Nooit eerder voelde ik een gouden medaille zo tot in mijn tenen. Ik lag er vannacht zelfs wakker van. Te opgewonden om te slapen. De adrenaline gierde nog door mijn lijf. Wat een race, wat een prestatie van Jutta Leerdam. Hier zagen we een topsporter, maar vooral vleesgeworden wilskracht op het ijs.
Jutta heeft niet alleen olympisch goud gewonnen, maar iedereen de mond gesnoerd – en hoe. Heel zuur Nederland zat handenwrijvend klaar om te kunnen zeggen: zie je wel. Niet gelukt, we hebben het altijd al gezegd, dus zie je wel. Zing eens een toontje lager, dame.
Maar Jutta zingt geen toontje lager, want Jutta is overal bovenuit gestegen, en vliegt. Ze deed het absoluut onmogelijke, na de wereldtijd van Femke Kok. In elke slag zag je de verbetenheid, de wil om te winnen, dwars door alles wat fysiek mogelijk is heen.
Haar race was veel groter dan het schaatsen, en zelfs dan de sport. Het was een ode aan je eigen pad kiezen, aan jezelf mogen zijn. Een ode aan tegen de stroom in zwemmen, aan niet voldoen aan stereotypen. Aan je hart volgen en dromen waarmaken, hoe iedereen ook naar je kijkt.
Of nou ja, iedereen. Ik heb de afgelopen jaren goed gevolgd welke kritiek er op Jutta kwam, en van wie. Generaliseren wil ik niet, maar wat opviel was dat het vooral mensen van een bepaalde generatie waren die een totale error krijgen bij hoe Jutta het doet. Witte boomers waren het, en vaak man – wie de schoen past trekke hem aan.
In rotten stonden ze al klaar om te roepen: zie je wel, moet je jezelf maar niet als seksbom presenteren. Veel te veel met Instagram bezig om een echte topsporter te kunnen zijn. En met die vreselijke verloofde. Wat moet ze met die vent? Of erger: hij heeft een slechte invloed op haar, dat kan niet anders.
Zie je wel, had ze maar niet zo arrogant moeten zijn om een eigen ploeg te starten. Er is natuurlijk niet met haar te werken, met die diva, met haar getuite lipjes. Wie denkt ze wel niet dat ze is. De pers niet te woord willen staan, dan heb je het echt hoog in je bol.
Journalisten die blijven zuigen alsof ze een politicus ter verantwoording roepen, ik vind het tenenkrommend. Topsporters bevraag je op de belangrijkste dagen in hun leven niet op die manier. De meesten hebben geen keus, maar Jutta heeft met haar vijf miljoen volgers de pers inderdaad niet nodig. Het is ook voor journalisten 2026; vind jezelf opnieuw uit in plaats van te klagen, denk ik dan.
Wat hou ik toch van vrouwen die de ongeschreven regels niet volgen. Hoe eigenzinniger hoe beter. Dat mensen daar ongemakkelijk of boos van worden, zegt alles over hen. Hoe harder de kritiek, hoe meer ik supporter.
Dus stond ik te schreeuwen voor de televisie, de tranen in mijn ogen. Deze gouden plak is niet alleen voor de meisjes die misschien ook wel willen schaatsen. Hij is voor alle vrouwen, jong en oud, die hun hart willen volgen, wat anderen ook zeggen. Die ruimte willen innemen, dwars tegen de mores in.
Fuck de zuurpruimen. Go Jutta, je bent het levende bewijs dat je helemaal op jouw manier mag leven. Wees precies zo luid, zo sexy en zo eigenzinnig als je zelf wilt.
Source: NRC