De verrassing van de eerste schaatsdag op de Winterspelen: Francesca Lollobrigida. De Italiaanse vierde haar 35ste verjaardag met goud op de 3 kilometer.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Francesca Lollobrigida heeft een Hollywoodnaam, maar is geen actrice. Ze zal het qua bekendheid nooit op kunnen nemen tegen haar wereldberoemde oudtante Gina die in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw haar faam verwierf, klinkt het zaterdagavond stellig. ‘Ze was gewoon een diva, weet je. Maar ik strijd om de diva van de sport te zijn’, zegt de nieuwbakken olympisch schaatskampioen lachend.
Lollobrigida (35) tekende een aantal uur daarvoor voor de verrassing van de dag. Voor schaatskenners, voor haarzelf. Ze zette na een beroerd voorseizoen in op olympisch brons op de 3.000 meter – het hoogst haalbare, dacht ze. Maar pakte in Milaan, in haar thuisland, uiteindelijk het goud. In een indrukwekkende tijd van 3.54,28. Achter haar schaatsten de Noorse Ragne Wiklund en de Canadese Valérie Maltais naar zilver en brons, terwijl de Nederlandse topfavorieten naast het podium eindigden.
‘In Italië kennen ze ons alleen in het jaar van de Olympische Spelen’, zegt de Italiaanse, als ze na een urenlange ronde langs televisiecamera’s en microfoons plaatsneemt op een verhoging achter weer een microfoon, voor haar laatste persconferentie van de dag. ‘Maar achter elke topsporter zit een verhaal dat verteld moet worden.’
Haar verhaal is dat ze mensen wil laten zien dat ze van schaatsen houdt. ‘In zo’n mate dat ik ervoor heb gekozen om moeder te zijn én nog wedstrijden te rijden. Misschien zijn er wel mensen die nu zeggen: leuk dat schaatsen. Ik wil het proberen. Dat was het doel. En hier, in Milano-Cortina, lag het beste theater om dat te laten zien.’
De eerste akte van dat stuk begon voor Lollobrigida toen ze veertien maanden oud was. Ze is geboren in Frascati, twintig kilometer ten zuidoosten van Rome, ver weg van een ijsbaan en kou. Haar ouders zeggen altijd gekscherend dat ze eerder kon skeeleren dan lopen. Met veertien maanden oud kreeg ze voor het eerst wieltjes onder haar voeten. In de jaren die volgden groeide ze uit tot groot skeelerkampioen. Ze won meerdere wereldtitels.
Twintig jaar geleden, Lollobrigida was op dat moment 15, raakte haar vader geïnspireerd door de Winterspelen in eigen land. In Turijn schaatste Enrico Fabris naar olympisch goud en vader Lollobrigida nam zijn dochter mee naar Baselga in Noord-Italië, naar een van de twee (onoverdekte) 400-meterbanen die het land rijk is. ‘Nu, twintig jaar later, ben ik mijn vader heel dankbaar dat hij dat deed.’
Ze wilde Rome niet verlaten, maar besloot wel het skeeleren vaker met schaatsen te combineren. Op haar 21ste verhuisde ze tijdelijk naar Nederland, naar de polder rond Genemuiden, waar ze leerde houden van stroopwafels en snert, en inwoonde bij een skeeler- en schaatsgezin waarmee ze al jaren bevriend was. Ze schaatste marathons in Nederland en markeerde deelname aan de Olympische Spelen als doel. Dat lukte in 2014, in Sotjsi: ze werd 24ste op de 3.000 meter.
Inmiddels maakt Lollobrigida al jaren deel uit van het internationale schaatscircuit. Ze werd afgelopen maart voor het eerst in haar carrière wereldkampioen, op de 5.000 meter in Hamar.
In Beijing pakte ze vier jaar geleden zilver op de 3.000 meter, achter Irene Schouten, en brons op de eveneens door Schouten gewonnen massastart. In het jaar daarna werd ze moeder. Begin december 2023, minder dan zeven maanden na de geboorte van haar zoontje Tommaso, maakte ze haar rentree in de internationale schaatswereld bij een wereldbekerwedstrijd in Stavanger.
Ze gaf in die periode nog borstvoeding, tussen haar races en trainingen door. Dat hield ze vol tot haar zoon Tommaso anderhalf jaar was. De moeder van Lollobrigida werd in dat eerste seizoen toegevoegd aan het Italiaanse begeleidingsteam, zodat Lollobrigida’s zoon altijd in de buurt kon zijn.
Zaterdagmiddag vlak na haar verrassende winst op de 3.000 meter rende ze met de Italiaanse vlag om haar schouders vanaf het middenterrein naar de trap onder de ijsbaan, in haar kielzog een verraste cameraploeg en mensen van de olympische organisatie. Trap af, een stukje rechtdoor en vervolgens weer de trap op: waar Lollobrigida’s inmiddels ruim 2,5-jarige zoon wachtte om meegenomen te worden; met de gehele entourage dezelfde route terug.
Het is niet makkelijk om het moederschap met een sportcarrière te combineren, vertelt ze zaterdagavond. Maar het is mogelijk. Al zou het makkelijker kunnen. Ze herinnert zich dat ze een keer een bericht kreeg in de algemene whatsappgroep voor rijders en coaches. ‘Kinderen zijn niet toegestaan in de fitnessruimte’, stond er. Zij, als enige moeder van het huidige internationale schaatscircuit, voelde zich aangesproken. ‘Er is daar geen andere plek. En hij kan niet de hele tijd tussen het publiek zitten.’ Dergelijke zaken zouden anders kunnen, vindt ze.
Ze noemt zichzelf geen schaatser met een perfecte schaatstechniek. Ze bestempelt zichzelf als vechter. Haar 3.54,28 is de tweede tijd ooit gereden op laagland. Alleen Schouten reed op Heerenveen een keer sneller. Indrukwekkend waren haar laatste rondes, waarin nauwelijks verval was te zien.
Haar theaterstuk is nog niet voorbij. Lollobrigida weet: er komen in Milaan de komende weken nog meerdere onderdelen waarop ze kan uitblinken. Ze behoort tot de topfavorieten op de 5.000 meter en op de massastart. Maar het slotstuk lijkt in zicht. ‘Laat me eerst het seizoen afmaken’, zegt ze. ‘Maar ik ben ook een echtgenote. Ik wil mijn zoon niet alleen laten opgroeien. Ik denk dat ik hierna een beetje aan mijn familie moet denken.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant