Het was een spannende week voor festivalgangers. Lowlands, voor veel popliefhebbers iets om jaarlijks naar uit te kijken of in ieder geval een ijkpunt, deelde het eerste gedeelte van de line-up.
Dit jaar hing er gevoelsmatig veel vanaf. Verstokte festivalgangers (onder wie ikzelf) klaagden graag over de teloorgang van het ooit zo alternatieve festival, met vorig jaar de soort-van-headlineset van dj’s Ki/Ki en Job Jobse als hoogte-/dieptepunt van de Amsterdammificering van Lowlands.
Het gezeur was natuurlijk sowieso overdreven, want Lowlands programmeert altijd ten minste deels op het scherpst van de snede. Maar wie ergens van houdt, is altijd bang het kwijt te raken, in dit geval aan de smaak van dertigers die met hun baan bij een creative agency of een innovative AI-startup makkelijk honderden euro’s voor de glamping kunnen betalen.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Els de Grefte, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof of Anna van Leeuwen stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Op Lowlands is en blijft altijd plek voor de festivalganger met blikken knakworsten en lauwe halve liters bier, verzekerde aantredend festivaldirecteur Camiel Le Rutte de Volkskrant in een gesprek eerder deze week. En ook voor wie naar een festival gaat om te zien wat er nú speelt in de pop, blijkt uit de lijst van aangekondigde artiesten.
Op dat lijstje staan opvallend veel acts die op dit moment de pop vormgeven, waar muziekliefhebbers van onder de indruk zijn, die nieuwe en mooie dingen doen en misschien wel de weg wijzen naar de toekomst. Dijon, Geese, Blood Orange, Dove Ellis: het zijn precies de namen die je nu wilt zien.
De headliners draaien allemaal weliswaar al een tijdje mee – dat mag je ook verwachten van een headliner – maar voelen desondanks actueel. Je snapt waarom zangeres Lorde dit jaar interessant is om te zien, met haar nieuwe persona en heruitgevonden geluid. Hiphopcollectief New Wave is een viering van hoe ver hiphop in Nederland is gekomen, en iedereen wil naar het feestje: getuige de vijf uitverkochte Ziggo Dome-shows deze week. Tyler, the creator is een van de beste rappers van onze tijd, creatief en innovatief.
Hoe anders voelt het rijtje headliners van bijvoorbeeld Best Kept Secret: Gorillaz, Jack White en Nick Cave. Stuk voor stuk fantastische artiesten die gegarandeerd indruk gaan maken: ik denk dat niemand haar eerste keer Nick Cave vergeet. Maar waarom in godsnaam in 2026? Ergens tussen 2016 en 2018 had deze line-up misschien nog logisch gevoeld, maar nu is het simpelweg kaarten verkopen op oudemannennostalgie.
En dat is kwalijk, want je zou van een popfestival mogen verwachten dat het levenslust uitstraalt. Dat het met de blik naar voren programmeert, in plaats van naar achteren. Een festival zou boven op de tijdgeest moeten zitten, een staalkaart zijn van de pop op dit moment, inspireren en enthousiasmeren.
Noem mij een romanticus, maar ik verlang naar die zindering op de weides en in de tenten van het onontdekte, iets spannends waarvan je nog niet weet hoe het gaat uitpakken. Laat mij iets nieuws zien, verras me, ik weet toch allang dat Nick Cave goed is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns