Baanwielrenner Harrie Lavreysen raakte zijn wereldrecord op de 200 meter kwijt aan Matthew Richardson en wil het koste wat kost terug. Maar de olympisch kampioen vreest dat hij daar op de EK in het Turkse Konya niet goed genoeg voor is.
"Harrie, waar maak jij je nou eigenlijk druk om?"
Het is een vraag waar Lavreysen soms gek van wordt. Voor buitenstaanders is het haast niet te begrijpen dat hij zich druk maakt om het feit dat niet hij, maar Richardson de snelste is op de 200 meter met vliegende start.
Een medaille is op die afstand niet eens te winnen. De 200 meter is slechts de kwalificatie voor de sprint. Toch knaagt het aan Lavreysen, die alles won wat er te winnen valt en zonder enige twijfel de beste baanwielrenner ter wereld is.
"Ik snap die mensen ook wel. Het is nooit op televisie en het is altijd vroeg in de ochtend", zegt Lavreysen. "Maar binnen het baanwielrennen is het echt een ding. Het is een grote verpiswedstrijd."
Telkens verschijnt een lach op zijn gezicht als Lavreysen over het wereldrecord praat. Hij had het sinds de Olympische Spelen van Parijs op zijn naam staan. Daar klokte hij 9,088 seconden, terwijl Richardson enkele minuten eerder 9,091 op het bord had gezet.
Richardson wist dus hoe het voelde om de snelste ter wereld te zijn en begon een speciaal project om het wereldrecord terug te krijgen. Daar slaagde hij in augustus vorig jaar in. Richardson legde de 200 meter eerst af in 8,941 seconden. Een dag later snoepte hij nog iets van die tijd af: 8,857.
Dat deed Richardson op de gunstig gelegen baan in Konya, waar deze week de EK wordt verreden. Het lijkt de ideale plek om het record terug te pakken. "Maar dat gaat denk ik niet gebeuren", zegt Lavreysen. "Daarvoor ben ik niet genoeg getraind."
"Matthew heeft in de aanloop naar zijn wereldrecordpoging volledig daarop getraind. Dat heb ik nu niet gedaan. Maar ik zie het wel als een mooie voorverkenning. Want ja, dat record wil ik hoe dan ook een keer terugpakken."
Lavreysen is nu nog "een beetje bang" voor zijn niveau op de EK. Vorig jaar had de Sportman van het Jaar hetzelfde gevoel. Toch prolongeerde de vijfvoudig olympisch kampioen zijn titels op de sprint en keirin. Maar toen ontbrak zijn belangrijkste concurrent Richardson.
"Ik hoop niet dat zijn deelname mij problemen gaat geven, maar ik ben er wel een beetje bang voor", zegt Lavreysen. "Ik weet niet of hij er op volle oorlogssterkte staat, maar hij zal heel gebrand zijn. Het wordt zijn allereerste EK."
Richardson verruilde na de Olympische Spelen van Parijs de Australische ploeg voor die van Groot-Brittannië, het land van zijn ouders. Lavreysen wil vooral de sprint niet verliezen. Dat is zijn grote doel op de EK.
En dat baanrecord? Lavreysen kijkt het nog even aan en speelt met de gedachte het volgend jaar te proberen als prikkel op weg naar de Spelen van Los Angeles in 2028. Tot die tijd is de kans dus groot dat hij de frustratie over dat record moet blijven uitleggen. Waar hij ook komt.
Source: Nu.nl sport