De geschiedenis van de Olympische Spelen barst van de bijzondere verhalen. Elke dag vertellen we er eentje. Vandaag: de skikampioen die niet naar de Winterspelen van 1968 in het Franse Grenoble mocht.
Tamara en Irina Press domineerden begin jaren zestig de atletiek. De Sovjetzussen deden aan kogelstoten, discuswerpen en hordelopen. Ze braken wereldrecords en wonnen vijf olympische titels. Maar hun uiterlijk voedde geruchten. Tamara en Irina waren volgens sommigen stiekem mannen, een slinkse truc om de communistische heilstaat sportieve glorie te bezorgen.
Het IOC besloot het geslacht van vrouwelijke sporters grondiger te verifiëren. In plaats van de gebruikelijke visuele inspectie werden vrouwelijke deelnemers aan de Olympische Spelen voortaan aan een chromosomentest onderworpen. Tamara en Irina Press beëindigden onmiddellijk hun atletiekloopbanen, zonder ooit zo'n test te ondergaan.
De nieuwe gendertest was ook een keerpunt in het leven van Erik Schinegger. De Oostenrijker had bij geboorte de naam Erika gekregen en groeide op in een boerendorpje, een jeugd die zich als een worsteling voltrok. Schinegger voelde diep vanbinnen dat het stempel 'meisje' niet klopte. Skiën werd een uitlaatklep. Een vlucht.
In 1966 veroverde Schinegger de wereldtitel skiën op het onderdeel afdaling. Maar bij de chromosomentest in aanloop naar de Winterspelen twee jaar later in Grenoble kwamen mannelijke hormonen aan het licht. Schinegger bleek intersekse te zijn.
De olympische droom spatte uiteen: Schinegger mocht niet meedoen aan de Winterspelen. Er volgde een pijnlijke periode. De gendertest vormde niet alleen het einde van de skicarrière, maar ook het startsein van meer twijfels en mentale problemen.
Schinegger onderging uiteindelijk een geslachtsveranderende operatie. Erika verdween voorgoed van het toneel, Erik zag het levenslicht. De Oostenrijker begon een eigen skischool, trouwde en kreeg een dochter. Hij schreef in 1988 een autobiografie met de titel De overwinning op mezelf.
Tijdens de promotie van het boek schoof Schinegger aan bij een talkshow. Daar zat ook Marielle Goitschel, de Française die op het WK van 1966 tweede was geworden. Schinegger bood haar zijn gouden medaille aan, omdat hij daar in zijn ogen geen recht op had. Hij had immers als man meegedaan aan een vrouwenwedstrijd.
Goitschel was ontroerd door het gebaar, maar weigerde het eremetaal. Ze snapte hoe ingewikkeld het leven van Schinegger was geweest, sprak haar bewondering uit voor zijn moed en drukte hem op het hart dat hij de wereldtitel had verdiend.
Source: Nu.nl sport