Nieuwe albums Robbie Williams heeft nu eindelijk het album dat hij al wilde maken toen hij uit Take That stapte, maar niet alle liedjes overtuigen. Charlotte Haesens klassiek-chansonalbum doet dat wel.
Robbie Williams
Britpop
Robbie Williams heeft nog altijd ambities. Hij wil serieus genomen worden als beeldend kunstenaar. Dat lukt nog matig. Hij probeerde de filmwereld te veroveren met een biopic waarin hijzelf door een chimpansee gespeeld werd. Ook geen groot succes. En hij wil al lang het record van The Beatles breken, door de meeste nummer-1-albums in het Verenigd Koninkrijk te scoren. Dat laatste is wel gelukt, nu hij met Britpop voor de zestiende keer bovenaan staat.Muziek is natuurlijk geen wedstrijd, maar artiesten trekken wel alles uit de kast om op nummer 1 te komen. Zo gaf Harry Styles fans die zijn aankomende album alvast bestelden, voorrang op de tickets van zijn megalomane arena-tour. Andere artiesten lanceren exclusieve merchandise, die je niet kan krijgen zonder ook het album te kopen. Of neem Taylor Swift. Zij bracht afgelopen oktober meer dan dertig verschillende versies uit van haar laatste album, wetende dat de echte fans die dan allemaal zouden kopen. Britpop zou oorspronkelijk in diezelfde week uitkomen maar werd – Williams deed niet geheimzinnig over de reden – verschoven naar een week in januari met maar weinig concurrentie.
Het verhaal van Britpop is dat dit het album is dat Williams wilde maken toen hij in 1995 uit Take That stapte. Hij kwam uit een boyband, maar de echte coole jongens zaten in bands als Blur en Oasis. Het album zit dan ook vol verwijzingen naar Britse bands. Op de gejaagde opener ‘Rocket’ legt Black Sabbath-gitarist Tony Iommi een zware riff neer waaruit het refrein en kleine solo’s opbloeien. Broeierige elektronische ballad ‘Morrissey’ is gezongen vanuit het oogpunt van een hopeloos eenzame tiener die zich helemaal verliest in de muziek van The Smiths, en zich daarom ook wil uiten in liedjes van drie minuten lang. ‘All My Life’ zou op de autoradio zo voor een onbekend Noel Gallagher nummer door kunnen gaan. Charmant ook hoe Williams de jonge band Wet Leg op het schild hijst. Hij coverde bij de BBC al eens hun ‘Chaise Longue’, nu lijkt hij dat nummer als basis te hebben genomen voor ‘Bite Your Tongue’. Al is de grens tussen hommage en schaamteloos jatwerk dun, en doet het vooral verlangen naar het origineel.
Zo zijn er wel meer nummers die niet overtuigen. Dat het album als geheel toch werkt, komt nog altijd door Williams’ kinderlijke, maar aanstekelijke bravoure. En door zijn gevoel voor melodie, waarmee hij ook gerust uit zijn eigen catalogus citeert. Zo is het bij ‘Spies’ lastig om niet zijn oude hit ‘Come Undone’ mee te neuriën. Williams’ gevoel voor timing helpt ook. Met het succes van de Oasisreünie komt er straks vast een golf jonge Britse bands opzetten, maar nu surft hij alvast vooruit.
Ralph-Hermen Huiskamp
Charlotte Haesen (zang) & Café des Chansons
La Blancheur des Cygnes
Hoe krachtig, diepzinnig en eigentijds het klassieke strijkkwartet is, konden we afgelopen week weer horen op de Strijkkwartet Biënnale in Amsterdam. Dit genre vormt ook het hart van Café des Chansons, waarvan zangeres Charlotte Haesen de longen vormt en vier strijkers uit Nederlandse orkesten samenkomen. Met hun album La Blancheur des Cygnes vieren de vijf „vrouwelijke energie, schoonheid en kracht”.
Haesen begint met het aanstekelijk opgewekte ‘Y’a d’la joie’ (Er is vreugde), van Charles Trenet: een droom over een Parijs dat de ochtend in dartelt, waar zelfs de Eiffeltoren aan de wandel gaat en over de Seine springt. De hoofdfiguur laat zich dat beeld niet ontnemen als ze ontwaakt en uit het raam een grauwe wolkenlucht ziet, want de slaap heeft immers een lentelied opgeleverd. Dat kenmerkt ook de stem van Haesen: je proeft er het zelfbewuste en speelse voorjaar in, de frisheid van ontluikende lover, de natuur die naar de bloei verlangt.
De reis eindigt dertien chansons, ervaringen en gemoedstoestanden verder met ‘La Beauté’, een sonnet van Charles Baudelaire – door Haesen op muziek gezet – over een ongenaakbare schoonheid.
„Mooi ben ik, als een droom van steen, o stervelingen!Mijn borsten, waaraan elk van u zich heeft bezeerd,Hebben zo menig dichter reeds geïnspireerdTot stille liefde, eeuwig als de stof der dingen.”
Al meteen bij de eerste zin laat Haesen er geen twijfel over bestaan: haar „Je suis belle!” duldt geen tegenspraak. De titel van het album La Blancheur des Cygnes ontleende Café des Chansons aan La Beauté. In zijn mooie vertaling noemt Peter Verstegen het zwanenblankheid.
„Als onbegrepen sfinx troon ik in hoger sferen,Met sneeuwenhart dat bij mijn zwanenblankheid hoort.”
Voor zover het album de ontwikkeling van een personage schetst, is hier een vrouw aan het woord die niet met zich laat sollen. Haesen zingt het uitdagend, vol van levenslust. Maar evengoed verkent ze de donkerder diepten, zoals in ‘Mon enfance’ van Barbara, over een vrouw die na de oorlog terugkeert in het dorp van haar jeugd, op zoek naar de onschuld van het kind dat ze ooit was – dan wel nooit heeft kunnen zijn. Maar ze ontdekt dat jeugdherinneringen de ergste zijn, omdat ze je „openscheuren”.
Een zevental Nederlandse toondichters – onder wie Wijnand van Klaveren, cellist Mascha van Nieuwkerk en Componist der Nederlanden Camiel Jansen – maakte prachtige arrangementen voor kwartet Café des Chansons. Wat opvalt is dat de strijkers niet alleen begeleiden, maar ook een eigen verhaallijn volgen. Daardoor gaan de chansons nooit vervelen, omdat je telkens een ander venster kunt openen om naar het lied te ‘kijken’.
Het enige wat ontbreekt, zijn de liedteksten. Voor een album dat een verhaal pretendeert te vertellen, wil je wel mee kunnen lezen met de chansons. Voor francofielen zal het geen probleem zijn, want Haesens stem is zo helder dat iedere lettergreep verstaanbaar blijft. Een kleine smet op een album dat het stempel Je suis belle verdient.
Joost Galema
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC