Ooit was Ranking the Stars spraakmakende televisie. Nu vallen de kijkcijfers tegen en klinkt er kritiek op de kandidaten. Ligt dat aan de deelnemers? Of laat het zien hoe kwetsbaar een bijna twintig jaar oud format is?
Ranking the Stars begon in 2006 bij BNN met Paul de Leeuw als ontregelende spelleider. Het idee was eenvoudig: bekende Nederlanders rangschikken elkaar in soms pijnlijke categorieën. Wie is het ijdelst? Wie heeft het minste talent? En wie zou het eerst vreemdgaan?
Het programma sloeg aan. Niet alleen door de rol van De Leeuw, maar ook door de openhartigheid van bekende deelnemers als Yvon Jaspers, Chantal Janzen en Xander de Buisonjé.
Sinds 2019 zendt RTL het programma uit. Eerst was het op RTL 5 te zien, maar het huidige seizoen is 's zaterdags op RTL 4 te zien. Het twintigste seizoen kampt met lage kijkcijfers. Online klinkt er stevige kritiek op deelnemers als realityster Sjorleone of volkszanger John de Bever en zijn partner Kees.
"Vroeger was het eigenlijk een soort roast", zegt televisiejournalist Elsemieke Wormhoudt van Veronica Superguide. "De harde grappen en seksuele opmerkingen vlogen je om de oren. Je hoorde dingen waarvan je dacht: kan dit wel? Dat maakte het spannend en entertainend, zeker bij die grote namen. Nu is het allemaal wat braver. Je merkt dat mensen meer op hun woorden letten."
Volgens Tina Nijkamp, voormalig zenderbaas en kijkcijferanalist, is het format ingehaald door de tijd. "Vroeger wisten we weinig van bekende Nederlanders. Het enige kregen we mee via roddelbladen en programma's als RTL Boulevard en Shownieuws", zegt ze. "Nu weten we via sociale media en realityprogramma's al ontzettend veel. Zeker van de realitysterren die nu meedoen."
Volgens Nijkamp is ook de balans in de selectie van deelnemers verschoven. "Vroeger had je een mix van presentatoren, acteurs en realityfiguren. Nu is die balans zoek. Mensen die midden in hun carrière zitten, doen hier niet snel meer aan mee. Het is toch afzeiktelevisie." Wormhoudt ziet hetzelfde probleem. "De gemiddelde zaterdagavondkijker vraagt zich af: wie zijn dat? Als je mensen niet kent, kun je je ook niet met ze identificeren."
Dat roept de vraag op waardoor andere langlopende programma's wel succesvol blijven. Deze week zijn de deelnemers van het 27e seizoen van De slimste mens bekendgemaakt. En later deze maand begint het 26e seizoen van Wie is de Mol? Beide titels trekken al jaren een miljoenenpubliek.
Ook formats zonder prominente BN'ers houden stand. Zo bestaat Miljoenenjacht 25 jaar en is 2 voor 12 zelfs al sinds 1971 te zien. Dit succes lijkt minder afhankelijk van individuele deelnemers en meer van een stevig, helder format.
"Sterke formats kun je in één zin uitleggen", weet Nijkamp. Ze noemt Expeditie Robinson en The Voice als voorbeelden. "Die programma's beantwoorden een vraag die kijkers zichzelf stellen. Hoe is het om op een onbewoond eiland te leven? Of hoe is het om door te breken met een fantastische stem? Dat triggert emotie."
Wormhoudt benadrukt het belang van betrokkenheid. "Je wil als kijker meeleven, meespelen en meevoelen. Bij De slimste mens puzzel je mee en bij Wie is de Mol? speur je mee. Daardoor voel je je onderdeel van het programma."
Ook emotie en herkenbaarheid spelen een rol. "Neem Beste Zangers of Miljoenenjacht", zegt Wormhoudt. "Heel verschillende formats, maar je leeft mee met de mensen op tv. Dat zorgt voor verbinding." Wel waarschuwt Nijkamp voor overdaad. "Wie is de Mol? heeft drie series in één jaar. Dat is veel. Je moet de kijker hongerig houden."
"Bij Ranking the Stars mis ik urgentie", legt Wormhoudt uit. "Als er niets spraakmakends gebeurt en je de deelnemers niet kent, waarom zou je dan kijken?" Volgens Nijkamp is de selectie van de deelnemers cruciaal, maar is het moeilijk om te voorspellen of die keuze succes garandeert. "Er zijn geen vaste wetten. Producenten proberen verschillende types bij elkaar te zetten: verschillende leeftijden en levensfases, mannen en vrouwen... Maar dat blijft een risico."
Toch denkt Nijkamp niet dat het programma nog een grote toekomst op televisie heeft. "Het heeft ook geen duidelijke maatschappelijke waarde, waardoor lage kijkcijfers moeilijker te verantwoorden zijn. Misschien werkt het op een platform als Videoland, waar een andere doelgroep zit. Maar als gezinsprogramma op zaterdagavond voelt het ingehaald door de tijd."
Source: Nu.nl algemeen