In het hondenuitlaatparkje loopt een man met een hond die vroeger heel relaxed was, maar die tegenwoordig aan één stuk door keihard blaft – de hond, niet de man. Ook heeft hij een flinke borstkas, wederom de hond, al is die van de man ook niet gering. Die van de hond geeft zijn blaf voldoende kracht om tegen de omringende flats te weerkaatsen en door te galmen tot aan ongeveer de hemelpoort. Een van de flatbewoonsters verzuchtte laatst: „Hij is er elke dag van acht tot negen.”
De hond blaft omdat hij wil dat de man de bal gooit. Hondenuitlaters pauzeren dan noodgedwongen hun gesprekken en kijken toe terwijl de man de bal in de wegwerpstok frommelt: zo’n plastic hulpstuk voor als de kracht van je worp niet in verhouding staat tot het loopvermogen van je hond. De man zwiept de bal tot in de struiken aan de overzijde van het parkje. De hond zoeft erachteraan. Terwijl hij zoekt, zie je zijn achterste tussen de bladeren. Even heeft iedereen rust. De buren in de flats, de hondenuitlaters, de man en waarschijnlijk de hond zelf. Gesprekken worden hervat. Even, want dan is de hond terug met de bal en moet die weer gegooid. Daar attendeert de hond de man dan op.
Dat de hond zich dit gedrag eigen maakte, werd veroorzaakt door de man. Niet opzettelijk waarschijnlijk, maar voor het resultaat maakt het niet uit. Zo’n proces begint met harmonieus spelen van hond en mens met bal. Dan raakt de mens afgeleid en gooit even niet. De hond zit verveeld te wachten. Hij laat eens een blaf horen. De mens kijkt om: ‘O ja, die bal.’ En wat doet hij? Hem werpen. Kapitale fout. Nu denkt de hond: ‘Ah, oké: als ik blaf, gooit-ie.’
De keer daarop blaft hij eerder. Weer gooit de mens de bal. Zo leert de homo sapiens kunstjes van zijn canis lupus familiaris. Raakt de man afgeleid in het parkje, dan is er altijd een attente uitlater die de bal weggooit om een eind aan het geblaf te maken.
Het deed me denken aan Trump en politiek leiders aan de rechterzijde. Al die volwassenen die sullig om een luidruchtig mormel heen staan en dat op zijn wenken bedienen opdat hij, al is het maar even, stopt met stennis schoppen. Van Weel, Rutte, Yesilgöz – in hun hondenuitlaatkloffies staan ze het geblaf te verdragen. Ze doen zelfs of het positief is, die herrie die tegen het beton kaatst in alle steden.
Dan buigt Rutte weer voorover en werpt de bal. Dat noemen ze dan diplomatie op het hoogste niveau. Aan Nederlandse talkshowtafels bezingen presentatoren, duiders en gasten Ruttes werptechniek. Het lijkt niemand te deren dat na elke worp zijn broek op zijn enkels ligt. Dan prijzen ze zijn onderbroekkeuze. Amper heeft hij zich gefatsoeneerd of de hond is weer terug. Met bal. En blaf. Onderweg een paar burgers afgeknald, Maduro ontvoerd, een armada naar Iran gestuurd en Epsteins eiland ondergekakt.
De volgende hotemetoot die bij Trump op audiëntie gaat, zou een wegwerpstok met bal moeten meenemen. Desnoods van bladgoud. Meteen na binnenkomst moet die bezoeker Trump aan de bal laten ruiken, deze speels voor zijn neus bewegen, tergend langzaam in die zwieper stoppen en dan keihard wegkeilen. Kijken wat er gebeurt. Misschien hebben we dan even rust in parken en steden. Kunnen we, terwijl Trump in de struiken zoekt, het over belangrijke zaken hebben. Het ineenstorten van ecosystemen of iets dergelijks.
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet
Source: NRC