Sinds MeToo zorgt onzekerheid voor een kloof in mannelijk flirtgedrag. Zowel de ‘mag ik dat’-vragen mannen als de bewust-consent-blinde flirters zoeken daarbij naar nieuwe regels. Helaas lijken beide typen mannen alleen uit te zijn op winnen, in plaats van samen spelen.
Afgelopen jaar had ik een flirt met een man die in een tijdsbestek van nog geen halfuur vroeg of hij me een knuffel mocht geven, of hij naast me mocht komen zitten en of hij mijn drankje mocht betalen. En ik ontmoette een man die niet accepteerde dat ik na pakweg een uur naar huis wilde. ‘Wat ga je nou hard-to-get spelen?’, grapte hij eerst nog. Maar dat ging al snel over naar ‘ik had je hoger ingeschat’. En terwijl ik afrekende en mijn jas pakte, riep hij me na dat ik een egoïstische bitch was.
Misschien was het toeval, deze uitersten in flirtervaringen. Of misschien wees het op de polarisatie tussen flirtende mannen.
In het kielzog van MeToo is flirten – en in het bijzonder de flirtende man – verdacht geworden. Enerzijds klampen we ons vast aan de vastgeroeste aanname dat de man het initiatief moet nemen, maar anderzijds leggen we zijn gedrag onder een vergrootglas. Want maakte hij daar nou een ongepast compliment? Een verkeerde aanraking?
Ik snap dus wel dat mannen verward zijn. Over die verwarring maakte ik in 2023 de documentaire Het nieuwe flirten, waarin ik vanuit vrouwelijk perspectief samen met mannen op zoek ging naar de nieuwe ‘spelregels’ van flirten. En hoewel er verschillende opvattingen waren – zo begreep de ene man niet waarom het ongepast was een ruim twintig jaar jongere vrouw in een overvolle tram aan te bieden ‘lekker tegen hem aan te komen staan’, terwijl een ander reflecteerde op mogelijk grensoverschrijdend gedrag in het verleden – voelde het toch alsof zij met één stem spraken.
Het was de gedeelde verwarring tussen mannen en hun gedeelde zoektocht die hen één maakten.
Over de auteur
Gwyneth Sleutel is filmdramaturg bij de NTR, schrijver en spreker. In februari 2025 was zij gastcolumnist op volkskrant.nl/opinie.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Maar waar ik destijds een mannen- versus vrouwengevoel ervoer, zie ik nu steeds meer een tweedeling tussen mannen ontstaan. Een kloof die bij uitstek in het spel van flirten zichtbaar wordt. Met aan de ene kant de ‘mag ik dat’- vragers, de mannen die hun uiterste best doen om non-verbale signalen te lezen en – misschien uit voorzorg, misschien uit angst – soms net iets te veel ‘check-ins’ doen. En aan de andere kant mannen die volharding zien als iets aantrekkelijks en ‘nee’ interpreteren als een spel. Deze groep noem ik de bewust-consent-blinde mannen, afgekort de BCB-flirters.
Het is deze laatste groep waar vaak de aandacht naar uitgaat. Als producten van de manosfeer zijn zij de zorgenkindjes. Voor hen is flirten iets dat je kan afdwingen. Iets dat gaat over macht en hiërarchie. En zo proberen zij met hun gedachtegoed een handleiding te schrijven voor precies dat wat MeToo heeft willen bevechten.
We zien ze vaak als uitersten; de ‘mag ik dat’- vragers en de BCB-flirters, maar vergeten dat zij vanuit eenzelfde vertrekpunt zijn vertrokken. Vanuit een vertwijfeling over wat er nog wel en niet kan sinds MeToo, gingen beiden op zoek naar antwoorden. De ene groep vrij letterlijk door alles expliciet te vragen en zo niks aan het toeval over te laten. Voor de andere groep is daar de manosfeer met simpele antwoorden en duidelijke hiërarchieën. Niks nuance en grijze gebieden, gewoon heldere taal, die hen niet onzeker maakt, maar bevestigt in hun mannelijkheid.
Met het oog op Valentijnsdag en een verhoogd ‘risico’ op geflirt wordt mijn documentaire herhaald. Maar waar ik destijds op zoek ging naar de nieuwe ‘spelregels’ van flirten, zie ik nu dat het werkelijke probleem is dat flirten nog altijd gezien wordt als een spel dat je kan winnen of verliezen. Als iets dat de een beter speelt dan de ander, waarmee het direct gaat over prestatie en concurrentie.
In een tijd waarin de definitie van man-zijn uiteenloopt, zegt zo’n spel natuurlijk alles over mannelijkheid, waardoor de kloof tussen mannen toeneemt. Bovendien, als flirten een spel is dat je kan winnen of verliezen, verlang je dan natuurlijk naar een boekje met regelgeving. Dan wil je helderheid in hoe je het spel het beste kan spelen en geen ‘fouten’ kan maken.
Flirten mag best een spel blijven, maar dan wel een dat je samen speelt, in plaats van tegen elkaar. Misschien wordt het daar wel veel spannender van.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant