In Afas Live in Amsterdam zet David Byrne een uitverkochte, adembenemende show neer. Met wat Talking Heads-favorieten hier en daar produceert hij met zijn band, al dansend voor een filmscherm, een perfect gebalanceerde sound.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
David Byrne had het al beloofd: van hem hoeven we geen gewone optredens meer te verwachten, met achter hun instrumenten zittende drummers en toetsenisten.
Tijdens zijn laatste tournee, American Utopia, uit 2018 (door Spike Lee ook tot concertfilm bewerkt) liep er naast en rond hem al een dozijn muzikanten over het podium. Ook nu Byrne (73) zijn nieuwe album Who Is the Sky? (2025) langs middelgrote concertzalen brengt, houden slagwerkers en toetsenisten hun instrumenten tegen de borst, terwijl ze zich wandelend en zelfs dansend over het podium bewegen.
In de Amsterdamse Afas Live, waar Byrne met zijn twaalfkoppige groep muzikanten, zangers en dansers zondag het eerste van twee uitverkochte concerten geeft, is het van de eerste tot laatste minuut een adembenemend schouwspel.
In het kleine, door hem uitmuntend gezongen Heaven wordt Byrne, met achter hem dit keer geen gordijnen, maar enorme filmschermen, slechts vergezeld door violist en cellist. Maar even later beweegt de hele meute om hem heen. Een in oranje gestoken ensemble, soms opgedeeld in drie groepjes van vier, altijd in beweging.
Everybody Laughs van zijn nieuwe album klinkt uitbundiger dan op plaat, net als de vier andere liedjes van Who Is the Sky? die in een kleine twee uur voorbijkomen. Hoopte je bij vorige concerten van David Byrne tijdens nieuw werk toch stiekem dat er snel een Talking Heads-favoriet zou voorbijkomen, zondag is het niveauverschil veel kleiner.
Die nieuwe nummers mogen dan wel niet zo onverwoestbaar zijn als Psycho Killer, Once in a Lifetime en Slippery People (die overigens allemaal voorbijkomen), maar een liedje als My Apartment Is My Friend blijft mede door de beelden van het jaloersmakende interieur van Byrnes New Yorkse appartement langer hangen dan verwacht.
Dat komt ook door de geweldige sound die dit dozijn muzikanten weet te produceren. De magistrale bas van Kely Pinheiro zorgt in combinatie met de soms over vier bandleden verdeelde drums en percussie voor een onweerstaanbare groove in Houses in Motion van Talking Heads. Ook geeft het Strange Overtones, dat Byrne jaren geleden met Brian Eno opnam, onvermoede dieptes.
And She Was (1985) is een Talking Heads-liedje dat je niet zo snel als favoriet zult noemen, maar bij thuiskomst toch als eerste opzet, zo sterk is de uitvoering. En dan moet het mooiste nog komen. Natuurlijk, het onvermijdelijke Once in a Lifetime, waarop Byrne al vroeg tijdens het optreden vooruitloopt als hij een praatje begint met ‘You may ask yourself’, waarop het logische antwoord uit de zaal luidt: ‘How did I get here?’
Want niemand van de 3.500 bezoekers (het concert bestaat uit zitplaatsen, maar er mag gedanst worden, wat naarmate de avond vordert ook steeds meer gebeurt) die de tekst niet kent. Byrne weet ook best dat zijn publiek vooral muziek van Talking Heads wil horen, en is daar niet zuinig mee.
Het grootste mysterie van de avond is misschien wel dat die mobiele, en daardoor wat gehandicapte band, een geluid zo goed weet neer te zetten dat een Slippery People even funky klinkt als we het kennen uit de film Stop Making Sense. Loopt er toch ergens een geluidsband mee?
Dat mag best, want dan nog zou het een wonder zijn dat alle instrumenten en zang zo knap gebalanceerd blijven klinken.
Kippenvel krijg je niet alleen van de idioot lage temperatuur in de Afas Live, maar ook tijdens Life During Wartime, na een weer zo stevig door de bas gedragen Psycho Killer. Net als je vaststelt dat dit toch wel een van de opbeurendste concertbelevingen in jaren is, en Byrne met band uitgelaten voor een azuurblauw scherm danst, krijg je de schrik van je leven als op datzelfde scherm ineens een stel ICE-soldaten de achtervolging op een fietskoerier inzet.
Honderden, duizenden keren heb je dit liedje van Fear of Music (1979) gehoord. Maar nooit kwamen de regels ‘This ain’t no party, this ain’t no disco/ This ain’t no fooling around’ zo hard binnen als nu.
David Byrne is Talking Heads
David Byrne roept al jaren dat Talking Heads, de legendarische newwaveband uit de jaren zeventig en tachtig, nooit meer bij elkaar zullen komen. Vaak dacht je bij zijn solo-optredens tijdens de altijd wel gespeelde Talking Heads-liedjes toch dat er net iets aan ontbrak.
Maar niet zondag in de Afas Live. De helft van de gespeelde liedjes is van Talking Heads en daarvan wijkt weer de helft af van de setlijst uit 2018. De arrangementen van Slippery People, Once in a Lifetime en Burning Down the House zijn die van de concertfilm Stop Making Sense (1984). En ja, die klinken in Afas Live zo goed dat Byrne nu echt zijn gelijk heeft bewezen – hij heeft de bandleden van Talking Heads niet meer nodig.
Pop
★★★★★
15/2, Afas Live, Amsterdam. Herhaling 16/2.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant