IFFR De Brits-Groningse regisseur Dan Geesin is op het filmfestival in Rotterdam voor de première van zijn film ‘Een mislukt eerbetoon aan moederliefde’. „Alles wat ik maak heeft altijd een deuk, iets verkeerds, iets kroms of mislukts – en dat heb ik heel lang omarmd. Er zit pijn en plezier en humor in.”
Filmmaker Dan Geesin vlak voor de première van zijn film "A Messy Tribute to Motherly Love" op IFFR.
Medeproducent Esther Rots en ik vertrekken over een paar dagen naar het International Film Festival Rotterdam voor de wereldpremière van mijn speelfilm Een mislukt eerbetoon aan moederliefde, die meedingt naar de Tiger Award. Ons atelier in noordoost-Groningen heeft nu alleen een houtkachel als verwarming omdat de Nationaal Coördinator Groningen en het Instituut Mijnbouwschade Groningen al zes jaar hun beloftes niet nakomen, terwijl de aardbevingsschade toeneemt – een filmplan over deze puinhoop ligt al klaar. Langzaam laat ik het badwater weglopen, in de hoop dat iets van de warmte bij de waterleidingen blijft hangen terwijl het hier flink vriest.
De meest interessante dingen die ik om me heen zie, hier op het Groningse platteland, zijn verwerkt in mijn film. Het is een absurdistisch verhaal over een pianostemmer in een klein dorp met een kinderwens, maar zijn vrouw is letterlijk ontploft van de stress daarover. Gewelddadig is het niet. In mijn filmwereld ontploffen personages tot een soort smakelijke smurrie, ik hou van de speelsheid die mogelijk wordt gemaakt door cinema; suggereren in plaats van vertellen.
Ik kijk uit naar de reacties van het publiek. Hoe bevalt mijn humor? Heb ik mijn bedoelingen helder genoeg gecommuniceerd? Ik woon al meer dan dertig jaar in Nederland en snap de meeste grappen wel, maar niet altijd, maar dat leidt dan weer tot misverstanden waar voor mij weer humor in zit. Helder formuleren is óók een kunst, in elke taal. Maar dat kost me, als oorspronkelijke Brit met ADD en dyslexie, soms moeite.
Filmmaker Dan Geesin met een attribuut uit zijn film op weg naar de première.
Voor de premièregasten van het IFFR in Rotterdam en Groningen hebben we vijfhonderd cadeautjes, kleine potjes jam, gemaakt. Esther en ik produceren deze film samen, de cadeautjes, de grote financiële beslissingen en alles wat daartussen zit. Een film maken is heel veel werk wanneer je streeft naar een Gesamtkunstwerk waarin alles belangrijk is en met elkaar verbonden. We gingen bijna failliet in het begin, dat hebben we ook samen opgelost. Gelukkig is onze laatste aanvraag bij het Filmfonds gehonoreerd, wat ertoe leidde dat we zes cruciale extra dagen konden draaien.
Een mislukt eerbetoon aan moederliefde is een film die bestaat uit fantasie, autobiografie en research. Het eerste idee ontstond in 2008 nadat ik in 2006 tot stilstand kwam – als een bibberend, huilend hoopje, een ontploft iets, mijn ingrediënten verspreid over de vloer. Na zes jaar medicatie en therapie kwam ik erachter dat het probleem was dat ik het stichten van een eigen gezin altijd heel vanzelfsprekend had gevonden, maar niet wist hoe dit te bespreken met mijn feministisch partner. Hoe kon ik voor mezelf opkomen zonder als ‘male chauvinist’ beschouwd te worden? Ik probeerde speeddates, maar een moderne timeshare-familie stichten met lesbische vrouwen of een kind krijgen met een hele zelfstandige zakenvrouw – dat kon ik niet aan. Mijn kinderwens is dus niet uitgekomen. Vol ongeloof kijk ik nu om me heen en probeer in mijn films nieuwe werelden te creëren, maar met humor. Alles wat ik maak heeft altijd een deuk, iets verkeerds, iets kroms of mislukts, en dat heb ik heel lang omarmd. Er zit pijn en plezier en humor in. Als ik die creatieve speeltuin niet zou hebben, zou ik niks voor niemand kunnen zijn.
Dan Geesin deelt bij de ingang potjes jam uit, vlak voor de première van zijn film.
Dan Geesin (links) met actrices Frieda Pittoors en Yang Ge en co-producent Esther Rots bij de première van zijn film op het IFFR.
Aangekomen in Rotterdam. In mijn warme (!) hotelkamer ruikt het zoet, naar nieuw drukwerk; de rollen van filmaffiches en andere spullen staan tegen de wand. Ik haal mijn IFFR-accreditatie op, schud handen, omarm oude vrienden en loop terug naar de auto omdat ik mijn flyers ben vergeten.
Het is fijn hier te zijn. Het is zeldzaam dat ik collega’s ontmoet en fantastisch om weer te praten over projecten, processen, financiering en meer. Ik werk ook aan een nieuw project, Tree Shaggers, waarvoor ik op zondag een script-consultatiemeeting hebt. Het wordt weer een film over een Nederlands dorp; twee broers denken een wereldwijde boomziekte te kunnen genezen met hun eigen sperma. Maar dat is een ander hoofdstuk.
Vandaag was ik om 4 uur wakker om e-mails te beantwoorden. Mijn script-meeting ging verrassend goed, nu heb ik veel om over na te denken, dat is fijn. Een script is zelden af totdat het gefilmd is, en wordt dan gevolgd door nog meer verhaal-editing in alle processen erna. Het filmproces voelt voor mij als een rivier die constant om grote stenen heen moet stromen om door te gaan. Wat dat betreft: Een mislukt eerbetoon aan moederliefde is bijna bij de zee – de release. Nu hopen dat deze film een klein onderdeel wordt van ons gemeenschappelijke gesprek van nu.
Ik heb met plezier geluisterd naar Mike van Diem, die sprak over zijn film Voor de Meisjes, en gesproken met twee oude vrienden, acteurs in mijn debuut Sputum. Ik ga even kort naar een Duitse borrel en spreek erna met Frieda Pittoors over de persmap. Nu heel moe. Slapen.
Dan Geesin doet een snelle soundcheck vlak voor de première van zijn film .
Vandaag was erg druk, met leuke gesprekken over de film tot in de middag, fotoshoots en interviews. De première was in een elegant grote zaal. Jasmine Sendar, Yang Ge en Frieda Pittoors zagen er prachtig uit en het was super om de volle zaal te horen lachen. Alle cast en crew stonden op voor hun applaus en ik was erg trots op hen. Bij afloop waren Frieda en Yang Ge heel leuk bij de Q&A. Op 30 april is de Nederlandse filmrelease, dan gaan we vaker Q&A’s doen. Ook heel leuk dat Bram Bakker er was, hij is voor mij een soort van Theo Van Gogh; hij durft dingen te zeggen die oncomfortabel voelen en mensen aan het denken zetten. Dat waardeer ik. Elk gesprek gaat over andere aspecten van de film; de zorgzaamheid van de moeder, de gekke ontploffingen van gestreste mensen, het rouwen om ongewild kinderloos zijn en de humor van miscommunicatie. Moe maar voldaan lopen we door de Nederlandse waterkou naar ons hotel.
Filmmaker Dan Geesin schudt handen na de première.
Source: NRC