O nee, toch een vróúwelijke Willie. Lange Frans speelt Vjèze Fur, maar wordt vervangen door Jim Deddes. Faberyayo? Giel Beelen doet auditie. Zanger Alain Clark zet een pico bello Bas Bron neer.
Zo werken we de vijf fasen af die regisseur Jan voor ogen heeft: het begin, de doorbraak (Watskeburt?!), de crisis, het volwassen leven met kinderen en zo en, tot slot, het jubileum in de Ziggo Dome.
Het resultaat is deels documentaire (met archiefbeeld), deels mockumentary en deels dwaze biopic. Tegen een journalist die vraagt of hiphop niet maatschappelijk geëngageerd hoort te zijn: ‘We zijn niet dichtvereniging De Opgeheven Vinger.’
Toch wordt de absurde vorm hier niet zo meesterlijk uitgebuit als in Pavements. Die film was, onder de surrealistische toplaag, stiekem ook een heel rijke documentaire. Dat geldt hier minder (symptoom: geen albumtitel te bekennen). Het is vooral leuke chaos.
De Jeugd doet wat de broers Gallagher van Oasis ook doen: hun twintigjarige loopbaan reduceren tot de eerste drie albums (2005-2008), toen ze nog ‘jeugdige energie’ hadden. ‘Daarna was het verhaal eigenlijk niet zo spannend meer.’
Menen ze dat? In deze film is weinig zeker, maar vooral Fred ‘Vjèze’ Tratlehner lijkt het deels te menen. Hij denkt het vaakst na over het vergrijzen van De Jeugd: ‘We klieren binnen de lijntjes. Het gaat te lang door.’
Dat doet de film gelukkig niet: na 77 minuten staan we in de Ziggo Dome, de apotheose van een film als De Jeugd zelf. Wie de feiten wil, kijkt maar op Wikipedia.
Documentaire
★★★☆☆
Regie Jan Hulst en Tomas Kaan
77 min., in 86 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant