Documentaire In de documentaire ‘Melania‘ wil de Amerikaanse presidentsvrouw Melania Trump zichzelf presenteren als liefdevol, empathisch en bovenal stijlvol. Is dat gelukt?
Melania Trump in de documentaire 'Melania'.
Het is vroeg op de dag voor een bioscoopbezoek en buiten vriest het 15 graden. De veertien bioscoopgangers die wel de kou van New York hebben getrotseerd voor de openingsvoorstelling van Melania, blijken allemaal journalist te zijn – voor publicaties uiteenlopend van The Free Press tot het blad Curbed, waarvan de journaliste bekent dat ze er vooral is voor een inkijk in het interieur van Trumps buitenverblijf Mar-A-Lago en „Melania’s outfits, tassen en schoenen”.
Amazon betaalde 40 miljoen dollar voor de rechten om de film te maken, een ongekend hoog bedrag voor een documentaire. Melania Trump bedong dat ze zelf de film mocht produceren, terwijl Amazon ook nog eens 35 miljoen dollar voor marketing van de film vrijmaakte. Volgens critici was het een weinig subtiele manier van Amazon-baas Jeff Bezos om in een goed blaadje te komen bij Melania’s echtgenoot. De eerste verkoopcijfers duiden volgens Deadline Hollywood op een omzet van 5 miljoen dollar in het openingsweekend, teleurstellend gezien het budget – „een flop”, aldus de nieuwssite.
In de film neemt Melania Trump de kijker mee naar de twintig dagen tot aan de inauguratie van haar man Donald voor diens tweede termijn als president. Hardnekkig probeert ze een beeld te schetsen van een vrouw die geobsedeerd is door stijl, zowel op het gebied van mode en interieur, maar die ook een liefhebbende moeder, echtgenote en wereldburger is, geleid door empathie voor haar medemens. Dat laatste blijkt een brug te ver.
De regisseur van het vehikel is Brett Ratner, bekend van films als Rush Hour en X-Men: The Last Stand, die in 2017 werd beschuldigd van seksueel wangedrag en nadien geen film meer maakte. Ratner zet allerhande filmische trucjes in om het beeld te versterken dat de presidentsvrouw wil projecteren van zichzelf: gevarieerde muziekkeuzes, veelvuldig inzoomen op haar gezicht, Polygoon-achtige beelden bij historische momenten als de inauguratie, tempoversnellingen en verrassend camerawerk.
Maar emotionele diepgang bereikt hij er niet mee. Dat ligt aan Trump, die simpelweg vaak niet oprecht lijkt. Wanneer ze thuis de vrouw van een door Hamas gegijzelde man ontvangt en deze emotioneel wordt, omarmt ze de vrouw. Maar ze weet te goed waar de camera staat. Het is te geënsceneerd.
Ze gebruikt grote woorden als hoop, compassie, liefde, nederigheid, waardigheid en vrijheid zo vaak dat ze betekenisloos worden – of het nu gaat om haar familie of slachtoffers van natuurrampen. Als de First Lady, zelf een immigrant uit Slovenië, een lans breekt voor de rechten van migranten in haar nieuwe land, zegt ze: „Want uiteindelijk zijn we, ongeacht onze afkomst, verbonden door dezelfde menselijkheid.”
Hoe ze dat rijmt met het anti-immigratiebeleid van haar man wordt niet duidelijk.
Toch is de film regelmatig vermakelijk, bijvoorbeeld wanneer de kijker zich een fly on the wall bij de familie Trump mag wanen. Als Donald na zijn verkiezingsoverwinning als een kind zo blij zijn echtgenote belt, blijkt ze het allemaal nauwelijks te hebben gevolgd – „Ik zie het straks wel op het nieuws.” Als de twee een briefing krijgen over de inauguratie, en Donald niet kan ophouden over het feit dat op dezelfde dag een grote footballwedstrijd wordt uitgezonden, is het smullen van Melania’s smalen. De scènes waarin ze in de Trump Tower in New York haar vele outfits uitprobeert, omringd door stylisten, kleermakers en ander personeel, lijken zo uit Emily in Paris te komen.
Die lange witte jurk met enkele lange zwarte banen die ze op het inauguratiebal droeg, stond haar ook geweldig. En stijl, dat is waar het haar om gaat – steeds komen die zonnebril en hoge hakken in beeld. In een van haar vele voice-overs zegt ze, terwijl ze in een limousine stapt: „Ik wil herinnerd worden als een First Lady met stijl.”
Wat beklijft is het gevoel dat je een bijna twee uur durende informercial hebt zitten kijken voor het fashion- en lifestylemerk Melania. Detail: de titel van de film wordt gepresenteerd in dezelfde minimalistische typografie als de titel van haar memoir uit 2024: Melania.
De film eindigt met een photoshoot van de de presidentsvrouw in het Witte Huis, waarbij het beeld plots stilvalt en de kleuren vervagen tot zwart en wit. De kleuren waarvan ze tijdens het passen van haar baljurk tegen haar entourage zei: ‘Zwart en wit, dat is so me’.
Wie die ‘me’ is, komt de kijker niet te weten. Maar daar ging het ook niet om.
Source: NRC