De goud- en zilverprijzen staan door de geopolitieke spanningen op recordhoogte. Bij het Goudwisselkantoor in Alkmaar proberen hosselaars en huismoeders een graantje mee te pikken van de goudkoorts. ‘Ik heb hier twee klokkies, kunnen we snel zaken doen?’
is economieredacteur. Ze is specialist arbeidsmarkt en sociale zekerheid.
Hij heeft besloten er afstand van te doen. Anderhalf jaar nadat zijn vrouw is overleden, durft Jan Huijberts (74) afscheid te nemen van haar dierbare bezit: een 14 karaats gouden armband. ‘De gedachte eraan kwam steeds bij me op en ebde weer weg’, zegt de zeventiger terwijl hij plaatsneemt in het Goudwisselkantoor in Alkmaar. ‘Maar vanmorgen dacht ik: ik stap op de fiets. Het hielp natuurlijk dat de goudprijs nu zo hoog is.’
Huijberts is niet de enige die daarvan wil profiteren. Sinds Donald Trump de wereld in een geopolitieke chaos stortte, heerst er goudkoorts. Beleggers vluchtten massaal in de veilige edelmetalen en stuwden de koers op tot een voorlopig hoogtepunt van 5.562 dollar per troy ounce (31,1 gram). Het leidt tot topdrukte bij het Goudwisselkantoor, waar klanten hopen de hoofdprijs te vangen voor hun oude sieraden, munten en serviezen.
Alleen al deze maand zag regiomanager Aart Eysink (34) de klandizie met een derde toenemen. Goud houdt hem inmiddels dag en nacht bezig. ‘We hebben net een kleintje gekregen’, glimlacht de jonge vader. ‘En steeds als ik ’s nachts wakker word gehuild, kijk ik toch even op goudprijs.nl wat de markt doet. Vorige week zei ik nog tegen mijn vrouw: als dit zo doorgaat, zit die nieuwe badkamer er aan het einde van het jaar wel in.’
Dat de prijs inmiddels iets is gezakt, tot 5.048 dollar per troy ounce, weerhoudt de vriendinnen Rita de Bock (80) en Margreet Koetsier (80) er niet van om tijdens hun shopronde door Alkmaar bij het Goudwisselkantoor binnen te stappen. Uit een paars plastic zakje tovert De Bock een gouden ketting en drie ringetjes tevoorschijn. ‘Ik draag ze niet, want ik vind de wereld er te gevaarlijk voor geworden’, zegt ze. ‘Dus toen ik op televisie hoorde over die koers, dacht ik: ik ruil ze nu in.’
Het is heus niet dat ze een groot spaardoel heeft, want ‘lieverd, het is maar geld’ en ‘ik heb een zieke man thuis, dus dit is bijzaak’. Toch lichten haar ogen verwachtingsvol op als een collega van Eysink met een magneetje over de sieraden beweegt: een eerste test om te controleren of het hier om echt goud of zilver gaat. Eén armband veert omhoog: toch metaal. De rest blijft onbewogen op tafel liggen.
Dan volgt de proef met de leisteen. Het goud wordt er voorzichtig opgekrast en met zuur bestreken om de puurheid te bepalen. De voorzichtige glimlach om De Bocks mond wordt wat breder als blijkt dat het hier om 14 karaat gaat. Er volgt een samenzweerderige blik tussen de vriendinnen wanneer het weegschaaltje 36,66 gram aangeeft: ‘We komen nog rijk thuis!’ En jawel hoor, nog geen tien minuten later loopt de 80-jarige 2.600 euro rijker de deur uit.
Het goud dat Eysink en zijn collega’s opkopen, wordt gesmolten en vervolgens samengeperst tot een goudstaaf – die dan weer kan worden opgekocht door goudinkopers. Dat geldt overigens niet voor alle sieraden die hier worden ingeleverd: sommige klanten willen hun kostbaarheden niet verkopen maar verpanden – ze lenen ze uit om ze vervolgens met rente terug te kopen.
Dat geldt ook voor de volledig in Dior gestoken dertiger die iets voor lunchtijd binnenloopt. ‘Ik heb hier twee klokkies die ik wil verpanden’, zegt hij. ‘Kunnen jullie snel handelen?’ Mo (34), die niet met zijn achternaam in de krant wil omdat ‘je in deze business zo een poffert op je neus hebt’, heeft snel cash nodig om te investeren in vastgoed in Marokko.
Uit een papieren Kruidvat-shopper met de slogan ‘goedkoper kan niet’ haalt hij twee Rolexen tevoorschijn. De waarde, stelt Eysink vast, is een slordige 50 duizend euro. Hij kan het krijgen, maar daarvoor moet Mo wel langs het hoofdkantoor om de authenticiteit te laten controleren. ‘In dit geval is het merk kostbaarder dan het goud’, legt Eysink uit.
Die controle is een van de manieren waarop het wisselkantoor probeert te voorkomen dat er namaaksieraden of gestolen spullen worden opgekocht – om diezelfde reden wordt eveneens het serienummer nagetrokken. Ook controleert het Goudwisselkantoor of klanten die willen belenen niet onder curatele staan.
Het leidt tot een teleurstelling voor de jonge moeder die zich halverwege de middag bij het Goudwisselkantoor meldt. Ze bevalt over drie weken van haar vierde kindje en heeft dringend geld nodig. ‘Ik wil deze armband verpanden’, zegt ze terwijl ze het gouden sieraad overhandigt. ‘Als ik alles straks weer op orde heb, kom ik ’m ophalen.’
Maar net wanneer de vrouw zich rijk rekent met een belening van 1.500 euro, tegenover een rente van 202 euro per kwartaal (‘ik wist het niet eens van die goudprijs!’), stuit een collega van Eysink op een melding in het computersysteem: ‘Klopt het dat u onder bewind staat?’
De situatie staaft Eysinks bewering dat alle wereldproblemen, van grote geopolitiek tot persoonlijke problematiek, voorbijkomen in het wisselkantoor. Daarbij geldt wel één wetmatigheid: slechte tijden bestaan voor een goudhandelaar niet. ‘Want als het goed gaat met de wereld, gaat het goed met ons’, zegt Eysink. ‘En als het slecht gaat met de wereld ook.’
Dat betekent niet dat de goudhandelaar over lijken gaat. Zo dringt hij niet aan als weduwnaar Huijberts de armband van zijn overleden vrouw van zijn rechterpols haalt en in het weegschaaltje legt. Uit alles spreekt dat de weduwnaar er niet klaar voor is om er vandaag al afstand van te doen. ‘Ik denk erover na’, zegt hij als Eysink hem 975 euro biedt. En dan tegen de goudhandelaar: ‘Zou je het weer terug om mijn pols willen doen?’
Wilt u belangrijke informatie delen?
Mail naar tips@volkskrant.nl of kijk op onze tippagina.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant