is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Ik had donderdagavond vrijgehouden en daardoor was ik live getuige van sportgeschiedenis: de gouden medailles bij het shorttracken van Xandra Velzeboer en Jens van ’t Wout. Na de bloedstollende 5 kilometer van de vrouwen bij het langebaanschaatsen zat ik er al een beetje doorheen, maar aan de hand van Jeroen Stomphorst in de studio in Milaan wist ik de knop om te zetten en me te focussen op de finales van het shorttrack.
Jeroen werd bijgestaan door de voormalige shorttrackers Jorien ter Mors en Cees Juffermans. Het ging om de 500 meter vrouwen en 1.000 meter mannen, tamelijk korte aangelegenheden. Daardoor was de opbouw van de avond cruciaal en hing er veel af van de voorbeschouwing.
Stomphorst en zijn twee maatjes deden dat knap: ze schiepen verwachtingen, maar hielden de spanning erin. Velzeboer moest afrekenen met de sluwe Italiaanse Fontana en Van ’t Wout was outsider in een veld vol giganten. Dus dat we niet dachten: eitje, kat in ’t bakkie, wie doet me wat, kom maar door met die medaillespiegel.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Op het ijs zat Joris van den Berg klaar om in zijn kenmerkende stijl de fakkel van Jeroen over te nemen en de beelden van passend commentaar te voorzien. So far, so good, tot hier reikte de journalistieke verantwoordelijkheid, nu was het aan de sporters om de avond af te maken en hem niet als een nachtkaars te smoren in niksigheid, een val of een zaaddodende bronzen plak.
Ik zag een verontrustend filmpje van de talentvolle Koreaan Rim (18), die ’s nachts altijd door Seoul bleek te hollen. Hoe moest Jens van ’t Wout zich tegen zo’n bezeten halvegare verweren?
De finale van de 500 meter vrouwen begon met een herstart, want er viel iemand. Dit was volgens Joris niet in het nadeel van Velzeboer, maar zéker niet in haar voordeel. Een onheilspellende boodschap, ik kreeg visioenen van al die Nederlandse sporters die op het moment suprême niet thuis gaven.
Xandra won met een straatlengte voorsprong, Joris werd gek en op de boarding werd Velzeboer besprongen door een groot oranje beest.
Toen moest Jens. Hoe zijn race verliep is niet te beschrijven, maar er stormden vijf shorttrackers op de finish af en uit die razende bol stak plotseling een schaats aan een uitschuifbaar been naar voren dat bleek toe te behoren aan Jens. Zelden zoiets gezien. Het was geen climax, maar een orgasme, een explosie, een oerknal. ‘Een en al liefde!’, brulde Joris, die het ook niet meer wist.
Toen Joris, Jeroen, Jorien en Juffermans zich na alle emoties enigszins hadden herpakt, gingen we naar Vlado Veljanoski, want die stond bij Xandra Velzeboer. Vlado twijfelde niet, en kwam meteen to the point: ‘Hoe is het je gelukt?’ Veel beter dan ‘Wat ging er door je heen?’, maar Xandra was nog niet tot een heldere analyse in staat.
Het mooiste interview van de avond moest toen nog komen. Vlado: ‘Wat is het verhaal van je gouden medaille?’ Jens van ’t Wout: ‘Geen idee.’ Waarna Jens’ ogen zich vulden met tranen toen Vlado zijn broer Melle erbij haalde. ‘Broederliefde’, zei Vlado. ‘Zeker’, perste Jens eruit.
‘Xandra heeft een zus en Jens heeft een broer’, zei Jeroen Stomphorst voor wie dat nog niet wist.
Het was, in de woorden van Cees Juffermans, een ‘onvergetelijk mooie shorttrackavond’ – hij had nog de tranen in zijn ogen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns