Met het laatste afscheidsconcert van Golden Earring, zonder George Kooymans maar met vele gastmuzikanten, is een einde gekomen aan de grootste rockband die Nederland heeft voortgebracht.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
De afscheidsgroet na de apotheose (Radar Love, natúúrlijk) is uiteindelijk zoals Golden Earring zelf: geen zichtbare tranen, geen drama, geen slotwoord.
Frontman Barry Hay (77), drummer Cesar Zuiderwijk (77) en bassist Rinus Gerritsen (79) zwaaien, lachen, geven elkaar broederlijke klopjes en doen nog één keer, bij wijze van laatste buiging, de olijke, synchrone kneejerk die ze aan het eind van concerten altijd met z’n vieren deden.
Het afscheidsconcert One Last Night zit erop. Het is een reeks van vijf ‘laatste’ avonden met de drie overlevende bandleden geworden. Dit is de laatste. Bijna vijf jaar na de schok van 5 februari 2021, de dag waarop bekend werd dat George Kooymans de slopende ziekte ALS had en de band per direct moest stoppen, is Golden Earring ten grave gedragen. Dat moest nog.
Het licht dooft, de zaal wordt donker en daar is, op het grote scherm, George Kooymans (1948-2025). Het slotakkoord is aan hem. De mede-oprichter en creatieve motor van de band overleed op 23 juli 2025. Nu zingt hij Hold Me Now (1994): ‘Dreamin ’bout the future and drinkin’ on the past.’
Als de lichten weer aangaan, zijn Barry, Cesar en Rinus verdwenen. Het is klaar. Nu echt. De grootste rockband die Nederland voortbracht, is nu écht geschiedenis.
Toen de Earring op 16 november 2019 van het podium stapte, hier in Ahoy, wisten ze niet dat ze zojuist hun laatste concert als band hadden gegeven. Niemand kon weten dat er een pandemie op til was en dat Kooymans jaren van gedwongen inactiviteit door zijn diagnose zou krijgen.
Het was naar verluidt zíjn idee: een avond waarop collega-artiesten Earring-werk zouden spelen mét Barry, Rinus en Cesar. Bij de aankondiging van One Last Night was al duidelijk dat Kooymans er zelf niet bij zou zijn.
Het idee leidde tot discussie onder liefhebbers. Een Earring-afscheid als verlengstuk van Vrienden van Amstel Live, het muziekspektakel in Ahoy? Nederlandse artiesten als Guus Meeuwis, Acda & De Munnik, Maan en Davina Michelle die Earring-hits zingen? Was dát nou het gepaste eresaluut van (en aan) Nederlands beroemdste rockband?
De scepsis viel wel te begrijpen. De wens van de bandleden om het warme, tastbare afscheid te beleven dat door de pandemie onmogelijk werd gemaakt natuurlijk ook.
De thuisgebleven criticasters krijgen in Ahoy in elk geval deels ongelijk. De zaal ziet er prachtig uit: foto’s en beelden uit zestig jaar Earring, stemmig, niet te ‘Amstel-achtig’.
Als Son Mieux opent met een krachtig Twilight Zone en Zuiderwijk als eerste Earring-lid aanschuift, voelt het eigenlijk prima, zeker als al snel blijkt dat vanavond niet alleen de grote hits gevierd gaan worden, maar de volle breedte van het oeuvre. Niemand zal trouwens de kracht en de cadans van de Earring benaderen, maar eigenlijk is dat juist het mooiste eerbetoon.
Spreekstalmeester Frank Lammers als leadzanger van een rommelig Buddy Joe (1972) of hiphopduo The Opposites dat een Nederlandstalig feestje bouwt rond Dong-dong-di-ki-di-gi-dong (1968), daar moet je als fan maar net behoefte aan hebben, maar de twijfelende sceptici die tóch zijn gekomen, wachten meevallers.
De Haagse rouwdouwers Wodan Boys spelen hun nieuwe single, Don’t Be Silly, een cover van een nooit uitgewerkte Earring-demo uit 1982. Als Barry Hay voor het eerst verschijnt, speelt J.B. Meijers niet de openingsriff van een overbekende meezinger, maar van Candy’s Going Bad (1973), met een mooie vocale rol voor Maan.
Danny Vera zet Hold Me Now (1994) smaakvol naar zijn hand. En wat te denken van een prima Bombay (1976) door de ‘One Last Night Band’, een gelegenheidsformatie met Zuiderwijk, Gerritsen, vaste Earring-saxofonist Bertus Borgers en twee muzikale partners waarmee Hay en Kooymans albums uitbrachten, respectievelijk Meijers en de Amerikaan Frank Carillo. Voor zover je het ‘recht’ moet verdienen om hier Earring-werk te spelen: zij hebben het.
DeWolff verrast met het onbekende albumstuk Avalanche of Love (1972) om vervolgens met Hay She Flies on Strange Wings (1971) te spelen.
Hay spreekt een dankwoord uit zoals hij het nooit eerder deed: aan de fans die al die jaren het bandje trouw bleven en aan de muzikanten en medewerkers die allemaal zijn komen opdraven om dit eerbetoon mogelijk te maken. Zijn hand trilt een beetje, zijn mondhoek ook. Je hoort dat de brok die hij in zijn keel zegt te hebben er ook echt zit.
Dan zingt Hay een prachtig Going to the Run (1991), ‘voor George’, en pakt nog één keer de dwarsfluit voor Back Home (1970) met Di-rect uit Den Haag.
In de aankondigingen stond nadrukkelijk dat Barry, Rinus en Cesar niet sámen als trio op het podium zouden staan. Dan zouden ze te veel ‘de Earring zonder George’ zijn. En inderdaad: ze doen solo of met zijn tweeën mee, nooit gedrieën.
Tót Radar Love. Dan verschijnt, na Barry en Rinus, ook Cesar (mooi detail: hij bespeelt het drumstel van 1973, met de bandnaam op de dubbele basdrum). Met zijn drieën, maar ook weer niet, want alle gastmuzikanten staan eromheen.
Als de laatste buiging daar is, ben je als toeschouwer geneigd te denken: gastmuzikanten, ga nou even weg, laat ze heel even met hun drieën staan. Maar dan realiseer je je: dit is bewust gekozen. Want de Earring, dat waren er vier – en zo zal het altijd zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant