Holland Dance Festival Achter elk ‘doek open’ verschijnt een nieuw en ongrijpbaar droombeeld in de choreografie van Hofesh Shechter. Van sjokkende gorilla’s tot hopsige volksdansjes of het angstige gevoel van in je blootje staan voor het publiek.
Folksy groepsdansen kunnen zomaar omslaan in knokpartijen.
Theatre of Dreams door Hofesh Shechter Company. Gezien: 14/2, Amare Den Haag. Korte tour t/m 21/2. www.holland-dance.nl; www.hofesh.co.uk
Kan iets goeds ook te veel worden? Hofesh Shechters Theatre of Dreams, een van de hoofdacts in het Holland Dance Festival, beukt anderhalf uur in op de toeschouwer met een hyperenergieke bewegingstsunami in een flitsende opeenvolging van korte, soms ultrakorte fragmenten. Een onderlinge relatie ontbreekt, verwarring is er des te meer – de voorstelling is een woeste rit door ongrijpbare dromen en nachtmerries, een duik in het onderbewuste.
Dat onderbewuste bevindt zich achter het voordoek. Een man op de voorste rij neemt het publiek mee als hij door een driehoekige opening kruipt. Daar betreedt hij een schemerig beeldenrijk (perfect belicht door Tom Visser) dat in razende vaart voorbijtrekt. Terwijl telkens nieuwe lagen theatergordijnen openschuiven of vliegensvlug heen en weer worden getrokken, verschijnen wisselende scènes.
De groep van twaalf dansers deelt zich bij elk ‘doek open’ op in nieuwe formaties; een caleidoscoop van uitbundige vreugde, agressie en geweld, even abrupt en zonder begin of eind verschijnend als verdwijnend. Zo loopt er een paar keer een rijtje voortsjokkende gorilla’s achter een brede gordijnspleet langs, rennen dansers als opgejaagd wild over het toneel en verzamelt het ensemble zich regelmatig voor hopsige, folksy en synchrone groepsdansen die even snel kunnen omslaan in een knokpartij waarin armen en benen duizelingwekkend in het rond vliegen. In solo’s en duetten leven dansers hun conflicten, verlangens en angsten uit. De man die zich in zijn blootje een houding probeert te geven voor starende toeschouwers, is een klassíek angstdroombeeld waarin velen zichzelf zullen herkennen.
De extreem diep doorbuigende knieën, het angstige luchtboksen, de woeste curves van armen en de slingerende torso’s; het is Shechter ten voeten uit. Voor wie eerder werk van de Israeliër zag sinds hij in 2006 doorbrak, is die danstaal inmiddels gesneden koek. Nu en dan moeten herhalingen als ankerpunt fungeren, maar desondanks mist de choreografie een krachtig kader dat de woeste bewegingsstroom steunt en stuurt. Daardoor is Theatre of Dreams oeverloos in zijn overdadige lengte en onophoudelijke energie. Toen een aantal mensen ruim voor tijd de zaal verliet had Shechter ook alles wel ‘gezegd’. Waarschijnlijk echter lieten de weglopers zich vooral wegjagen door het volume van de soundscore (Shechters compositie) dat het borstbeen van de luisteraar op de beats en bassen laat meetrillen.
De blijvers lieten zich na ongeveer een uur graag verleiden tot opstaan en meedansen („dans met ons, droom met ons!”) en het slotapplaus was, een half uur later, nog enthousiast genoeg. Maar de mokerslagen waarmee Shechter de toeschouwers om de oren slaat met zijn beukende ritmes en het spervuur van rauwe, intense, aardse en krachtige bewegingen is dan al vervlakt tot een gegeven dat bijna onverschillig laat. De slotscènes van voorzichtige hoop zijn wat al te subtiel om dan nog aan te komen. Zo ondermijnt Shechter zijn eigen kwaliteit.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden