Als Nina op vakantie iemand zoekt om acroyoga mee te doen, komt ze terecht in de luxe hotelkamer van een knappe, gespierde zakenman vol rechtse praatjes.
‘Lissabon, augustus 2023. Ik wilde vrienden bezoeken, maar de meesten waren de hitte van de stad ontvlucht. Om niet steeds alleen te hoeven zijn, plaatste ik een oproepje: was er iemand in de buurt die met mij acroyoga, mijn nieuwe passie, wilde doen? Eén man reageerde. Kom maar naar mijn hotel, zei hij, beneden in de gym is het lekker koel.
In mijn yogalegging klopte ik even later aan bij kamer 309. Een beetje vreemd was het wel, het was logischer geweest als we beneden in de lobby hadden afgesproken. Nu had ik met hotelgasten de lift in moeten sneaken en doen alsof ik hier hoorde. Ik keek om me heen. De lange gang met het zachte tapijt was discreet verlicht, zou ik hier kunnen horen? Ik kom nooit in hotels, tijdens vakanties kampeer ik of logeer in goedkope bed and breakfasts. Zou ik anderen kunnen doen geloven dat ik hier een kamer van 200 euro per nacht had gereserveerd?
De wens te yogaën was er nog steeds, maar er kwam iets anders bij. Nog voor de man de deur opende, voelde ik een spanning die meer was dan de gewone spanning voor een ontmoeting met een onbekende. Het op de deur kloppen was het gedrag van een escort, realiseerde ik me met bonkende slapen. Ik stapte het leven van een ander in en voelde me vrijer worden dan ik was.
Binnen wachtte een knappe man met donker haar. Zelfverzekerd, tegen het arrogante aan, maar met een vriendelijke lach. In zijn badkamer kleedde ik me om, daarna namen we de lift naar beneden. Hij bleek een icoon te zijn in de acroyogawereld. Zelf was ik nog maar net begonnen, wat dat betreft was het geen perfecte match, maar hij was heel aardig en na de yoga besloten we nog even te gaan zwemmen in het zwembad in de tuin. Allebei in de witte hotelbadjas, zagen we er ineens uit als een echtpaar, vond ik: een welgesteld stel zonder zorgen. Een stel dat thuis misschien een paar kinderen had, of er hier een zou gaan maken. Geen onaantrekkelijk beeld.
Mijn eigen relatiegeschiedenis was niet heel helder en ging nergens naartoe. Ik had een kinderwens, maar geen idee hoe ik die zou gaan vervullen. Niet dat ik er erg mee zat, maar het was wel een gedachte die af en toe opborrelde en me dan kort benauwde. Dat alles verdween in het gezelschap van deze man, die alles voor elkaar leek te hebben. Op een bankje naast het zwembad hield hij een lang betoog over de spanningen in de wereld. Ik was het bepaald niet eens met wat hij beweerde, maar kreeg er geen speld tussen. Ineens raakte hij mijn hand aan, gewoon omdat hij er zin in had, of om zijn woorden kracht bij te zetten. Ik zei dat ik last had van de warmte door een combinatie van te weinig eten en sport en hij stelde voor naar de kamer te gaan. ‘Dan bestel ik roomservice.’
Intussen had ik me al zo vereenzelvigd met mijn nieuwe tijdelijke rol, dat ik niet lang hoefde na te denken. Al vanaf het moment dat ik voor die deur stond, wist ik dat het hierop uit zou draaien. Hij was mijn type niet. Dat maakte het alleen maar spannender en overzichtelijker. Hij was een man op zakenreis, iemand die geld verdienen belangrijk vond, een man die aan het zwembad foute politieke ideeën propageerde, een man over wie ik mijn vrienden nooit iets kon vertellen, laat staan hem aan hen voorstellen. Precies dat – en zijn sterke maar niet al te gespierde lichaam – maakte die warme augustusdag uniek en geheimzinnig.
Ik liet mijn eigen wereld achter en betrad een nieuwe. Daar was ik, in de onberispelijke kamer met de natuurstenen badkamer en de gesteven koele witte lakens. Ik was er wel en niet. Pijnloos had ik mezelf afgesplitst. Niemand wist ervan. Alles wat hierbinnen gebeurde was zonder gevolg, zonder consequenties, zonder oordeel. We douchten, elk apart. Daarna legde hij me op bed en begon me te masseren. Ik was vergeten hoe goed massage werkt als voorspel, de seks erna krijgt er een extra dimensie door, roesachtig, meer relaxt, gevoeliger. En toen we even later allebei weer op onze rug rolden, zei hij plompverloren: ik moet je iets zeggen, ik ben een vader en getrouwd, mijn vrouw en ik hebben een open relatie.
Zijn woorden deden me niet zoveel, ik kende deze man pas een paar uur en ik had geen seconde gedacht dat dit tussen ons een lang leven beschoren was. Maar nadat hij dit had gezegd, besloot ik al mijn spulletjes op te halen bij mijn logeeradres en de komende dagen bij hem in zijn hotelkamer door te brengen. Dat hij een gezin had, maakte de begrenzing van wat wij deelden niet strakker, maar wel scherper. En het maakte alles tussen ons nog ongecompliceerder.
In de dagen die volgden ontwikkelde zich een routine. Overdag deed hij zaken en ging ik naar musea, ’s avonds ontmoetten we elkaar weer op de kamer. We keken films op bed en hadden seks en lieten maaltijden bezorgen. Zonder enige onwennigheid, het werd zelfs gemoedelijk. Bij hem voelde ik me lief en mooi, zo goed als hij had nog nooit een man voor me gezorgd. Stiekem begon ik hem steeds leuker te vinden. En toen ik na vier dagen terug naar huis moest, maakten we een afspraak voor over een paar weken in Duitsland. Ik appte onderweg: ik ben bang dat ik een beetje verliefd ben geworden, en hij schreef terug: ach, dat gaat wel weer over.
We hebben elkaar nog een paar keer gezien, op diverse plekken in Europa. Zou je je kunnen voorstellen dat wij een stel zijn, zei hij een keer, zonder echt serieus te klinken. En net toen ik ging fantaseren over stiekem een kind van hem, net toen ik overwoog om van mijn gedroomde leven het echte leven te maken, werd ik wakker. De seks had zijn magie verloren, zijn dominante praatjes waren echt veel te rechts, en hij kon slecht luisteren. Al toen ik op zijn deur klopte, wist ik dat deze man was voorbestemd een herinnering te worden en dat is goed. En toch: vergeten kan ik hem niet, het blijft kriebelen. Misschien gaan we elkaar binnenkort nog één keer zien.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Nina gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant