‘Waarom heel Amsterdam nu in Kaapstad zit’, vraagt Quote zich deze winter af. Het antwoord bestaat uit twee woorden: dertig graden. Een wildgroei aan infraroodcabine’s, hot pilates-studio’s en koffiezaken in eigen stad bleek wederom niet genoeg warmte om de jonge Randstedeling binnenboord te houden.
Kaapstad is al jaren een populaire bestemming onder de zogeheten digital nomads (ze hebben een MacBook, vandaar). Niet heel origineel, zeker voor een schare contentcreators en creative marketeers. De voordelen van Kaapstad zijn simpelweg te talrijk: het leven is relatief goedkoop, er zitten tienduizenden andere Nederlanders om gezellig mee te netwerken en het tijdsverschil is slechts een uur, zodat bij aankomst in de Airbnb de laptop direct kan worden opengeklapt.
Net als in de zeventiende eeuw is de lokale bevolking de dupe van dit kolonialisme. Tussen de berichten over Gaza en ICE staat op de site van mensenrechtenorganisatie Amnesty ook een stuk over de ‘Dutch Invasion’ (nooit goed nieuws, behalve op de Winterspelen) in Kaapstad. Een betaalbare huurwoning is er niet meer te krijgen, ook wat dat betreft zal het de invasieve exoten prettig aan thuis doen denken. Wat er wel is: luxe hotels en co-living spaces. Wie daar co-liven laat zich raden. ‘Remote workers, creatives, and entrepreneurs seeking community, growth, and an authentic Cape Town experience’, zo staat op capecoliving.com. Misschien is de stad intussen zo verziekt dat met een roedel freelancers op een kluit zitten inderdaad met recht de authentieke Kaapstad-ervaring genoemd kan worden.
En dan zijn er nog de slachtoffers thuis. Veel Kaapstadgangers schijnen hun fort in de Baarsjes of Rivierenbuurt te verhuren aan de mensen die hier last hebben van de helse woningmarkt. Handig, want zo krijgt de monstera thuis toch gewoon water, en van die duizenden euro’s kun je heel wat borden bobotie bestellen – al schijn je tegenwoordig ook gewoon op iedere straathoek gerechten met zoete aardappel en gepocheerde eieren te kunnen krijgen. Daar zijn wij Nederlanders goed in, de boel fijn naar onze hand zetten, tot de keuken aan toe.
De behoefte aan vitamine D laat zich natuurlijk niet zomaar indammen. Tegelijkertijd mogen we weleens af van het idee dat we het hele jaar door op Birkenstocks moeten kunnen lopen. We zullen remote werken moeten gaan zien voor wat het is: een inferieure vakantie. Welbeschouwd is het de hel. Je bevindt je op een prachtige plek, het strand is op loopafstand, maar jij zit binnen in de co-working space te wachten op de volgende teamcall. Met twee weken echte vakantie heb je net zoveel zonuren als met twee maanden opdrachtgevers tevreden stellen, en sowieso een stuk meer ontspanning. Die zon schijnt toch alleen maar irritant op het scherm.
Afgelopen maand publiceerde Het Parool een artikel waaruit bleek dat Nederlanders overigens niet de enige buitenlanders zijn die lekker remote komen werken. „Voor Burundese maaltijdbezorger Eric is elke rit in Kaapstad een risico.” Zo’n 50.000 onderbetaalde bezorgers rijden er twaalf uur per dag op scooters om met gevaar voor eigen leven pokébowls rond te brengen. Bijvoorbeeld bij ‘rooftop-werkplek’ Light House Holistic Wellbeing, vorige maand getipt door Barts Boekje, de bijbel voor werkende Nederlanders in Kaapstad. „Het is een holistische hub voor werk, ontspanning en persoonlijke groei. Een lichte ruimte met serene werkplekken, ruimte voor focus én verbinding, en een communitygevoel. Er is een in-house bar met heerlijke koffie, matcha of andere focusdranken.” Dat er maar veel mooie content uit voort mag komen.
Stukken die je helpen om je leven fijner en je carrière beter te maken