is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Jens van ’t Wout was groots – met bravoure en overmacht in de balanceeract shorttrack. Femke Kok imponeerde met haar combinatie van technische perfectie en kracht, in haar zondagse uitspatting op het ijs. Laatste rit, zwaar favoriet op de 500 meter, en dan 0,66 seconde sneller rijden dan Jutta Leerdam. Ja, geniet van al die sterke mannen en vooral vrouwen uit Nederland op de Olympische Spelen, of van hun rustige en trotse ouders op de tribunes.
Maar eerst even in polonaise over een zijpaadje, naar carnaval, zaterdag. Alles en iedereen was weer zo vrolijk op het plein in mijn geboorteplaats, daar waar Limburg op zijn smalst is. Rimpels in gezichten waren vakkundig geschminkt. Op het podium zongen ze over ‘kampioenen van de nacht’, voor een deinende massa in honderd kleuren. De echte wereld was ver weg, op de flarden van de Olympische Spelen na.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De zonen legden af en toe hun telefoon op een statafel om De Boo-Stolz te zien, of voor die dekselse Jens van ’t Wout in zijn jacht op meer goud. Sport zonder geluid, vanaf een klein beeldscherm. Sport kijken op atypische muziek is sowieso best grappig, vanwege de dynamiek. Twee totaal andere types vreugde, van een plein in Limburg en van een arena in Milaan, vermengd tot een onweerstaanbaar geheel.
Even was ook dat oranje opportunisme weg van het commentaar, het volledige gebrek aan distantie, de adoratie voor sporters in hun zonnestelsel van de Olympische Spelen. Vrijdag was carnaval al een beetje begonnen, ook op tv, toen de ‘matjes’ waren uitgedeeld rond de schaatsbaan in Milaan, aan de matties van stayer Jorrit Bergsma, en uiteindelijk ook in de studio. Zelfs Erben Wennemars, de vader die boosheid op tv een andere dimensie gaf nadat zijn zoon Joep was gehinderd, kon weer lachen, getooid met de haarband en het matje van Bergsma.
Ook hier weer de aanbidding, voor een onderdeel (10 kilometer) met slechts twaalf deelnemers, niet alleen omdat het met zijn twaalven wel lang genoeg duurt, ook omdat er maar een stuk of twaalf zijn op de wereld die dit nummer enigszins serieus nemen. Maar dat maakt allemaal niet uit op zo’n dag van intense vrolijkheid. Bergsma is 40 jaar, zeiden ze wel tien keer tijdens zijn bronzen race, alsof een 40-jarige niets meer zou kunnen.
Zo verstrijken de Spelen als een ode aan pure sport, aan kleinere sporten ook, alsof ze zijn verzonnen om vrolijkheid en verstrooiing te verspreiden over de norse wereld. Met zijn tweeën op elkaar op een slee liggen; het ziet er behoorlijk bizar uit.
Alle gekheid op een stokje: shorttrack is echt fascinerend, door de snelheid, het balanceren, de familiebanden en het groepsgevoel. En ook door bondscoach Niels Kerstholt, die voorheen een rustige, bekwame tv-analist was en nu heerlijk over allerlei barricades sprong om te vieren hoe Van ’t Wout op bijna nonchalante wijze weer goud won. Zoals Kok een dag later de vleesgeworden perfectie was. Ze huilde pas toen ze besefte hoe goed ze was geweest, na al dat harde werk.
En achteraf is het goed dat onze zonen af en toe even hun telefoon op tafel legden. Jens van ’t Wout op carnavalsmuziek, het is een aanrader.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns