is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Kjeld Nuis is vader. O joh, dacht ik. Iets over de helft van de documentaire Kjeld Nuis: Missie Milaan, waarin de schaatstopper gevolgd wordt in de aanloop naar zijn kwalificatie voor de Olympische Winterspelen dit jaar, blijkt pas dat Nuis ook iemand anders is dan die monomane topsporter.
Wat zou hij doen als hij zich niet zou kwalificeren voor de Spelen? Als antwoord op die vraag kwam het jongetje ter sprake. ‘Wat dan? Komt de zon de volgende dag dan niet meer op? Dan ga ik naar huis en ga ik mijn zoontje knuffelen.’
Als televisierecensent ben ik gezegend met een mentaliteit die ver afstaat van die van een topsporter (denk: bank, buis, borrel – meteen een disclaimer voor het gebrek aan sportkennis dat in deze recensie mogelijk blijkt), maar toch geloofde ik niet dat Nuis zijn verlies zo makkelijk naast zich neer zou kunnen leggen. Voor hem zou het zijn als opgeven, zo ver was ik inmiddels. Ultiem gedreven, op zijn 36ste, de leeftijd die in de schaatssport al telt als geriatrisch.
Het maakt Nuis in dit portret zowel innemend – want wat wil de olympisch kampioen nog graag, wat stuitert hij blij rond tijdens het trainingskamp in Spanje – als tragisch. Als hij gediskwalificeerd wordt bij de WK in februari vorig jaar, zien we hem uit woede met zijn blote voet een plastic stoel wegtrappen. Au. Wekenlang schaatst hij vervolgens tegen die licht ontvlambare versie van zichzelf als tegenstander, de snee op zijn voet is diep en zwelt.
Maar Nuis moet door. Dit is zijn laatste kans. ‘Ik ben de enige van mijn generatie die hier rijdt’, zegt hij, zijn mondhoeken krullen wat om. Toch die trots. Waar de mensen hem voorheen complimenteerden met zijn talent, beginnen ze nu over zijn leeftijd. Nuis scheelt twaalf jaar met Joep Wennemars, tegen wie hij op het olympisch kwalificatietoernooi moet rijden. Hij heeft nog tegen zijn vader geschaatst – opnieuw die zelfvoldaanheid bij Nuis.
De koek en zopie zijn nog lang niet op, als het aan Nuis ligt. Harder, better, faster. Hardstylemuziek, ijsbaden, dat werk. ‘Die oude, die komen we nog niet voorbij’, praat hij zijn concurrenten na.
Kjeld Nuis: Missie Milaan is amper een film over de schaatssport, gaat des te meer over het durven zetten van een punt. Wanneer is het genoeg, wanneer stop je? En lukt dat nog wel, als je leven in het teken heeft gestaan van opoffering? Hij zou niet uitgaan, niet roken, niet drinken, beloofde hij als tiener aan zijn vader. Schaatsen ging voor.
Met mijn tv-recensentenmentaliteit – ik móét alles hebben gezien, anders is een avond voor niets geweest – zapte ik naar Ranking The Stars (RTL 4), waar de 78-jarige reality-persoonlijkheid Marjan Strijbosch het twintigste seizoen opende door te demonstreren dat ze nog altijd een split kan uitvoeren. En ik maar zitten en kijken. Met gepaste zelfvoldaanheid, dat dan weer wel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant