Televisie-recensie Merkwaardige beelden doorspekten ‘App me als je thuis bent’, ‘Geheimen van het museum’ bleek een reclamespot in vermomming. En ‘Studio Olimpico’ vertoonde een regelrechte talkshow-innovatie.
‘Studio Olimpico’ bij de NOS: twee koffiepercolators op tafel.
Hoe houd je de tv-kijker tegenwoordig bij de les, wanneer deze zich steeds eenvoudiger laat aflei– hé, wat zou die voormalige collega nu eigenlijk voor werk doen, de telefoon erbij en naar LinkedIn, daarna de vaatwasser uitruimen. Ergens de volgende avond weet je weer dat je eigenlijk tv aan het kijken was.
Een bij-de-les-houdstrategie zagen we gisteravond in App me als je thuis bent (KRO/NCRV), een driedelige documentaire waarin vrouwelijke slachtoffers vertellen over het gruwelijke seksuele geweld dat hun is aangedaan door mannelijke daders. Broodnodig, zolang er mensen zijn die twijfelen over ernst of omvang van dit probleem, zoals tv-presentatoren genaamd Bart Schols in tv-programma’s zoals De Afspraak.
Merkwaardig waren de vertoonde beelden: de pratende vrouwen moesten voortdurend plaatsmaken voor vertraagde beelden die zo weggelopen leken uit een Windows 98-bureaublad: golven, duinen, een wegvliegende meeuw. Ergerlijk waren ook de reconstructie-achtige beelden en vooral: de vele shots van schaars verlichte fietspaden en donkere bossen, op een soundtrack van onheilspellende klanken. Moet je als tv-maker wel willen dat kijkers zich pas écht het verhaal van een verkrachte vrouw kunnen voorstellen wanneer ze een eng struikgewas te zien krijgen? Daarnaast: meestal is de dader geen struikrover-achtig figuur vanuit enge bosjes, maar een bekende van het slachtoffer.
Ook in Geheimen van het museum (AVRO/TROS) werd geprobeerd het spannender te maken. Maar daar was het ook wel echt nodig. In het derde seizoen wordt reilen en zeilen van Kunstmuseum Den Haag gevolgd. In de tweede aflevering worstelde een restaurator met het opknappen van een gedeeltelijk door insecten geconsumeerd schilderij van Jan Toorop en conservator Caro trok naar New York om een bepaalde lp te zoeken. Achteraf schilderde ze haar speurtocht moeiteloos spannender voor dan die eigenlijk was geweest. Op een toon alsof ze net de dieven van een kostbare kunstschat in de kraag had gegrepen vertelde ze hoe ze op weg naar de platenwinkel eerst een „aftandse lift” in moest, daarna trof ze „ineens een houten deur met állemaal sloten”… Al tv-kijkend had ik Caro even daarvoor een doodnormale lift in zien gaan en vervolgens een doodnormale deur door.
Ook de voice-over was er maar druk mee. Het opstellen van aangeklede poppen voor een nieuwe tentoonstelling werd gepresenteerd als een ingewikkelde operatie waarbij elk moment iets faliekant mis kon gaan. In werkelijkheid rolden de medewerkers de karren met poppen ontspannen door het museum en in positie. Zonder de opgeklopte spanning was Geheimen in het museum vooral een langgerekte reclamespot.
Intussen is NPO1 twee weken lang grondig gereinigd van onderbrekingen zoals journaals en is Eva Jinek met vakantie gestuurd. Hierdoor kan je op het hoofdnet overdag bijvoorbeeld ongehinderd bestuderen hoe iemand met 130 kilometer per uur per slee door bochten heen zoeft (rodelen). De kers op de olympische taart is elke avond Studio Olimpico (NOS). Een sportnabeschouwingtalkshow zoals we het intussen wel kennen. Gisteravond geen grootse euforie, maar droeve tranen. De Nederlandse shorttrackers waren gevallen. Gezamenlijk werd er getreurd en stevig gebaald.
Komisch was hoe de talkshowstudio olympisch was gekruid. In een hoek stond DJ Reik, ook wel, aldus presentatrice Dione de Graaff: „Dé man van de Italiaanse muziek”. Een aantal keer mocht hij dit tussen rubrieken door een luttele twee seconden laten horen. Maar: de aftiteling was dan wel weer helemaal voor Reik. Verder was de studio Italiaans gemaakt door op de talkshowtafel twee koffiepercolators uit te stallen. Dol op koffie, die Italianen.
Een regelrechte innovatie leek me hoe het intermezzo met verslaggever ter plaatse Jeroen Stekelenburg in beeld was gebracht. In Milaan had hij zijn eigen mini-talkshowtje, met achter hem een open baristabusje. (Zoals gezegd: gek op koffie, die Italianen.) Soms zagen we hoe De Graaff en gasten keken naar het talkshowgesprekje van Stekelenburg in Italië. Een modern droste-effect. Een revolutionair concept dat nog veel verder doorgevoerd kan worden. Hier kan de NOS jaren mee vooruit.
Wat moet je deze week kijken? Tips en achtergronden over boeiende films, series en tv-programma’s
Source: NRC