Voor Brandon van Amsterdam (dit jaar 25) is zijn geboortedorp Oude Wetering ‘alles’. Hij wil doorgroeien, maar wegverhuizen hoeft niet. ‘Als je in Nederland blijft is het overal toch een beetje hetzelfde.’
schrijft voor de Volkskrant over theater en human interest
Hoe ben je opgegroeid?
‘Hier, in het dorpje Oude Wetering. Dat is eigenlijk één grote, normale buurt. Iedereen kent elkaar en vroeger speelde ik met alle kinderen buiten in de speeltuin. Ik had een prima jeugd. We hadden nooit echt geldproblemen. Altijd wat te eten, altijd wat te doen.’
Uit wat voor gezin kom je?
‘Ik heb twee oudere broers van 28 en 30, en een vader en moeder. Ons gezin is best close. Mijn oudste broer is uit huis, maar hij komt elke dinsdag hier eten met zijn vrouw. Mijn andere broer woont nog thuis, net als ik. Mijn ouders spreek ik vooral tijdens het avondeten of soms als ik beneden ben, even een gesprekje.’
Kom je niet vaak beneden?
‘Ik zit vooral veel boven te gamen, dat is mijn hobby. Ik speel League of Legends, een online vijf-tegen-vijfspelletje waarbij je met een team de basis van het andere team kapot moet maken. En ik speel soms shooters zoals Counter-Strike: Global Offensive. Ik probeer wat minder te gamen dan vroeger, maar vooral in de winter is dat moeilijk.’
25 in ’26
In de serie 25 in '26 vragen we jongeren geboren die dit jaar 25 (zijn ge)worden hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien. Meedoen? Mail een korte omschrijving (opleiding/woonplaats/bijzonderheden) naar: 25in26@volkskrant.nl
Waarom wil je minderen?
‘Nou ja, gamen is ook een beetje kiezen voor de makkelijke weg. Als ik thuis ben en ik bedenk wat ik zou kunnen doen, dan voelt gamen als de veilige optie. Terwijl ik eigenlijk ook graag soms voor de moeilijke weg wil kiezen, en dan bedoel ik eropuit gaan en nieuwe dingen leren.
‘Ik wil bijvoorbeeld graag leren dj’en, omdat ik dat fucking vet vind. Mijn vrienden doen het een beetje dus ik kijk soms bij hen af, maar ik wil het zelf ook kunnen. Als er dan een keer iemand ziek is in een club of bar, zou ik kunnen invallen.
‘Over vier weken vier ik nog mijn verjaardag van afgelopen december, en dan ga ik mijn eerste dj-set doen. Dat moet zo goed als foutloos. Al mijn vrienden gaan een set draaien, en ik wil het beter doen dan zij. Ik hou van competitie, dus op deze manier kan ik het leren interessant maken voor mezelf.
‘Ik vind het soms moeilijk aan dingen te beginnen, maar ik weet ook dat als ik eenmaal die stap heb gemaakt, dan kan ik ook echt mijn volle focus erop gooien.’
Heb je vroeger vaker moeite gehad om aan iets te beginnen?
‘Ik maakte nooit mijn huiswerk. Ik was daar heel slecht in. Ik heb dyslexie, dus lezen en Nederlands waren moeilijk. Het boeide me ook gewoon niet. Na twee jaar middelbare school in het dorp moest ik naar kader en kwam ik op de KTS, de technische school. Dat praktische lag me veel beter.’
Waar werk je nu?
‘Ik werk in het magazijn van Ploeg Kozijnen, dat zit in Nieuw-Vennep. Onze fabriek produceert kozijnen die vervolgens bij ons in het magazijn terechtkomen, zodat wij ze helemaal op maat kunnen afmaken voor de klant. Ik begin om 6 uur ’s ochtends. Dat is soms pittig. Maar het moet, want de vrachtwagens moeten worden uitgeladen.’
Hoe rol je in de kozijnen?
‘Geen idee, ze zochten daar gewoon iemand. Ik heb de koksopleiding gedaan. Mbo-niveau 2 heb ik afgerond, maar met niveau 3 ben ik gestopt. Ik heb zo’n zes jaar horeca gedaan. Eerst als afwasser, daarna dessertmaker, daarna hoofdgerechten en voorgerechten. Op een gegeven moment had ik zelfs een werkstudent onder me en moest ik echt de keuken dragen, als een soort souschef.
Brandon van Amsterdam wordt op 1 december 25.
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10?
‘Een 6,5. Ik leef nog best wel, ja, kinderlijk wil ik het niet noemen, maar wel zonder grote verantwoordelijkheden. Ik spaar wel.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie?
‘Ja, ik denk het wel. Wij zijn nog net de generatie die als kind zonder sociale media is opgegroeid en daardoor relatief sociaal is.’
Waar ben je over zeven jaar?
‘Ik hoop nog steeds met mijn vriendin, dezelfde vriendengroep, en dat ik nog steeds naar festivalletjes ga. Vooral veel dingen ‘nog steeds’.’
‘Tijdens corona ben ik gestopt omdat ik mijn vrienden meer wilde zien. Het is ook gewoon heel zwaar werk. Je werkt soms 70 of 80 uur in de week. Ik wilde mijn weekenden terug.’
Hoe zien die weekenden er nu uit?
‘Ik heb tegenwoordig een vriendin, dus ik wissel een beetje af tussen haar en mijn vrienden. In het weekend ga ik graag naar hardcorefestivals. Daar heb ik ook mijn vriendin ontmoet, op de camping van Defcon.’
Hoe zijn jullie daarna een setje geworden?
‘Nou, we begonnen elkaar vaker te zien op festivals en zij gaf af en toe hints dat ze me leuk vond, maar ik miste dat natuurlijk compleet. We brachten wel steeds meer tijd met elkaar door en gingen elkaar ook een beetje treiteren en zo.
‘Op een gegeven moment waren we ergens en hadden we best wat gedronken. En toen dacht ik: ik ga haar gewoon proberen te zoenen. Als het niet zo is, dan is het niet zo, en als het wel zo is, dan is het wel zo. En toen was het zo. Later gingen we op date en dat was ook leuk. Toen zeiden we: we kunnen net zo goed in een relatie stappen want we vinden elkaar toch superleuk.
‘Ze woont in Hellevoetsluis, vijftig minuten rijden. Ze wil later misschien samen in Rotterdam gaan wonen, maar daar moeten we het nog even goed over hebben.’
Betekent Oude Wetering veel voor je?
‘Alles. Mijn vrienden wonen hier en blijven hier ook wonen. Ik wil dat ook. Ik vind dit zo’n gezellig dorp. Het is echt mijn thuis. Op de kermis roepen mensen naar me ‘hé, ben jij er niet een van Peter van Amsterdam?’, en zo heb je meteen een gesprekje. Ik voel me overal welkom.’
Zou je niet iets nieuws willen ontdekken?
‘Misschien in het buitenland wonen, en echt een andere cultuur ontdekken lijkt me nog wel vet. Japan bijvoorbeeld, lekkere sushi, mooie natuur. Maar als je in Nederland blijft, is het overal toch een beetje hetzelfde. De stad staat me sowieso niet aan, want dat is me allemaal veel te druk. Driekwart van de mensen ken je niet en er is altijd geluid.’
Maak je je wel eens zorgen om dingen?
‘Nee, niet echt. Ik zie het allemaal wel. Ik weet dat er oorlog is en dat is natuurlijk niet fijn, maar dat is niet iets dat echt bij mij speelt. Ik doe gewoon mijn ding en ik hoop dat het allemaal maar goed komt met de wereld.
‘In mijn persoonlijke leven maak ik me ook niet echt zorgen. Ik hoop dat ik gezond blijf, dat wel. Maar ik heb zoiets van: als er iets gebeurt waardoor ik me zorgen moet maken, dan doe ik dat dan wel. Ik leef lekker in het moment.’
Hoe doe je dat, in het moment leven? Heb je tips?
‘Ik hoef mijn leven niet interessanter te maken dan het is. Ik hoef niet overal op sociale media te staan, van: kijk wat ik aan het doen ben. Ik post misschien één keer per jaar op Instagram, verder vind ik het helemaal niks.
‘Kijk, tuurlijk ik maak weleens een filmpie van iets, maar dat hou ik dan gewoon voor mezelf. Bij een eindshow op een groot festival zijn zoveel mensen aan het filmen. Dan kan je toch helemaal geen emotie voelen? En daarbij, het komt later toch wel online.’
Je zei net dat je niet altijd de makkelijke weg wil kiezen. Hoe ziet jouw moeilijke weg er de komende jaren uit?
‘Ik wil een volgende stap maken op werk en doorgroeien naar een baan als werkvoorbereider. Als je stilstaat kom je nergens. Het is een fijn bedrijf en ik hoop dat ik daar kan doorgroeien.’
En op persoonlijk vlak?
‘De afgelopen jaren ben ik veel socialer geworden. Voordat ik in de horeca begon was ik nogal teruggetrokken. Vroeger kon ik ook niet goed tegen kritiek. Dan spraken leraren me erop aan dat ik niks deed en daar kon ik slecht tegen.
‘Ik kan nu inzien dat ze gelijk hadden. Ik ben kritiek meer gaan zien als iets waar ik van kan leren. Ik zeg niet dat ik perfect ben, maar ik ben denk ik wel gewoon mezelf.’
Hoe zou je jezelf omschrijven?
‘Beetje druk, beetje ADHD-achtig, nooit getest maar het zou best kunnen. Ik zeg wat ik denk, heb altijd wel een mening.’
Ook politiek gezien?
Lacht: ‘Ik ben allang blij als we nu een kabinet krijgen dat voorlopig bij elkaar blijft. Dat ze aan de slag gaan en er niet meteen uit stappen. Dat is momenteel mijn politieke mening, denk ik.
‘Ik twijfelde dit jaar om blanco te stemmen, want ik was er echt klaar mee, maar ik heb toch op JA21 gestemd. Ik vond dat ze interessante ideeën hebben. Voor kernenergie bijvoorbeeld. Het is duur, maar wel zuinig.’
Ben je teleurgesteld dat ze niet in de coalitie gaan komen?
‘Nee, ik had dat ook niet per se verwacht. Ze hadden het kabinet nog iets naar rechts kunnen trekken, dat was mooi geweest. Maar als dit kabinet het goed doet, vind ik het ook goed. We zien het wel.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant