De winst van Jordan Stolz en de zilveren plak van Jenning de Boo op de 1.000 meter worden in Nederland een dag later overschaduwd door het drama van Joep Wennemars. We bellen met onze schaatsverslaggevers Lisette van der Geest en Erik van Lakerveld op de Olympische Winterspelen in Milaan.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Ha beiden! Erik, ik begin bij jou. Joep Wennemars komt terecht in een historisch rijtje pechvogels op de Winterspelen. Hoe zal Nederland zich deze rit herinneren?
‘Dit moment van Joep wordt misschien wel een van de belangrijkste herinneringen aan het schaatsen in Milaan. Tragedies maken de sport uiteindelijk ook interessant. Je wilt verrassingen, je wilt verhalen. Maar het is lullig dat het Joep Wennemars moet overkomen.’
‘Wennemars zei dat iedereen het over twee dagen is vergeten, omdat hij geen medaille heeft gehaald. Tegelijkertijd weten we van zijn vader Erben dat zo’n dramatisch ongeluk niet wordt vergeten. Dat Erben in 1998 werd getorpedeerd door de Noor Grunde Njøs, hebben veel schaatsfans nog op het netvlies. Het is onderdeel geworden van de Nederlandse schaatscanon.
Van der Geest: ‘Voor zo’n man is dit natuurlijk een drama. De ervaring is dat er tijdens de Spelen altijd wel iets onverwachts gebeurt, maar dit gun je niemand. Ga er maar mee om: er wordt je buiten jouw schuld om een olympische medaille ontnomen. Dat is een heel belangrijke prijs minder op je palmares, en je kunt het niet volgend jaar even overdoen.’
Lisette, jij hebt zelf jarenlang op topniveau geschaatst. Wat had Wennemars’ tegenstander Lian Ziwen moeten doen om een botsing te voorkomen?
‘Overeind komen op de kruising en Wennemars laten voorgaan. Maar nog handiger is om eerder in te grijpen. Als je de doorkomst van 600 meter nadert en het dreigt fout te gaan, wat je op dat punt kunt inschatten, moet je de binnenbocht uitwaaieren. Een ruimere bocht maken en vervolgens precies achter Wennemars uitkomen. Dan kun je zelfs in het zuchtje achter zijn rug mee en hoef je vermoedelijk niet eens rechtop te komen. Dan verloopt de wissel zonder problemen en hinder je niet een potentiële medaillekandidaat, iets wat je echt niet op je conto wilt hebben.
‘Dit heeft Lian zien aankomen. Vanaf die doorkomst, een ronde voor de finish, wist hij: ik moet nu óf een fenomenale binnenbocht rijden en ben er eventueel nipt voor, of we komen in de problemen. Maar het gebeurt allemaal in een split second. Het is ook moeilijk als de vermoeidheid toeneemt en je op die snelheid een beslissing moet nemen. En er is de druk van de Spelen.’
Had Wennemars hier zelf nog iets anders kunnen doen?
‘Ik denk niet dat hij het zelf had kunnen oplossen. Wennemars had gewoon meer snelheid en wil zijn eigen lijn blijven rijden. Je wilt zo goed mogelijk naar de binnenbocht navigeren en je bocht goed aansnijden, zodat je geen extra meters hoeft te maken. Maar zijn tegenstander viel stil en Wennemars klapte er met meer snelheid gewoon bovenop.’
Denk je dat hij zich weer kan oprichten? Hij komt zaterdag nog in actie op de 500 en donderdag op de 1.500 meter.
Van der Geest: ‘Dat wordt geen simpele opgave. We hebben eerder bij Joy Beune gezien wat zo’n emotioneel drama met een topsporter kan doen, toen ze eind december de 1.500 meter op de Spelen misliep tijdens het kwalificatietoernooi. Toen Wennemars de pers te woord stond, staarde hij met een lege blik voor zich uit. Je zag gisteravond een verslagen kerel, een verslagen team, een verslagen vader en een verslagen vriendin.’
Van Lakerveld: ‘Wennemars heeft in zijn carrière nog jaren voor de boeg, maar het is lastig inschatten of hij over vier jaar weer zo goed is. Op de Spelen moet het altijd nú gebeuren, want straks is het te laat. Zulke grote gevoelens had Wennemars na afloop misschien ook wel, maar die kun je op dat moment niet verwerken. Hij was helemaal leeg. ‘Ik zou wel willen huilen, maar ik kan het niet’, zei hij.’
Tijdens die interviews deed Wennemars zijn beklag over de organisatie, omdat hij maar 30 minuten de tijd had gekregen om zich op te laden voor zijn reskate. Was dat terecht, Erik?
‘Het is gewoon de regel. Ik wie niet wie die ooit heeft bedacht, maar ik kan me voorstellen dat het ermee te maken heeft dat je het publiek niet uren kunt laten zitten. Als schaatser wil je natuurlijk zo lang mogelijk de tijd, misschien zelfs een dag later. Maar er moet binnen afzienbare tijd een winnaar zijn, anders krijg je rare situaties.’
Van der Geest: ‘Wennemars zei dat de organisatie hem aanvankelijk twintig minuten later alweer wilde laten starten. Zijn team heeft alles geprobeerd om tijd te rekken, toen werd het een halfuur, vertelde hij. Het was een uitzonderlijke situatie. Het was Wennemars’ enige overgebleven kans op eremetaal.
‘Bij wereldbekerwedstrijden gebeurt dit doorgaans niet, schaatsers rijden dan niet over. Dat levert ze niets op. Ze weten: je hebt je lijf leeggetrokken met de eerste race, de hersteltijd is te kort. Bovendien rij je alleen in een lege baan, met de gedachte dat je net groot onrecht is aangedaan. Die factoren spelen allemaal mee.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant