is socioloog en columnist van de Volkskrant.
Stelt u zich die jonge idealist voor die, geïnspireerd door de beginregel ‘Ontwaakt, verworpenen der aarde’, op school dagelijks de Internationale wil aanheffen in een speciaal ingerichte ruimte. De rector weigert; de jongen acht zich gediscrimineerd – het communisme is immers zijn levensovertuiging. Of dat aardige meisje, dat haar identiteit beleeft door driemaal daags schaars gekleed een kwartier uitbundig te dansen. Haar school dient haar daartoe de gelegenheid te geven, vindt zij, want als ze zichzelf niet mag zijn voelt ze zich onveilig. De school weigert.
De meesten van ons onze zouden de eisende pubers gek verklaren en de reactie van hun scholen terecht. Zo niet het College voor de Rechten van de Mens, althans niet wanneer moslims dergelijke eisen stellen. Het voortrekken van godsdienst boven andere overtuigingen en identiteiten die mensen voor zichzelf van levensbelang achten is bij dit instituut inmiddels een gevestigde traditie.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De wonderlijk beschermde positie die de islam geniet onder onze politiek-intellectuele elite kwam vorige week twee maal opzichtig naar voren.
Daar was ten eerste de moslima wier eis dat er een stilteruimte zou worden ingericht zodat zij ongestoord kon bidden, door haar openbare lyceum niet was ingewilligd. Ze wendde zich tot het College, dat haar gelijk gaf, omdat ‘uitdrukking geven aan een godsdienstige overtuiging een fundamenteel mensenrecht is’. In plaats van de schoolleiding te steunen in haar lofwaardige streven een neutrale school te blijven zonder religieuze uitzonderingen, noemde men dit discriminatie.
En dan was er het debat over de linkse stilte inzake het bloedbad dat de islamitische SS de afgelopen weken aanrichtte in Iran. Die stilte kan niet alleen links worden verweten; de hele wereld keek als verlamd toe. Niettemin: toen vorig jaar bij Vrouwendag op uitnodiging van het Comité Iran Vrij in Nieuwspoort twee jaar na de Mahsa-demonstraties van 2022 gevluchte Iraanse mensenrechtenactivistes spraken – een van hen verloor een oog door een kogel van de Islamitische Revolutionaire Garde – schitterde links door afwezigheid; wel aanwezig waren Kamerleden van BBB, CU, PVV en VVD.
Het is dan ook een legitieme vraag: waarom wel opkomen voor de bevolking van Gaza, maar niet voor die van Iran? Mijn antwoord is dat progressief Nederland liefst wegkijkt van islamitisch daderschap (Hamas, Iran, de provocerende leerlinge) omdat men moslims nu eenmaal heeft gedefinieerd als slachtoffers (Gaza, discriminatie).
In zaken van vrijheid, sekse en godsdienst zet het gangbare links-rechtsdenken ons op het verkeerde been.
In Iran was de euforie over het einde, in 1979, van het dictatoriale, gewelddadige, zelfverrijkende regime van de sjah van korte duur. Politieke tegenstanders werden door de nieuwe geestelijke machthebbers al spoedig met geweld vervolgd; vrouwen kregen kledingvoorschriften opgelegd, waarvan het repressieve karakter in eerste instantie nog werd gebagatelliseerd door hun mannelijke kameraden – lees Azar Nafisi, Things I’ve Been Silent About (2008).
Europees links tilde er evenmin zwaar aan. Vanuit de gedachte dat Khomeini een antikoloniale verlosser was die toch maar mooi het westers georiënteerde Pahlavi-kapitalisme had afgeschaft, hoonde men Kate Millett, schrijfster van de feministische klassieker Sexual Politics (1969), toen zij de moed had in Teheran mee te demonstreren tegen de verplichte hoofdbedekking.
De links-rechtsdichotomie schaadt ook het huidige Irandebat. Want of het nu gaat om Henri Bontenbals homo-onvriendelijke opmerkingen op een reformatorische school, roomse intimidatie bij abortusklinieken, het uitsluiten van vrouwen door de SGP of de massamoord in Iran – afkeer van religieuze onderdrukking is links noch rechts.
Helaas ziet GroenLinks-PvdA-senator Farah Karimi dat anders. In de Volkskrant van 30 januari verklaarde zij dat het haar persoonlijk kwetst dat rechtse politici ‘de dappere demonstranten in Iran inzetten voor hun anti-islamagenda’. Hallo? Het is alsof iemand beweert dat de onvrijheid waartegen in 1956 de Hongaren en in 1989 de Oost-Duitsers in opstand kwamen, niets te maken had met het communisme.
Geschiedvervalsing van het heden. De tienduizenden doden en de vele demonstranten die in gevangenis of ziekenhuis hun executie afwachten zijn slachtoffers van een islamitisch theocratisch regime. Je kunt niet solidair zijn met hun vrijheidsstrijd zonder het kwaad te benoemen. Met haar banvloek misbruikt Karimi een slachtpartij door een expansieve wereldreligie voor binnenlands politiek gekift.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns