Waar zijn de media in het buitenland vol van? Vandaag: Groot-Brittannië-correspondent Patrick van IJzendoorn ziet hoe het Epstein-schandaal om zich heen grijpt in het kabinet.
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant. Hij woont sinds 2003 in Londen.
De Britse premier Keir Starmer is geen liefhebber van Elon Musk en diens Twitter. Onlangs dreigde zijn regering het controversiële platform zelfs uit de Britse ether te halen vanwege een functie waarmee gebruikers vrouwen, en mannen ook, digitaal konden ontkleden. Zover kwam het uiteindelijk niet, en eerder deze week gebruikte Starmer Twitter om zich het vege lijf te redden. Bewindslieden werden gesommeerd om via dit medium hun steun te verlenen aan de leider. De parlementaire pers was druk met het turven van de steunbetuigingen.
Een dag na de mislukte coup tegen zijn persoon, nam de Britse premier de parlementaire pers mee met een bezoek aan een buurthuis in Welwyn Garden City voor een herstart. Buitenlandse journalisten zijn bij zulke gelegenheden doorgaans niet welkom. Tony Blairs spindoctor Alastair Campbell omschreef hen ooit als ‘NVTV’ – No Votes TV – en dat idee is er nog steeds. Tegen de achtergrond van Britse vlaggetjes benadrukte de sociaaldemocraat Starmer, die graag mag laten weten dat zijn vader een gereedschapsmaker was, ‘een premier van de arbeidersklasse’ te zijn.
Op weg naar deze tuinstad zal Starmer, die inmiddels aan zijn vijfde perswoordvoerder toe is, de opening van The Daily Telegraph gezien hebben waarin zijn minister van Volksgezondheid Wes Streeting wordt genoemd als aanstichter van de coup. Van deze bewindsman is bekend dat hij een oogappel is van Peter Mandelson, wiens loyale vriendschap met Jeffrey Epstein de oorzaak was van Starmer’s bijna-val. De afgelopen dagen was Streeting druk met het verwijderen van foto’s van hem en Mandelson op sociale media. Vorig jaar nog had hij hem een ‘legende’ genoemd.
Op de Telegraph-voorpagina prijkte een Whatsapp-dialoog tussen Streeting en Mandelson, waarin ze het, een klein jaar geleden, erover eens waren dat de Labour-regering geen plan heeft voor economische groei. Over de vraag waarom deze privéconversatie voorop de krant stond, kwam snel duidelijkheid. Het was geen geval van politiek lekken, zoals in Nederland het geval was met beoogd informateur Hans Wijers. Nee, deze ambitieuze bewindsman, die dolgraag premier wil worden, had al zijn appjes met zijn leermeester Mandelson vrijgegeven, dit om schoon schip te maken.
Sterker, Streeting had zijn beweegredenen voor deze transparantie uiteengezet via een ingezonden stuk in The Guardian. ‘In tegenstelling tot wat algemeen wordt beweerd’, beweerde Streeting daarin, ‘was ik geen goede vriend van Peter Mandelson, maar ik wil mijn daadwerkelijke band met hem ook niet ontkennen’.
De appjes gingen vooral over politiek-inhoudelijke zaken. Enkele appjes werden door Streeting en Mandelson afgesloten met een ‘x’, niet een ‘x’ van Musk maar één met een amicale betekenis.
De band tussen de regering-Starmer en Mandelson maakte zelfs komieken boos. ‘Onder Mandelson’, zo brieste de eloquente en geestige Jonathan Pie in een solosketch, opgenomen in de schaduw van een beierende Big Ben, ‘vervreemdde Labour zich totaal van de levens van de mensen die het beweerde te vertegenwoordigen. Labour, de clou zit hem in de naamgeving, verruilde de arbeidersklasse voor de middenklasse, de strijd voor economische gelijkheid voor identiteitspolitiek, het is een partij die lyrisch spreekt over extreme armoede maar die liever eet en wijnt met miljardairs en lobbyisten.’
De vooraanstaande commentator Andrew Marr stelde in het progressieve weekblad The News Statesman vast dat Mandelsons ‘hypnotische aanwezigheid in de politiek voorgoed is verdwenen’ om vervolgens te schrijven dat Starmer geen toekomst meer heeft in Downing Street 10. Van ‘The Prince of Darkness’ zelf is de laatste dagen weinig meer vernomen. Via de mediawaakhond had Mandelson, de eerste Brit die de naam ‘spindoctor’ kreeg, journalisten dringend gevraagd hem met rust te laten.
Alleen de Schotse krant The National publiceerde dat vertrouwelijke verzoek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant