In 1967 schreef Joke Smit over het onbehagen van de vrouw. Dat onbehagen ging onder meer over maatschappelijke achterstelling, de positie van vrouwen in het huwelijk en op de arbeidsmarkt. In die tijd was het zelfs wettelijk toegestaan om binnen het huwelijk vrouwen te verkrachten. Je kon er simpelweg geen aangifte van doen: in de wet stond een uitzonderingsclausule.
Stel we zouden tegen Joke Smit zeggen dat ze niet met een gestrekt been het debat moest aangaan, om in plaats daarvan het vertrouwen van ‘de gemeenschap’ te winnen? Ik hoop dat u dit absurd in de oren zal klinken. Als je ouders niet in Nederland geboren zijn, is dat echter precies wat je te horen krijgt. En er is helaas geen Joke Smit van kleur: die heeft een gebroken neus omdat ze de misdaad van het dragen van een zomerjurkje pleegde.
Nieuws van de Dag maakte op 6 februari een item naar aanleiding van Zero Tolerance Day, de internationale dag tegen genitale verminking. Expertisecentrum Gezondheidsverschillen Pharos liet daarin weten genitale mutilatie niet ‘met een gestrekt been’ te willen aanvallen, maar dat het liever het vertrouwen van ‘de gemeenschap’ wint. Normaal gesproken poog ik mij te weerhouden van viscerale oordelen, maar ik vind dit een extreem walgelijke reactie, die het verdient om gefileerd te worden. Joke Smit schrijft in 1979: ‘Er zijn situaties waar écrasez l’infame weer wakker wordt.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als je ouders toevallig in het buitenland zijn geboren, dan is er volgens de priesters van Pharos ex nihilo een ‘gemeenschap’ waarmee bemiddeld moet worden over jouw lichaam. Een witte vrouw die wordt lastiggevallen is een nationale crisis, maar wanneer je schaamlippen zwart- of zandkleurig zijn, dan is er plots een gemeenschap die moet bemiddelen in het vraagstuk of die schaamlippen er wel of niet afgesneden mogen worden. Dat is als stellen dat je het vertrouwen van het bestuur van studentenvereniging Vindicat wil winnen, en niet met een gestrekt been hun bangalijsten en ‘hete hertjes’ wil veroordelen.
Helaas staat Pharos niet op zichzelf. Ik schreef eerder in de Volkskrant over de laffe houding van Rutgers, die de Week van de Lentekriebels verplaatste omdat het samenviel met de ramadan. Wat ze overigens nadien stilletjes weer van hun website verwijderden.
Wanneer zandkleurige meisjes een vuist in hun gezicht krijgen omdat ze een vriendje hebben, dan constateert het Kennisplatform Inclusief Samenleven (KIS) dat de imam soms komt bemiddelen en de islam als ‘breekijzer’ wordt gebruikt. De vraag wat er dan moet gebeuren als die imam op een dag besluit dat de Taliban toch gelijk heeft, blijft vanzelfsprekend onbeantwoord.
De verbindende politici en de hulpverleners zullen beweren dat zij ‘toegang’ nodig hebben tot de ‘gemeenschap’, maar als die toegang gekocht wordt met de lichamen van meisjes, dan zijn die politici en hulpverleners alleen maar de pooiers van het patriarchaat. Het vraagstuk of de burgemeester van Amsterdam of het maatschappelijk werk zich moeten mengen in theologische disputen mag u zelf beantwoorden.
De feministische beweging besloot op zeker moment om inclusief te zijn, om vervolgens vrouwen van kleur te importeren als onvolkomen mensen, die mogen komen vertellen dat hun hoofddoek bevrijdend is – Joke Smit wees dit ‘tentgewaad’ aan als ‘onderhorigheid’ benoemd als ‘waardigheid voor de vrouw’ – of dat ze aan intergenerationeel trauma lijden. Voor witte vrouwen is de brute laars van de staat vanzelfsprekend, of men is het in elk geval eens dat dit zo zou moeten zijn. De rechten en vrijheden van vrouwen van kleur moeten blijkbaar bekonkeld worden met ‘de gemeenschap’. Dit is hoe institutioneel racisme eruitziet: vrijheidsapartheid.
Ook als je ouders niet in Nederland zijn geboren, heb je recht op een clitoris. Er bestaan geen gemeenschappen. Er bestaan enkel barbaarse opvattingen en individuen die met die opvattingen extreem geweld tegen meisjes en vrouwen rechtvaardigen. Voor hen kan er maar één boodschap gelden, namelijk dat als zij de vagina’s van jonge meisjes met messen aanvallen, de brute laars van de Nederlandse staat dit dan zal wreken. Artikel 12 van het Verdrag van Istanbul heeft het immers niet over bemiddelen, maar over uitroeien.
Geen vrijheid voor de vijanden van vrijheid.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns