V
orige week schreef ik een column over het internetfenomeen ‘My Girlfriend Harriet’, en over wat daarachter schuilging: een verlangen naar roem en geld door middel van een influencerscarrière. We zijn volkomen vervreemd geraakt van het idee dat voor sommigen bekendheid (of roem) een paranoïde nachtmerrie kan betekenen. Bekendheid, volgers, een kans op het beïnvloeden van anderen om dingen te kopen of te denken: het is gemeengoed geworden om dat als een jaloersmakend bestaan te zien.
Die column kwam online te staan en werd opgemerkt. Mensen waren het met me eens, en stuurden hartjes en vlammen. Een collega- columnist van NRC verwaardigde zich zelfs me via app te complimenteren! Gedurende de dag nam de column een nog hogere vlucht en bleef ik maar meldingen krijgen. En zo vond ik mezelf ’s avonds opgekruld op een stoel aan de keukentafel terug, met mijn telefoon in mijn hand, koortsachtig Instagram verversend.
„Ik zit nu op tachtig likes per minuut”, zei ik tegen Willem, die eten aan het koken was. „Viraaaaal, baby”, zei hij expres cynisch terug, we mochten natuurlijk niet van elkaar denken dat we werkelijk waarde hechtten aan zoiets banaals. Tegelijkertijd voelde ik de opwinding, zij het op een beetje een weeë manier. Alsof ik in een ruimte zonder deuren of ramen zat, waar stemmen uit alle hoeken fluisterden hoe geweldig ik ben.
Na het eten zag ik dat de stemming onder de Instagrampost niet meer unaniem positief was. Er waren mannen gearriveerd die vroegen of ik azijn gedronken had, zeer onorigineel en veel minder kwetsend dan ze zelf hopen. Een vrouw schreef „jemig, wat denk jij ver door”. Ik reageerde in een impuls, dat ik dat als een compliment beschouwde. Een andere vrouw vroeg zich af wie ik dan wel mocht zijn, want ze had nog nooit van me gehoord. „Ik wel van jou”, zei ik, „en ik ben een groot bewonderaar.” Een jonge vader uit de buurt, ik had ’m wel eens bij het café op de hoek gezien, ging tekeer, wéér iets met zuur en uitroeptekens. Hem kwam ik vast nog wel eens tegen, even zien of hij dan nog zo’n grote mond had.
Daarna: een aantal keer de veronderstelling dat ik zelf wilde meeliften op het succes van het Harriet-account. Ik was geen haar beter, sterker nog, ik was sneu, ze hadden me wel door, ik wilde ook gewoon beroemd worden. Daar reageerde ik niet op, maar ik besloot wel alle privéfoto’s op mijn account te verwijderen.
Zo vulde ik mijn avond met oneigenlijke, opgejaagde gedachten over mezelf, in megalomane en aanmatigende zin. Dat ik zeer cool had gereageerd op de negatieve comments. Dat het treurig was om te reageren op de negatieve comments.
Dat ik meer dan bereid was de haters lijdzaam te verdragen in ruil voor de belangrijke wake-upcall die mensen misschien kregen door mijn werk. Dat ik dit onderwerp stiekem expres had gekozen, omdat ik zin had in weer eens wat oproer en aandacht.
De volgende ochtend was ik misselijk van de reacties die van zo ver buiten mijn normale bereik kwamen, zowel de hartjes als de beledigingen. Wat zijn dat eigenlijk voor mensen, die na een social-mediahit niet hoeven bij te komen in stilte, maar direct broeden op het volgende thema om mee op te vallen? En wat is het eigenlijk ontaard, om niet te voelen hoe ontwrichtend het voor je persoonlijkheid is, om zoveel ogen om je gericht te zien.
Nee, dan deze column. Wat een zelfkritisch, dapper stukje tekst, dacht ik. Dat moeten meer mensen lezen. En daar was-ie weer, die weeë opwinding.
Het gefluister.
Wat moet je deze week kijken? Tips en achtergronden over boeiende films, series en tv-programma’s
Source: NRC