In het Nutshuis in Den Haag zouden een stuk of zestig geschiedenisleraren bijeenkomen om te bespreken hoe je lesgeeft over de Holocaust. In het noorden van het land was het code oranje, maar in Den Haag zaten mensen op terrassen. Je leest weleens dat de wereld in de fik staat, maar dat heeft die altijd gestaan en de mensen op terrassen hebben zich er begrijpelijkerwijs nooit iets van aangetrokken. Rechts van mij ging het over een wintersportliefde, links van mij over cholesterol. Toen was het tijd voor het Holocaustonderwijs.
Merkwaardig dat de Holocaust een apart vak is geworden, alsof het zoiets is als gymnastiek of handvaardigheid. Een acht plus voor de Holocaust.
De leraren hadden stuk voor stuk – voor zover ik dat kon overzien – het hart op de juiste plaats. Er was geen fascist te bekennen. Een leraar vertelde dat een leerling naar hem toe was gekomen, een meisje van 15, met de mededeling dat haar vriendje niet in de Holocaust geloofde. De leraar vroeg zijn collega’s hoe zij daarmee zouden zijn omgegaan. Mijn bijdrage luidde: ‘Vragen stellen. De socratische methode. Waar gelooft hij wel in? Kun je in feiten geloven? We hebben politici die niet in de maanlanding geloven. Het probleem is groter dan de Holocaust, wil ik maar zeggen.’
Van Den Haag ging de reis naar een buitenwijk van de stad Groningen, waar 5 havo mij ontving.
Het ging eindelijk weer over literatuur. Maar ook over andere belangrijke zaken. Een meisje vroeg: ‘Komt u weleens in de Hema?’
‘Zeker,’ zei ik, ‘ik heb er onlangs nog een pyjama voor mijn zoontje gekocht.’
De leerlingen hadden een boek voor me gemaakt, Van Groningen naar Amsterdam.
Er was ontroering, er was vermaledijde hoop.
Je kunt ook in een buitenwijk van Groningen blijven. Het avontuur verstopt zich op de gekste plaatsen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns