is tv-recensent van de Volkskrant.
Voor menigeen zal vrijdag 13 februari een gouden randje hebben gehad, omdat het dubbel demissionaire kabinet-Schoof zijn laatste ministerraad voltooide. Er was daar taart voor de bewindslieden, er werden dieprode rozen uitgedeeld en de nieuwsrubrieken en talkshows oogstten na afloop quootjes van politici die terugblikten op de zeshonderd dagen die de lijdensweg van Dick Schoof als partijloos premier heeft geduurd.
Geen uitzwaaifeest, geen show met kwinkslag of Toppers om de dag die hoe dan ook een mijlpaal was te markeren: plichtmatig scharrelden de programma’s door de schamele erfenis die het kabinet en zijn demissionaire opvolger hebben achtergelaten. Wie zapte van NOS Journaal naar RTL Nieuws, Nieuwsuur en Café Kockelmann kwam tot een lijstje dat op twee knokige handen was te tellen.
Op drie flarden snelweg mag nu overdag 130 kilometer per uur worden gereden, memoreerde politiek verslaggever Floor Bremer bij RTL Nieuws. Het ‘strengste asielbeleid ooit’ dat PVV-minister Faber verordonneerde, heeft geresulteerd in ‘tijdelijke grenscontroles’ en twee asielwetten die nog door de Eerste Kamer moeten worden geloodst.
Bij Sven Kockelmann schraapte VVD-minister Bruijn van Volksgezondheid zijn verdiensten bij elkaar: hij had toch maar mooi het langverwachte zorgakkoord gesloten. Ook had hij iets tastbaars meegenomen naar de studio: een plastic zakje waarin onbenutte medicijnen kunnen worden geretourneerd voor hergebruik. Een zakje waar hij in Europa hard voor had gestreden, want dat zag er aanvankelijk niets in. Verbaasd tuurde Kockelmann naar een knipperend lampje in het zakje: een alarmsignaal voor als de temperatuur van de pillen te veel oploopt, legde de bewindsman uit.
Niet zonder mededogen bekeek ik de staande interviews waarin Schoof terugblikte op die laatste ministerraad, het slotstuk van ‘een martelgang’, zoals Arjan Noorlander het in Nieuwsuur typeerde. Schoof had geen spijt dat hij de functie van ‘MP’ had geaccepteerd. Hij had ‘naar eer en geweten’ gehandeld en kon zichzelf ‘recht in de spiegel aankijken’. Ja, hij was ‘de nationale kop van jut’ geweest. ‘Daar moet je niet bang voor zijn, dat moet je ondergaan.’
Schoofs ministers hadden in hun laatste samenzijn met hem ‘vooral dank uitgesproken dat je dit ondanks alles gewoon hebt gedaan, dat je de moed en de durf had dit premierschap in deze periode te doen’.
Typerend dat het de MP zélf was die uit de school van de vertrouwelijke ministerraad moest klappen om de persoonlijke pluimpjes met het volk te delen. Minister Bruijn, daartoe uitgenodigd door Kockelmann, durfde het zelfs nu niet aan te citeren uit de vergadering. Ach, als Schoof het zelf ook doet, probeerde de presentator, maar nee, Bruijn ‘liet dat voor zijn rekening’. Wat hij nog wel wilde verklappen: ‘Die taart was van de minister van Volksgezondheid, die onlangs jarig was’. Of er voor Bruijn gezongen was, vertelde hij dan weer niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant