Zilver voor de vrouwen en veel chagrijn bij de mannen. Dat is de samenvatting van een chaotisch olympisch toernooi op de ploegenachtervolging voor de Nederlandse schaatsers. Schaatsbond KNSB blijft het proberen, maar het verhaal is elke vier jaar hetzelfde.
Freek van der Wart opent vijf minuten voor de kleine finale van de ploegenachtervolging een van de deuren van het schaatsstadion in Milaan. Het lid van de selectiecommissie van de KNSB ziet net als een groepje journalisten dat er weer een bus aankomt. Maar ook deze keer is Marcel Bosker niet een van de passagiers.
De selectiecommissie gaf de schaatser van Team Reggeborgh anderhalve maand geleden een aanwijsplek voor de ploegenachtervolging, ten koste van 1.500 meterrijder Tim Prins. Het zal voor Van der Wart en zijn collega's pijnlijk zijn dat juist Bosker op de finaledag gepasseerd wordt door Rintje Ritsma. De bondscoach kiest twee keer voor Jorrit Bergsma, die voor de Spelen was aangekondigd als de reserve.
Bosker pakt na de halve finale de bus naar het olympisch dorp. Hij zal later zeggen dat hij zich wilde "opfrissen" voor de mogelijke podiumceremonie, zoals in onderstaande video te zien is. Maar het is wel duidelijk dat de viervoudig wereldkampioen op de teampursuit uit teleurstelling wegloopt uit de ijshal.
Bondscoach Ritsma probeert Bosker te bereiken. Ook andere coaches zijn druk aan het bellen. De reserve moet terugkomen, want hij zou nog nodig kunnen zijn. Bosker arriveert uiteindelijk negentien minuten na de start van de strijd om het brons. Hij heeft dus niet in het stadion gezien dat Bergsma, Stijn van de Bunt en Chris Huizinga 0,09 seconden tekortkwamen voor een medaille.
Het verhaal van Bosker is nieuw, maar het thema niet. De ploegenachtervolging zorgt in het Nederlandse schaatsen bij elke Olympische Spelen voor gedoe. En voor weinig succes. De teampursuit staat sinds 2006 op het olympische programma. Sindsdien won Nederland twee keer goud (allebei in 2014), één keer zilver en vier keer brons.
De verklaring voor het relatief kleine aantal medailles is niet ingewikkeld. De redenen zijn bij iedereen bekend en worden bij elke Spelen opnieuw uitgesproken door schaatsers en coaches. Zo ook dinsdag aan het begin van de avond in het Milano Speed Skating Stadium.
"In andere landen heb je vaak één nationale ploeg, waardoor de schaatsers altijd met elkaar kunnen trainen", zegt Bergsma. "Wij hebben in Nederland vier verschillende commerciële ploegen en te veel goede schaatsers voor de olympische selectie. We kunnen er lang of kort over praten, maar dat blijft een onwijs ingewikkelde puzzel."
De routinier had deze analyse ook in 2010 kunnen geven, of in 2018, of in 2022. Dit probleem zal nooit veranderen. En dat hoeft niet erg te zijn, want Nederland is mede door het commerciële systeem op de individuele nummers het succesvolste schaatsland ter wereld.
Het pijnpunt is dat de KNSB elke Spelen grote ambities blijft uitspreken voor de ploegenachtervolging en daar ook naar handelt. Vier jaar geleden werden Bosker en Sven Kramer aangewezen, met een vierde plek tot gevolg.
Die uitslag zorgde niet voor een andere aanpak, want voor deze Spelen kreeg Bosker wederom een aanwijsplek. En wederom leverde dat geen medaille op.
De selectiecommissie wil dinsdag geen reactie geven. Technisch directeur Remy de Wit van de KNSB meldt via een woordvoerder dat hij pas na de Spelen zal spreken. Daardoor is het aan Ritsma om de aanwijsplek te verdedigen, ook al heeft hij die keuze niet gemaakt.
"Het had niet anders gekund dan Marcel een aanwijsplek te geven", zegt Ritsma. "We hadden echt vier man nodig. Want als we er maar drie hadden en er één iemand was uitgevallen, hadden we geen achtervolgingsploeg gehad. En dat was onacceptabel geweest."
Daar heeft Ritsma een punt. Het zou pijnlijk zijn geweest als het grootste en rijkste schaatsland niet had kunnen starten op de teampursuit. Maar het had wel een hoop chagrijn gescheeld.
Lees alles over de Olympische Spelen van Milaan op onze dossierpagina
Source: Nu.nl algemeen