DEN HAAG - 'We hebben wel woorden gehad, ik heb soms woorden gebruikt die niet passen en zij ook richting mij, maar ik heb ze niet geslagen.' Leyla is ferm in haar weerwoord. 'Heeft u ze wel eens gebeten', vraagt de rechter. 'Nee', zegt Leyla. 'Ik knuffel en speel met ze.' De tolk vertaalt droog haar woorden, maar Leyla's ogen verraden haar toon: felle ontkenning.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
De beschuldiging is fors. Samen met haar man zou Leyla twee van hun tienerdochters, Nour en Zeyna, stelselmatig hebben mishandeld sinds ze als gezin in Nederland wonen. Lina, een derde dochter, zou in elk geval één keer door haar moeder tegen de grond zijn geduwd en zijn geslagen.
De verdenkingen tegen de vader zijn nog veel erger en worden daarom in een aparte rechtszaak behandeld. De politierechter twijfelt of de zaak van Leyla niet ook te groot is voor hem alleen. Moet ze niet door naar de meervoudige kamer, met drie rechters?
De officier van justitie verzet zich daartegen. Zij wil juist dat de zaak vandaag wordt afgehandeld, in het belang van het gezin. De feiten zijn wat haar betreft niet zo ingewikkeld. Na vijf minuutjes nadenken besluit de rechter om toch door te gaan.
De zaak kwam aan het rollen toen Nour en Zeyna met blauwe plekken op school verschenen. Ze vertelden daar dat geweld in het gezin bijna aan de orde van de dag is. Vooral van hun vader, maar hun moeder doet ook mee, zeggen de dochters.
Nour zou zijn geslagen met een telefoonkabel. Volgens Leyla deed haar man dat en is zij er juist tussen gesprongen. Zeyna vertelde op school dat ze door haar beide ouders was geslagen met een ijzeren stok.
Leyla reageert stomverbaasd. 'Ik heb een hele goede verstandhouding met Zeyna.' De rechter werpt tegen: 'Ze zegt dat u haar heeft gebeten en geslagen na een ruzie over opruimen.' Leyla, verontwaardigd: 'Dat is een leugen. Ik lach om die verklaring.'
Lina, de derde dochter, probeerde een keer om 3.00 uur 's nachts met een vriendinnetje het huis te ontvluchten, maar werd betrapt door haar moeder, die vervolgens door het lint ging.
Daar heeft Leyla een bijzondere verklaring voor. 'Ze wilde gaan werken in een Arabische winkel, maar daar was ik tegen. Ik wil dat ze in een Nederlandse winkel gaat werken om de taal te leren.'
De moeder zegt dat ze haar dochter alleen maar terug naar binnen wilde duwen en dat het meisje toen is gestruikeld en op haar gezicht is gevallen. Ze heeft haar echt niet geslagen. Nou ja, hooguit met de vlakke hand misschien. Maar Lina's huid verkleurt ook snel.
De politie kon het meisje niet goed onderzoeken omdat ze haar hoofddoek niet wilde afdoen, maar er zat in elk geval bloed op haar hoofddoek. Ook had ze een bloedlip en een snee in haar gezicht. Die kunnen zijn ontstaan door een val.
Zeyna vertelde bij de politie dat er een verschil is tussen hoe vader en moeder slaan. 'Vader slaat heel hard. Moeder schreeuwt altijd en slaat als wij iets fout doen. Dat hoort bij de opvoeding, zegt ze. Ze slaat waar ze wil en waar ze je kan raken.' Leyla blijft ontkennen.
De rechter stipt aan dat er zorgen zijn over alle acht de kinderen in het gezin. Er zou bijvoorbeeld maar één tandenborstel in huis zijn. Leyla begrijpt niet wat hij daarmee wil zeggen.
In de loop van de zitting blijkt ook nog dat het dossier veel dikker is dan de rechter had gezien. Hij heeft een heel stuk niet gelezen. Naarmate de zitting vordert gaat zich dat wreken en dat irriteert de officier van justitie en de advocaat.
De zitting loopt mede daardoor uit en dat levert een volgende complicatie op: de tolk moet naar een volgende zaak. Gelukkig is Leyla's begeleidster van de reclassering mee, die ook Syrisch Arabisch spreekt. Hoewel het eigenlijk niet mag, tolkt zij het staartje van de ochtend.
De rechter concludeert dat hij te weinig weet om de zaak nu goed af te doen. 'Het is inmiddels één uur. We gaan een nieuwe datum prikken.'
Buiten op de gang komen bij Leyla de emoties los die ze in de zaal zo krampachtig heeft binnengehouden. Ze barst uit in een onbedaarlijke huilbui. Haar advocaat zegt over de rechter: 'Ik dacht erover om hem te wraken, maar hij was niet vooringenomen, alleen slecht ingelezen.'
Twee weken later gaat de zaak verder. Weer is er een probleem met de tolk: die zit bij een andere zitting, die uitloopt. En dus mag de begeleidster van de Reclassering opnieuw de honneurs waarnemen. 'We gaan niet nog langer wachten', besluit de rechter.
De advocaat begint de zitting met te melden dat Leyla een echtscheiding heeft aangevraagd. Ze woont sinds haar aanhouding niet meer thuis en mag de kinderen alleen onder begeleiding zien, maar ze hoopt na de scheiding weer voor de kinderen te kunnen zorgen.
De officier van justitie vindt dat er met de verklaringen van de drie meiden genoeg bewijs is dat Leyla haar tienerdochters heeft mishandeld. 'Ze heeft zelf een belast verleden. Getrouwd op haar dertiende, acht kinderen gekregen, vanuit Aleppo naar Turkije gevlucht en later hier terechtgekomen.'
'Moeder was niet in staat haar dochters een veilige en liefdevolle omgeving te geven. Ze werden vaak geslagen. Moeder sloeg wel niet zo hard als vader, maar geweld was de norm in huis. Het kwalijke is dat moeder het niet erkent en zelfs bagatelliseert of de kinderen de schuld geeft', zegt de officier.
Ze eist een celstraf die gelijk is aan de tijd die Leyla al in voorarrest heeft gezeten: 46 dagen, plus 104 dagen voorwaardelijk als stok achter de deur, met een proeftijd van drie jaar. Daarnaast mag Leyla haar dochters alleen zien onder begeleiding van de jeugdbescherming.
Na de eis is er vijf minuten pauze. Op de gang laat Leyla opnieuw haar emotieloze masker vallen. Ze moet weer ontzettend huilen.
Haar advocaat bepleit vrijspraak. Hij wist erop dat Leyla zelf jarenlang is geïntimideerd en mishandeld door haar man en dat ze daar trauma's van heeft.
Tijdens zijn pleidooi komt de tolk eindelijk binnen. De rechter zegt dat hij mag gaan zitten, maar de tolk heeft geen tijd meer en moet meteen weer weg. Of de griffier wel even wil tekenen voor zijn aanwezigheid. Als de griffier dat weigert, beent hij pissig de deur uit.
Ten slotte krijgt Leyla het woord. 'Straks worden mijn kinderen volwassen en gaan ze hun leven oppakken. Mijn man na de scheiding ook, en ik blijf achter.' Ze huilt weer.
'Ik heb in Turkije heel veel voor de kinderen gedaan. Hard gewerkt om ze op te voeden en eten te geven. Ik heb ze nooit geslagen. Maar alles wat u gaat beslissen is goed.' Ze is moe van de stress.
De rechter vindt de mishandelingen bewezen en vindt ze eigenlijk ook wel ernstig genoeg voor een gevangenisstraf, maar hij volgt de eis van de officier, inclusief het contactverbod met de kinderen, tenzij onder begeleiding.
'U heeft een moeilijk leven gehad en bent uiteindelijk in Nederland gekomen, en daar waar het dan beter had moeten gaan, gaat het op dit gebied juist niet beter. Hoe zwaar u het ook heeft gehad, dat kan niet uw gedrag rechtvaardigen.'
Leyla verlaat huilend de zaal, wetend dat ze haar kinderen voorlopig niet zal zien. De rechter bedankt de medewerkster van de Reclassering. 'U heeft de zitting gered. U zou tolk moeten worden.'
De namen van Leyla, Nour, Zeyna en Lina zijn gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag