De Amerikaanse (en Canadese) comedywereld reageerde dit weekend geschokt op het onverwachte overlijden van Catherine O’Hara, geniaal in veel uitzinnige rollen, van Beetlejuice tot Schitt’s Creek. En onvergetelijk als de moeder van Kevin in kerstklassieker Home Alone (1990).
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Haar wanhoopskreet is een onvervalste Amerikaanse kersttraditie geworden. In de chaos van een groot gezin dat het vliegtuig naar Parijs neemt, vergeten ze hun 8-jarige zoon mee te nemen. Pas boven de oceaan komt de moeder van de familie hier achter. ‘Kevin!’ schreeuwt ze uit. Home Alone (1990), geschreven door John Hughes, werd een van de succesvolste filmkomedies uit de geschiedenis, met een jaarlijkse terugkeer in de hitlijsten.
Het mag misschien de bekendste scène zijn uit de loopbaan van de op 71-jarige overleden Canadese actrice Catherine O’Hara zijn, het was slechts een van de hoogtepunten in een carrière vol briljante en excentrieke types, die ze vaak improviserend creëerde. O’Hara had een loopbaan met een voor Hollywood opmerkelijke curve: ze werd populairder naarmate ze ouder werd. Alleen al in 2025 was ze te zien in twee van de populairste televisieseries van dat jaar: The Studio en The Last of Us.
De late bloeitijd van haar carrière kon op de rekening van haar werk in de populaire Canadese comedyserie Schitt’s Creek (2015-2020) worden geschreven. Ze speelt de voormalige soapster Moira Rose, moeder van een gezin met twee volwassen kinderen, dat zijn fortuin kwijtraakt en in een motel in het plaatsje Schitt’s Creek terechtkomt.
Het uitgangspunt van de serie had zo maar iets van de lopende band kunnen opleveren, maar vooral dankzij O’Hara groeide Schitt’s Creek in de loop van zes seizoenen uit tot een televisieklassieker. Het personage Moira, een kruising van Norma Desmond uit Sunset Boulevard en Hyacinth Bucket uit Schone Schijn was het resultaat van een lange aanloop die begon bij de legendarische improvisatiegroep The Second City in haar geboortestad Toronto.
Moira bestond in eerste instantie wel op papier, maar het was O’Hara, die als schrijver voor de sketchshow SCTV (1976-1984) al een Emmy Award had gewonnen (en driemaal was genomineerd als actrice), voegde daar een aantal elementen aan toe die van Moira Rose een onvergetelijk personage maakte. Het contrast met de burgerlijke benauwdheid van een motelkamer in een provinciestadje werd maximaal opgeblazen door Moira een kast vol extravagante jurken en pruiken te geven, alsof ze op een onzichtbare rode loper door het leven ging.
Verder hanteerde O’Hara een ongrijpbaar accent en woordenschat die ongeveer per pruik en jurk transformeerde. ‘Moira sprak woorden met één lettergreep uit alsof er drie klinkers in zaten’, beschreef castlid Annie Murphy (Alexis Rose) de dictie van haar televisiemoeder. Elke zin uit haar mond kwam als een voortdurende verrassing voor haar tegenspelers.
Voor haar optreden in het zesde en laatste seizoen won ze ongeveer alle televisieprijzen (een Emmy én een Golden Globe en een handvol andere prijzen) die er voor een actrice in een televisiekomedie te winnen waren.
In het weekend na haar overlijden stroomde de sociale media vol met geschokte reacties van haar voormalige tegenspelers. Ze overleed aan de gevolgen van een zeldzame genetische aandoening, waarbij het hart verkeerd geplaatst is (dextrocardia). Macauley Culkin, 10 jaar toen hij Kevin speelde, noemde haar in een bericht ‘mama’: ‘Ik dacht dat we tijd zouden hebben.’ Het was O’Hara, die in december 2023, in de aanloop naar een nieuw kerstseizoen, een ontroerende speech hield toen Culkin zijn ster op de Walk of Fame in Hollywood kreeg, 33 jaar na de première van Home Alone.
Bij de veel gedeelde fragmenten afgelopen weekend zat een moment dat O’Hara bij de 76ste Emmy Awards in 2024 de beste actrice bekend moet maken, ogenschijnlijk aarzelt (omdat iedereen ‘geweldig’ was), de envelop verscheurt en in een soepel gebaar de echte envelop achter haar rug vandaan haalt. Het toonde in 20 seconden haar perfecte komische timing.
Ze werkte haar volwassen leven lang samen met Eugene Levy (vader Johnny Rose in Schitt’s Creek), haar Canadese collega sinds de Second City-dagen. En in regisseur Tim Burton vond ze iemand die haar zorgvuldig gemanicuurde waanzin breed kon etaleren. Met als hoogtepunt de scène uit Beetlejuice waarin ze als de pretentieuze kunstenares Delia Deetz tijdens een diner bevangen wordt door een door demonen ingegeven drang om de Banana Boat Song van Harry Belafonte te playbacken.
Ze was een van de vindingrijkste improvisatietalenten van haar generatie. Sam Wasson schreef in zijn boek Improv Nation: ‘Er waren er misschien die uitzinniger waren, maar niemand had haar elegante vanzelfsprekendheid.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant