Bij de eerste schaatsafstand op de Winterspelen werden Nederlandse topprestaties verwacht, maar het is de Italiaanse Francesca Lollobrigida die de 3 kilometer heeft gewonnen. En voor Nederland zat er niet eens een medaille in.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Het publiek in het tijdelijke schaatsstadion, verstopt in de achterste congreshal van het omvangrijke Fiera Rho-terrein, was grotendeels in het oranje gekleed. Maar voor thuisrijdster Francesca Lollobrigida klonk evengoed een keurig applaus toen ze op het ijs stapte.
Het gejuich nam almaar toe toen bleek dat de Italiaanse op weg was naar een razendsnelle tijd. Maar het publiek viel beteuterd stil toen een paar ritten later, na de finish van Joy Beune, duidelijk was geworden dat er geen enkele Nederlandse schaatser op het podium zou belanden.
Opgejaagd in de tweestrijd met de Canadese Valerie Maltais gleed Lollobrigida over het ijs. Deze winter was voor haar vooralsnog maar matig verlopen. De vrouw die vorig jaar wereldkampioen op de 5.000 meter werd, worstelde met haar techniek en kon in de wereldbekers maar moeilijk aanhaken bij de besten.
Ook nu zag het er niet soepel uit, maar wel krachtig. Haar eindtijd, 3.54,28, is een olympisch record, sneller dan de 3.56,93 waarmee Irene Schouten vier jaar geleden olympisch goud pakte. En dat op een ijsvloer die van tevoren als zacht en niet al te best was beschreven. Sowieso is Lollobrigida, die met haar 35 jaar al tijden meegaat in het topschaatsen, nog nooit sneller geweest. Haar persoonlijk record stond tot zaterdagmiddag op 3.54,43.
In de rit erna bleek al meteen hoe hard Lollobrigida had gereden. De Noorse Ragne Wiklund, die zo veel indruk maakte bij de wereldbekerwedstrijden van twee weken geleden in Inzell, kon het niet bolwerken tegen het strakke schema van de Italiaanse. In de slotrondes zag ze haar leidende positie verdwijnen en ze finishte in 3.56,54. Het bleek genoeg voor zilver.
Toen moest Beune nog starten. Zou zij haar favorietenrol waarmaken? Zou ze schitteren op de enige individuele afstand waarvoor ze zich had geplaatst? Maar net als Wiklund kon zij de rondjes van 29 en 30 seconden niet volhouden. En veel meer dan de Noorse liet ze haar rondetijden oplopen. Zover zelfs, dat ze niet tot het podium reikte. Haar 3.58,12 was trager dan de 3.56,93 van Maltais, die zo aan haar duel met Lollobrigida het brons overhield.
En de andere Nederlanders? In dezelfde rit als Wiklund kwam Marijke Groenewoud er niet aan te pas. De winnares van de 3 kilometer op het olympisch kwalificatietoernooi van afgelopen december kon niet meekomen met Wiklund. Op ruime afstand van de Noorse gleed ze in 4.01,35 over de streep. Ze eindigde als achtste.
Dat was één plekje voor Merel Conijn, die namens Nederland als allereerste in actie kwam op deze Olympische Winterspelen. Zij bleef in de tweede rit op 4.01,65 steken, een tijd waarvan ze toen al wist dat ze er niet mee zou winnen. Al voor de dweilpauze was haar naam van de bovenste positie op het scorebord verdwenen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant