Mark S. wist tientallen jonge vrouwen te vangen in zijn geraffineerde digitale web. Door de politie voelen de slachtoffers zich in de steek gelaten. Dinsdag begon in Groningen de behandeling van de even omvangrijke als heftige sextortion-zaak.
is regioverslaggever van de Volkskrant in Noord-Nederland.
Het begon zeven jaar geleden met een ogenschijnlijk onschuldig volgverzoek op Snapchat. Als 17-jarige droomde ze ervan te figureren in een videoclip. Een dansje voor de camera volgde. Wat daarna kwam, gaat het voorstellingsvermogen te boven.
‘Vijf jaar lang heb je mijn leven tot een hel gemaakt’, zegt ze nu, zeven jaar later, in de rechtszaal in Groningen voor het eerst in één ruimte met hem, verdachte Mark S.. ‘Meisje 2’ heet ze in het duizenden pagina’s tellende dossier. De inmiddels jonge vrouw kampt nog steeds met de naweeën: nachtmerries, paniekaanvallen, trauma.
‘Niet alleen haar verleden is kapotgemaakt, ook haar toekomst is stuk’, zegt haar advocaat Ruth Jager. Ze vreesde zelfs dat haar cliënte vanwege suïcidale gedachten de zitting niet zou halen.
Zeker vier keer deed ze aangifte, voor het eerst in 2020. Uiteindelijk belandde ze in 2024 zelf twee nachten in de cel, vanwege de expliciete beelden van haar met minderjarigen, die op een telefoon van Mark S. zijn aangetroffen. Gemaakt op zijn bevel.
De inmiddels 32-jarige S. wordt ervan verdacht ruim tien jaar lang bijna dagelijks meisjes en vrouwen online te hebben benaderd en afgeperst. Sextortion wordt dat genoemd. Na het vaak op gewiekste wijze aftroggelen van naaktfoto’s worden slachtoffers gechanteerd: als ze niet betalen of nog explicieter materiaal sturen, zullen de beelden online worden verspreid. Slachtoffers vertrouwen op de belofte dat hij hen met rust zal laten als ze gehoorzamen – tevergeefs.
Een van de meiden vroeg nog: ‘Beloof je dat je niets met de foto’s doet?’
De zaak lijkt in veel op die van Gianni de W., twee jaar geleden verdachte in de tot dusver grootste sextortion-zaak in Nederland. Op zijn computer werden naaktbeelden van 172 vrouwen aangetroffen.
Net als De W. spon Mark S. een geraffineerd web van anonieme online aliassen op sociale media zoals Snapchat, Instagram en Facebook, waarmee hij zijn slachtoffers – die hij regelmatig kende uit de echte wereld – ving. In het dossier zitten de ervaringen van 21 meiden en vrouwen. In werkelijkheid zijn het er hoogstwaarschijnlijk meer.
In andere opzichten is de zaak tegen S. een overtreffende trap. De eerste aantijgingen dateren van 2011. Pas in januari 2024 werd hij aangehouden. Zijn gedrag en eisen werden steeds extremer. S. verbreedde zijn jachtterrein bovendien van de online naar de echte wereld: hij wordt mede verdacht van twee verkrachtingen.
En anders dan W. ontkent Mark S. bijna alles.
Zijn dubbelzinnige omgang met verantwoordelijkheid blijkt regelmatig uit zijn woordkeuze. Bijvoorbeeld als hij zegt: ‘Alles ging in overleg.’ En: ‘Dit had nooit op mijn telefoon aangetroffen mogen worden.’
Zij nam het initiatief, beweert hij. Zij wilde zelf foto’s sturen. Zij wilde geld verdienen, Zij heeft alles in scene gezet. Hij wilde haar ‘een goed gevoel geven’, of zelfs ‘geruststellen’. Het lijkt sterk op victim blaming, de schuld leggen bij het slachtoffer.
Maar de sporen van talloze online aliassen, extra simkaarten en telefoons gefilmd met andere telefoons leiden allemaal naar hem.
Toch is het zo niet gegaan, beweert hij regelmatig, bladerend in een dik pak aantekeningen. De rechters hebben moeite hun misprijzen te verbergen. Fronsend of zelfs hoofdschuddend horen ze aan hoe S. spreekt over ‘het account’ alsof het over een onbekende derde gaat. ‘Maar dat account, dat bent u toch?’
Regelmatig speelt hij zelfs zogenaamd de reddende engel, die de vrouwen zegt te kunnen verlossen – om hen vervolgens nog verder in de problemen te brengen. ‘Het is een schizofreen verhaal. U moet hier een dagtaak aan gehad hebben’, aldus de rechter.
Online seksuele intimidatie en misbruik zijn een groeiend probleem. De politie zag vorig jaar het aantal meldingen met 46 procent toenemen, tot ruim drieduizend.
Het is hoogstwaarschijnlijk het topje van de ijsberg. Vanwege schaamtegevoelens durven slachtoffers vaak geen aangifte te doen, zegt advocaat Ruth Jager.
Het politiesysteem is bovendien nog steeds meer ingericht op traditionele ‘offline’ misdaad. ‘We zullen een omslag moeten maken in onze manier van werken’, erkende OM-baas Rinus Otte vorige maand in de Volkskrant.
Dat blijkt ook in deze zaak. Meerdere slachtoffers hebben net als ‘meisje 2’ in een (veel) eerder stadium al melding gemaakt van de wandaden van S. In haar geval voerde de politie weliswaar een ‘stop-gesprek’ met hem. Maar enkele dagen later hervatte hij zijn bevelen alweer. Pas na inbeslagname van de apparatuur van S. na zijn aanhouding in 2024 kon haar zaak met hem in verband worden gebracht.
‘Ik kan niet anders dan vaststellen dat een jong meisje, slachtoffer van bedreiging, afpersing en mensenhandel, door de politie volledig aan haar lot is overgelaten’, stelt advocaat Jager.
‘We betreuren het enorm dat het slachtoffer het gevoel heeft dat zij destijds niet serieus is genomen’, reageert een woordvoerder van de politie. Toch is er wel ‘aandacht’ geweest voor de aangifte, zegt zij, verwijzend naar het stop-gesprek. ‘Op verdere details kunnen wij op dit moment niet ingaan.’
De conclusie van het slachtoffer: ‘Had de politie mijn aangiftes serieuzer genomen, dan was het niet zo ver gekomen.’
Tot een strafeis kwam het dinsdag nog niet, in de zaak waar nog ten minste vier zittingsdagen voor zijn uitgetrokken. Veelzeggend is wel dat S. al twee jaar in voorarrest zit.
Bij de psychiater zei Mark S.: ‘Ik ben heus niet helemaal onschuldig. Maar dat moet nog maar blijken.’ Als hem in de rechtbank gevraagd wordt of hij wil reageren op weer een aangrijpende slachtofferverklaring, kan hij kort zijn: ‘Nee.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant