Toen Marjolijn na zeventien jaar ging scheiden van haar man, was ze doodsbang voor eenzaamheid. Maar die angst duurde maar een half uur.
‘Een van de eerste dingen die ik deed toen mijn man mij net na onze scheiding afzette in mijn nieuwe appartement, was dicht tegen de verwarming aan kruipen, op zoek naar warmte. Na zeventien jaar samen te zijn geweest en iedere avond met hem in hetzelfde bed te hebben geslapen, was ik nu dus echt alleen.
Ik herinner me dat mijn man, of ik moet eigenlijk zeggen mijn ex, medelijden met me kreeg toen hij zag hoe moeilijk ik het had en stamelde: ‘Maar zo erg is het allemaal toch niet?’ Wat moest ik antwoorden? Hoe neem je afscheid na al die jaren, met een hand, een kus, een knuffel? Toen hij weg was en ik op mijn knieën bij de radiator zat, draaide ik mijn gezicht ernaartoe, omarmde de radiator en huilde hard. Daarna stond ik op en voelde me alweer een stuk beter. Ik nam plaats op mijn nieuwe bank en keek om me heen. Dit is het dus, dacht ik, dit is de plek waar ik nu woon. Vervolgens stond ik weer op en ging zitten op de draaistoel bij het raam en toen weer kort op een andere stoel, om mijn nieuwe appartement vanaf elke hoek te leren kennen.
We hadden twee katten, één ervan ging met mij mee. Toen ook zij rustig haar nieuwe omgeving in zich opnam en op de bank tegen me aan kwam liggen, voelde ik me kalm worden. Het huis, dat zo even nog een vreemde was, veranderde in iets wat me welgezind was. En zo leuk waren die zeventien jaar nou ook weer niet geweest. Mijn man was iemand die boos werd over de kleinste dingen. Op vakantie in Italië bijvoorbeeld, toen ik naar zijn zin niet hard genoeg door Rome fietste en de taal niet voldoende bleek te beheersen. Een keer op Schiphol toen mijn moeder belde, net toen we naar de gate liepen. En aan de ontbijttafel liet hij zijn afkeur dagelijks blijken als ik naar zijn zin te ruim beleg nam. Hij schold me uit en kleineerde me, en ook al wist ik dat niet ik maar hij degene was met een probleem, knaagde het aan mijn zelfvertrouwen.
Ik begon te lezen over narcisme, maar wuifde die optie ook weer weg. Met de hekel die ik heb aan modieuze stempels probeerde ik me zo goed en zo kwaad als dat ging te beschermen tegen zijn grilligheid. Dat dat beschermen een gewenning werd die bij me ging horen als mijn katten, dat huis, dat bed, drong pas veel later tot me door. En het was uiteindelijk niet eens ikzelf, maar hij die voorstelde uit elkaar te gaan.
Er gebeurde iets raars: ik begreep natuurlijk dat scheiden beter was voor ons beiden, en toch overheerste de irrationele angst. Ik was bang dat ik zonder hem zou verpieteren. Kon ik het leven wel aan in mijn eentje? Met wie zou ik bijvoorbeeld de pietluttigheden van het leven kunnen delen? Je ziet iemand onderuitgaan op zijn fiets, helpt hem terug op het zadel, hij bedankt en fietst weer verder; aan wie zou ik dat soort voorvalletjes voortaan vertellen? Ik ben van nature geen vrolijkerd, wie houdt de spirit hoog als ik op mijzelf ben aangewezen? Hoeveel avonden achter elkaar kun je in je eentje op de bank zitten zonder te vereenzamen?
Onzinnige, bijna ridicule gedachten wonnen het van het besef dat ik zeventien jaar werd gemanipuleerd. Wat ik kende, deed zich veiliger voor dan wat ik niet kende, ook al wist ik dat wat ik kende juist onveilig was. Heel vreemd. Maar om maar even de afloop te spoilen: na dat ene eerste half uur als een aapje tegen de verwarming gedrukt te hebben gezeten, heb ik me nooit meer alleen of naar gevoeld. Ik ben nu sinds februari 2024 zonder partner en gelukkiger dan ooit.
Mensen zeggen: je komt nog wel iemand tegen op wie je heel verliefd wordt. Maar om verliefd te worden moet je eerst verliefd willen worden, en ik vind het heerlijk zo. Als ik in de stad loop, is er niemand die thuis op me wacht, als ik zin heb om Winter vol liefde te bingen, is er niemand die me bekritiseert. Vorige week was ik op een boekpresentatie waar ik urenlang met dezelfde man sprak, we klikten op veel gebieden, en het was een heel leuke avond. Toen hij mijn nummer vroeg heb ik hem dat natuurlijk niet geweigerd, maar thuis stuurde ik hem een bericht dat ik de behoefte niet voelde om nog eens af te spreken, dat ik heel graag alleen ben en dat het me spijt dat ik hem de verkeerde indruk heb gegeven.
Alleen zijn, echt mijn eigen gang kunnen gaan, voelt heel fijn. Ineens begrijp ik mijn oma, die na haar 40ste nooit meer een relatie heeft willen hebben. Ik zie stellen arm in arm lopen en kan alleen maar denken: o, wat erg, je zal maar in een relatie zitten, wat is daar nou leuk aan? Waarom zou je dat nou willen? Het is niet uit frustratie over mijn laatste huwelijk dat ik dit zeg, mijn eerdere relaties waren wel gelijkwaardig. Ik weet wat liefde is, op mijn 18de woonde ik al voor het eerst samen. Alleen: ik hoef het niet meer. Vriendschappen bieden ook liefde, een soort liefde dat bovendien veel constanter is.
Ik dans niet ineens bevrijd door het huis. Zulke extase past me niet. Eerder voel ik een grote tevredenheid nu ik eindelijk durf toe te geven aan wie ik werkelijk wil zijn: iemand die graag mensen ziet, maar niet elke avond, iemand die daten al snel gedoe vindt en die geen probleem heeft met thuiskomen in een donker huis. Ik voel me goed en merk dat aan de reacties van anderen. En wat betreft de ondeelbare pietluttigheden: ik noemde ze pietluttig en dat zijn ze ook, waarom zou je die willen delen? Al die mensen op zoek naar een partner, ik begrijp ze niet, en ben zo blij dat ik niet langer toegeef aan de druk van anderen. Vanavond ga ik even een uurtje langs bij mensen van wie ik de kat een week ga verzorgen, en ik weet: als ik weer thuiskom is alles precies zoals ik het achter heb gelaten.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Marjolijn gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant