De geschiedenis van de Olympische Spelen barst van de bijzondere verhalen. Elke dag vertellen we er eentje. Vandaag: een opvallende tip voor de Amerikaanse ijshockeyers.
De Amerikaanse ijshockeyers keken toch even gek op toen een man in de deurpost van hun kleedkamer verscheen. Het was 28 februari 1960. De Verenigde Staten speelden in de olympische finaleronde tegen Tsjechoslowakije. Een stugge ploeg, die na de tweede periode verrassend met 4-3 voorstond. De Amerikanen moesten winnen voor het goud.
De coach van de VS stond klaar om zijn spelers met een donderspeech de afsluitende periode in te sturen, toen de man de kleedkamer binnenkwam. Een gedrongen, bijna vierkante kerel, die de Engelse taal niet machtig was. Hij wees naar enkele zuurstoftanks en probeerde iets duidelijk te maken.
De Amerikanen wisten wie ze voor zich hadden. Dit was Nikolai Sologubov: half mens, half granietblok. Een held in de Sovjet-Unie, vanwege zijn daden in de Tweede Wereldoorlog. Drie keer was Sologubov naar het front gezonden, even zo vaak was hij zwaargewond teruggekeerd.
De derde keer waren de verwondingen zo ernstig dat Sologubov zijn been dreigde te verliezen. Tijdens het langdurige revalidatieproces viel zijn oog op ijshockey, een sport die was komen overwaaien uit Canada. Het wapengekletter verdween naar de achtergrond, de ijshockeypuck deed zijn intrede.
Sologubov werd de beste verdediger van de jaren vijftig. De Sovjet-ijshockeyer combineerde kracht met finesse en was met geen mogelijkheid van de puck te krijgen. Voor een verdediger was hij bovendien uitzonderlijk doelgericht. Zijn schoten vanaf de blauwe lijn waren dodelijk.
Wilskracht en charisma waren misschien wel de belangrijkste kwaliteiten van Sologubov. Als aanvoerder leidde hij de ijshockeyers van de USSR naar olympisch goud bij hun debuut op de Winterspelen van 1956. Vier jaar later, in het Amerikaanse Squaw Valley, lag opnieuw een medaille in het verschiet.
Het duurde even voor de Amerikanen doorhadden wat Sologubov bedoelde. De wedstrijd in Squaw Valley vond plaats op 1.900 meter hoogte. Een shotje zuurstof zou wonderen doen, gebaarde hij. De Sovjet-Unie was op dat gebied een stuk verder en Sologubov besloot deze kennis met de aartsvijand te delen. Later zou blijken waarom.
De Amerikanen waren in de derde periode ontketend, scoorden zesmaal en wonnen met 9-4. De nederlaag van Tsjechoslowakije was gunstig voor de Sovjetploeg, die hierdoor het brons mee naar huis nam. Daar was het Sologubov om te doen. Hij kreeg in eigen land meerdere onderscheidingen voor zijn prestaties, maar stierf in 1988 in armoede.
Source: Nu.nl sport