Serie Lisa McGee, de maker van ‘Derry Girls’, is terug met een moordmysterie, ‘How to get to Heaven from Belfast‘. Drie oude schoolvriendinnen onderzoeken de dood van een vierde.
'How To Get To Heaven From Belfast', met Sinéad Keenan as Robyn, Caoilfhionn Dunne als Dara, en Roísín Gallagher als Saoirse.
Het is dat deze krant niet aan halve ballen doet, anders had How to get to Heaven from Belfast, de nieuwe serie van Lisa McGee, zeker een halve bal meer gekregen dan de drie die nu bij dit artikel prijken. Want de serie over drie vrouwen die de mysterieuze dood van een oude schoolvriendin gaan onderzoeken, is zeker geen ‘zesje’. Daarvoor zijn de grappen die – vaak tussen neus en lippen door – worden gemaakt te goed.
En ook de soundtrack die vol zit met hits van begin deze eeuw, de tijd waarin de vriendinnen pubers waren, is te leuk om ‘net voldoende’ te zijn. Alleen al in de eerste aflevering komen Nelly’s ‘Hot in Herre’ en de Ierse girlband B*Witched voorbij. Maar een dikke acht is How to get to Heaven from Belfast, helaas evenmin. Dat laatste komt vooral doordat McGee erg veel wil doen met deze nieuwe serie, en niet alles even goed.
Waar McGee’s komedieserie Derry Girls geïnspireerd was door haar eigen tienerjaren in het Noord-Ierland van de door de Troubles gekleurde jaren negentig, en ging over meisjes die hun leven vol mogelijkheden nog voor zich hadden liggen, kruipen de heldinnen dit keer richting middelbare leeftijd. En wanneer hun jeugdvriendin plots overlijdt, lijkt het alsof ze zich opeens realiseren dat hun volwassenbestaan niet zo groots en meeslepend is als ze ooit hadden gedacht – verre van zelfs.
Zo heeft Dara (Caoilfhionn Dunne) de zorg voor haar moeder aangegrepen om zichzelf te verstoppen voor het leven; is Robyn (Sinéad Keenan) een overprikkelde en tegelijkertijd verveelde moeder van drie en heeft Saoirse (Roísín Gallagher) stiekem een hekel aan de succesrijke tv-detective die ze schrijft. Vandaar dat de drie vrouwen zich gewillig storten op een onbezonnen avontuur wanneer ze vermoeden dat er iets vreemds aan de hand is met de dood van hun vriendin Greta (Natasha O’Keeffe). Ze reizen door heel Ierland en vliegen zelfs naar Portugal.
Ondertussen vragen hun families zich af wat ze in hemelsnaam aan het doen zijn – op een gegeven moment vraagt Dara’s moeder haar op de man af of ze zich soms hebben aangesloten bij de IRA. Het is een van die momenten waarop de inmiddels vertrouwde McGee-humor, met mensen die precies dat zeggen wat je niet verwacht, op z’n best uit de verf komt.
Er zijn ook momenten waarin de serie flink wat geduld vraagt van de kijker. Personages zijn regelmatig zo dik aangezet dat ze karikaturaal worden. En in de eerste helft worden de zaken een stuk vreemder neergezet, zelfs bovennatuurlijker, dan ze uiteindelijk blijken te zijn. Wellicht om de kijker op het verkeerde been te zetten, maar wanneer de puzzelstukjes op z’n plek vallen, voel je je op de bank toch een beetje beetgenomen. Ook het moordmysterie dat op een gegeven moment werkelijk alle kanten op lijkt te gaan, voelt onnodig ingewikkeld. Al moet gezegd worden dat alle lijntjes netjes bij elkaar uitkomen op het eind.
Maar de vriendschap tussen de vrouwen en in flashbacks de tienermeisjes is herkenbaar, ontroerend en vaak hilarisch, mede dankzij de fijne chemie tussen de actrices. Net zoals het in Derry Girls was. Ook hun worsteling met ouder worden en de teleurstelling van een leven dat lang niet zo spannend is als ze ooit dachten dat het zou worden, voelt oprecht. Het zorgt ervoor dat je de drie vrouwen gewillig volgt in hun idiote avontuur, ook al irriteren ze je soms mateloos. Maar dat laatste is misschien juist een teken van echte vriendschap.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden