IFFR 2026 Met nieuwe films van David Verbeek en Nanouk Leopold is de selectie Nederlandse fictie op IFFR dit jaar voor het tweede jaar op rij goed. Er wordt opvallend veel geëxperimenteerd, én veel Engels gesproken.
De indrukwekkende Natasha O'Keeffe in Nanouk Leopolds 'Whitetail'.
„Nederlanders zijn de meest gastvrije mensen op aarde!” Kijk, dat hoort het publiek graag op het Internationaal Filmfestival van Rotterdam. En dan ook nog van wereldberoemd acteur John Lithgow. Hij is in Rotterdam met een film die zich afspeelt in Amsterdam: Jimpa – een zoet drama over een gezin dat zijn strijdlustige homoseksuele pater familias opzoekt in Amsterdam. De film is representatief voor de Nederlandse fictiefilms op IFFR: maatschappijbewust, anders dan je gewend bent én zeer internationaal.
De beste Nederlandse fictiefilms op het IFFR dit jaar, vaak coproducties, spelen zich niet af in Nederland. Zo vindt Nanouk Leopolds publieksfavoriet Whitetail (nummer 13 in de tussenstand voor de IFFR Publieksprijs) plaats in Ierland. Als tieners schoten Jen (Natasha O’Keeffe) en Oscar (Aaron McCusker) per ongeluk Jens zusje dood tijdens het jagen. Hij ontvluchtte het bos, zij bleef achter. Voorgoed, eigenlijk, want jaren later slijt ze daar nog steeds het grootste deel van haar tijd als boswachter.
Wanneer Oscar terugkeert én er een stroper opduikt in de bossen, komen onverwerkte emoties toch naar boven. Actrice Natasha O’Keeffe (Peaky Blinders) doet de ietwat gekunstelde plot leven: alle bewegingen in haar gezicht zijn verbeten, alsof ze al haar spieren aanspant om de emoties binnen te houden.
De andere Nederlandse films op IFFR zijn allemaal maatschappijkritisch op experimentele wijze. De interessantste is het eveneens Engels gesproken The Wolf, The Fox and the Leopard , van IFFR-lieveling David Verbeek. Een meisje dat leeft met wolven wordt uit het bos geplukt en onderzocht in een lab. Van daaruit wordt ze (weer) ontvoerd, ditmaal door een stel activisten dat het einde der tijden afwacht op een boorplatform, en haar als de ‘klimaatmessias’ ziet.
Verbeek verbeeldt onze wereld door de ogen van dit meisje. En dan is de mens maar een vreemd schepsel: totaal niet bij machte om de dierlijke driften te beheersen maar zich toch superieur wanend aan de natuur. Het is een rijk klimaatsprookje. Is het een reflectie op de manier waarop de mens de natuur probeerde te temmen (met fatale gevolgen)? Een kritiek op de domesticatie van mens en dier in de westerse maatschappij? Een tijdreis langs de evolutie van de mens? Jammer is dat je soms zo bezig bent met ontcijferen dat de emotie verloren gaat.
Het Nederlands-Duits-Belgische Een mislukt eerbetoon aan moederliefde verstopt zijn maatschappijkritiek in een typisch Nederlands verhaal. In essentie is dit een klassieke Hollandse dorpsklucht, maar dan in een alternatief Nederland waar mensen letterlijk exploderen als de emoties te hoog oplopen.
Wanneer Samuels vrouw ontploft, moet hij wanhopig op zoek naar geluk voordat ook hij op het behang spat. Devies is: motor kopen, vrouw zoeken, kind maken – desnoods door delen van je eigen lijf af te hakken en daar jam van te maken, want zo kan het ook als het niet ‘natuurlijk’ lukt in dit universum.
Bloederig, maar de toon is Hollands nuchter. Deze wereld is handig toegerust op spontane explosies: er zijn plastic ontplofhokjes om het opruimen te bespoedigen en schoonmaakdiensten die werktuiglijk de vleesdraden van je geliefden in kliko’s schuiven. Een mislukt eerbetoon aan moederliefde bevat plaagstootjes naar ons geloof in de maakbaarheid van geluk en identiteit, met bijbehorende wellnessobsessie.
Maar het is vooral een lollige film. Je zou dit type film de ‘boerenkool-met-sambal’-film kunnen noemen; een Hollandse pot, met een verrassend ingrediënt dat de ouwe kost net weer wat pit geeft.
Dat geldt ook voor Treat Her Like a Lady, de enige lange fictiefilm op het IFFR die volledig Nederlands is. Sandra (de indrukwekkende Nienke Plas) kampt met een ‘vuile huichelaar’ van een man, een uithuiszetting, werkeloosheid, twee monden om te voeden en één lege koelkast. Als ze haar uitkering ook nog kwijtraakt, staat haar voogdij over dochters Harrie en Stella op het spel. Je hoort zo’n synopsis en denkt: grauw – beton, huilende kinderen, fronsende ambtenaren. Maar Treat Her Like a Lady is de meest kleurrijke en sprookjesachtige film op het IFFR. Het is La vite è bella in de Amsterdamse noodopvang. Sandra laat haar kinderen niets merken van hun neerwaartse spiraal. Ze zijn niet dakloos maar ‘op vakantie!’ Zo gaat de film niet (alleen) over falende sociale zekerheid en horrorambtenaren, maar is het ook een eerbetoon aan alleenstaande moeder Sandra en het kleurrijke deel van Amsterdam dat nog niet gegentrificeerd is.
Sandra (Nienke Plas) krijgt een pedicure met haar dochters in ‘Treat her Like a Lady’.
Source: NRC