In de Amsterdamse Ziggo Dome, tijdens zijn grootste concert tot nu toe, legt de zanger een superkracht aan de dag om op 180 bpm feest met serieuze emotie te verenigen.
is popredacteur van de Volkskrant.
De melodie aan het begin van Coachella heeft maar drie tonen nodig om de hele Ziggo Dome in Amsterdam de naam te laten scanderen van een van de grootste popfestivals ter wereld: ‘Co, Co, Co, Coachella.’ Het is een overwinningsroep, want de 28-jarige Joost Klein fotoshopte jarenlang zijn naam op de poster, maar dit jaar, in april, staat hij er écht.
De Coachella-show staat niet op zichzelf: Klein staat aan het begin van een wereldtournee: 35 optredens in 19 landen op 4 continenten, en dat terwijl zijn muziek bijna helemaal Nederlandstalig is.
De rapper en zanger begon als youtuber er werd zo al heel jong een bescheiden online bekendheid. De muziek kwam later, op z’n 18de bracht hij zijn eerste album uit. Bij een publiek van jongeren die met internet zijn opgegroeid was hij altijd al populair, maar de afgelopen jaren brak hij ook door bij het grote publiek.
Niemand kon om zijn deelname aan het Songfestival heen: vooral zijn jammerlijke diskwalificatie daar maakte hem in heel Nederland beroemd. Maar los daarvan verdient zijn muziek aandacht: Klein weet op wonderlijke wijze te ontroeren met happy hardcore beats.
Die superkracht om feest met serieuze emotie te verenigen op 180 bpm is alomtegenwoordig tijdens zijn grootste concert tot nu toe (festivals niet meegerekend). Tranen en moshpits gaan moeiteloos hand in hand vanavond.
Klein staat alleen op een rond podium in het midden van de zaal, met een cirkel van ledschermen boven zich, waar de memes en internetbeeldtaal op duizelingwekkende snelheid voorbijflitsen. Zijn persoonlijkheid vult moeiteloos het hele podium, maar af en toe komt er iemand anders bij, zoals vaste producer Tantu Beats (Teun de Kruif) bij Europapa.
Van begin tot eind is Klein emotioneel. Hij is ontroerd en dolgelukkig dat hij zo ver is gekomen, maar ook verdrietig over de dingen waarover hij rapt: zijn overleden ouders bijvoorbeeld, een jeugd als buitenbeentje en slechte zorg.
De show is een viering van zijn carrière tot nu toe, waarbij hij naar eigen zeggen zijn ‘classics’ speelt en tussendoor veel vertelt over zichzelf, zijn leven en de wereld. Hij introduceert bijvoorbeeld Joost Klein door te vertellen hoe hij op zijn slaapkamer het YouTubekanaal van Tantu Beats ontdekte en over zijn beats heen probeerde te rappen achter zijn computer.
Joost Klein uit 2019 is heel anders dan hoe we Joost nu kennen: meer een eerbetoon aan hiphoppioniers als Extince op een vrij kalme beat. Zo tussen de recentere hits valt op hoeveel scherper en met meer diepgang Klein nu rapt.
Zijn jonge publiek troost, steunt, en helpt hem door de moeilijke momenten van de show. Klein rapt met de Friese vlag om zijn schouders het kwetsbare outro van Europapa, met bevende stem rechtstreeks gericht aan zijn ouders. Als het hem even niet lukt, schreeuwt een jongen vanuit het verder stille publiek: ‘We houden van je’.
Na afloop zegt een meisje tegen haar vriendin: ‘Ik voel me net een trotse moeder.’ De hele Ziggo Dome is trots, en net zo ontroerd als Joost zelf.
Pop
★★★★☆
12/2, Ziggo Dome, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant