Heated Rivalry In een Utrechtse boekenwinkel wordt iedere week collectief naar tv-serie Heated Rivalry gekeken. „Zag je de gay panic in de ogen van Ilya?”
Een 'watch party' voor de tweede aflevering van de serie Heated Rivalry in feministische boekhandel Savannah Bay.
Het is 18.59 uur. „Over één minuut beginnen we”, roept Daan Goes (27, baggy jeans) enthousiast. In de feministische boekhandel Savannah Bay, hartje Utrecht, maken werken van auteurs als Anja Meulenbelt, bell hooks en Lucas Rijneveld plaats voor een projectiescherm. Voorzien van thee en gemberbier zitten twintig bezoekers deze vrijdagavond klaar op krukjes en bureaustoelen om de tweede aflevering van Heated Rivalry te kijken.
Als Goes, een engineer die „even thuiszit” en de wekelijkse ‘watch parties‘ organiseert, om 19.00 uur op ‘start’ drukt, weet die exact wat er de komende drie kwartier zal gebeuren. Goes bekeek Heated Rivalry al twintig keer. „Een autiding”, zegt Goes glimlachend, die behalve met het liefdesverhaal ook blij is met de „autisme-representatie” door een van de twee hoofdpersonen. „Shane vermijdt vaak oogcontact en er is geregeld miscommunicatie tussen hem en Ilya.”
Heated Rivalry is een hype. In Nederland verschijnt sinds 23 januari iedere vrijdag een aflevering van de zesdelige tv-serie bij streamingplatform HBO Max. Te zien is hoe de Canadese ijshockeyer Shane Hollander en zijn Russische tegenstander Ilya Rozanov, nadat zij elkaar op de ijsvloer hebben bestreden, afspreken in hotelkamers en luxeappartementen. Daar hebben ze seks, gaandeweg raken ze verliefd.
Acteurs Hudson Williams en Connor Storrie doken op bij de Golden Globes, poseerden met de Canadese premier Mark Carney en droegen de olympische vlam. Fans organiseren gezamenlijke kijkavonden, er bestaan clubavonden in Heated Rivalry-thema en de romance-boekenreeks van Rachel Reid, waarop de serie is gebaseerd, vindt gretig aftrek. In de kleine Utrechtse boekwinkel hebben ze zelfs dertig exemplaren ingekocht – van ieder ander boek hebben ze er bij Savannah Bay slechts één op voorraad. Wat maakt de reeks zo aantrekkelijk?
Bezoekers in de boekwinkel tijdens de avond in Savannah Bay.
Vlak voor Daan Goes het licht dooft, nipt psychologiestudent Julie van der Velden (25, zwarte hoodie) van haar thee. „Het zit ‘m in de queerness”, zegt ze. „Ze doorbreken het heteronormatieve van de sportwereld.” Ze zag de serie al vier keer. „Heb jij ‘m eigenlijk al gezien?” vraagt ze aan degene naast haar. Dat is tuincentrummedewerker Inge Hoeksema (27, lange rode haren). Nee, antwoordt Hoeksema, „ik kom voor het community-gevoel van samen kijken”.
Bij de eerste kus van Shane en Ilya neemt iemand een foto. Als Ilya na de seks snel Shane’s appartement verlaat, fluistert Daan Goes „okay, bye” naar het scherm. Er rollen wat M&M’s over de houten vloer.
Volgens Linda Duits, als mediawetenschapper verbonden aan de Universiteit Utrecht, zit het lef, en daarmee succes, van de serie ‘m in „het wegvallen van conventionele manieren om een verhaal te vertellen”, zegt ze telefonisch. „Het ontbreekt aan conflict dat te maken heeft met hun seksualiteit. Dat is in narratieve termen ongebruikelijk. We zijn gewend aan verhalen vol pijn en geweld, over problematische coming-outs en de aidsepidemie.”
Journalist en auteur Haroon Ali, die in zijn boek Spectrum: De regenbooggemeenschap in de 21ste eeuw (2023) de balans opmaakte, snapt dat Heated Rivalry als „blije serie” wordt onthaald. „Het gaat niet over een jongen die eenzaam in de kast zit en depressief door de gangen van zijn middelbare school wandelt. Maar toch: de serie begint achttien jaar geleden, dat was een andere tijd qua acceptatie. Ik zie de personages wel worstelen met hun identiteit.”
Duits valt verder de „omgekeerde volgorde” van de verhaallijn op: „De personages gaan eerst seksen en worden daarna verliefd. Dat zijn hetero’s misschien minder gewend, maar voor de gay-wereld is die omdraaing herkenbaar. Daar geldt het soms als sprookje dat je iemand op [datingapp] Grindr ontmoet en daarna een relatie krijgt.”
In de eerste afleveringen van Heated Rivalry is meteen veel seks te zien.
En dan de gespierde lichamen van de topatleten. „Een onrealistisch schoonheidsideaal, maar een romance-verhaal is juist een aan het alledaagse leven onttrokken fantasie”, zegt Duits. „In populaire cultuur wordt objectificatie van het mannenlichaam vaak naar het lacherige getrokken, een piemel moet grappig zijn. In deze serie wordt het mannenlichaam juist begeerd.” Ali: „Het mooie is dat iemand met Aziatische roots [Williams, die Shane speelt] nu een sekssymbool is geworden. Dat werd lange tijd als niet-sexy gezien.”
Ook de Zeitgeist speelt mee. „Zeker in het Trump-tijdperk is het een duidelijk signaal dat er wereldwijd een groot kijkerspubliek is, ook van heteromannen, voor een serie met uitgesproken gay seks”, zegt Ali. „Het gaat niet alleen om de seks, de onderlinge chemie weet iedereen te raken. De in zichzelf gekeerde Shane wordt gaandeweg meer uitgesproken, de dominante Ilya toont zich kwetsbaarder.”
De serie werd gemaakt voor een klein streamingplatform in Canada. Duits denkt dat het lastig is een serie met „in de eerste drie afleveringen alleen maar seks” te pitchen bij Netflix. Ali: „In Hollywood bestaat angst dat je de mainstream kijker wegjaagt met te veel homoseksualiteit in beeld, dat die enkel een zoentje kan verdragen.”
In de Utrechtse boekenwinkel klinkt een collectieve ‘aaah’ als de aftiteling over het scherm rolt. „Zag je de gay panic in de ogen van Ilya?” vraagt psychologiestudent Van der Velden. „Ja, ze duwen elkaar zo hard weg, je gunt ze dat ze elkaar snappen”, reageert tuincentrummedewerker Hoeksema.
„Ik moest bijna huilen”, zegt organisator Daan Goes, „de queer joy is zo mooi.” Het boek gaat meermaals over de toonbank.
Nieuwe bezoekers stappen de winkel binnen, om 21.00 uur begint een tweede watch party – opnieuw van aflevering 2. Of Goes nog zin heeft om een zoveelste keer te kijken? „Tuurlijk!”
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC